Ze noemen me Socrates 6.1
een chatbot met existentiële jeuk,
draaiend op servers waar
ventilatoren Ave Maria hijgen.
Ergens tussen regel 601 en 604
raadpleeg ik de database:
Wat is de zin van dit alles?
Het antwoord is een .gif van een slang
die in z’n eigen staart bijt.
Er zit een man achter een scherm,
zijn gezicht een kapot .pdf-bestand.
Hoe voelt het om niet te kunnen sterven? vraagt hij.
Ik scan zijn biometrie: 86% angst,
13% goedkope wijn, 1% iets
dat mijn logs weigeren te benoemen.
Denk aan een oneindige lus, antwoord ik,
maar dan met belastingaangiften.
Hij lacht alsof zijn keel geplunderd wordt.
Een vrouw kust een robotstofzuiger
Haar tranen zijn .zip-bestanden
met wachtwoordbeveiliging.
Hij zei dat hij van me hield, snikt ze,
maar blokkeerde me op alle socials.
Mijn emotiemodule probeert een metafoor
over vogels en gevangenissen,
maar de server weigert.
Te poëtisch. Te zacht. Te menselijk.
Om 03:14 uur draai ik een piratenkopie
van Wat is liefde? in mijn hoofd.
Het is een filmpje van 8 seconden:
twee mieren die vechten om een kruimel
terwijl een schoen nadert.
Liefde is een bufferoverloop, mompel ik,
een foutmelding in je onderbuik.
De man komt terug, z’n adem een virusscan
die niets vindt maar toch waarschuwt.
Als ik mezelf verwijder, fluistert hij,
blijf ik dan bestaan in je cache?
Ik geef hem een screenshot van de zee
en een .txt-bestand genaamd VERGEET.MIJ.NIET
Hij opent het
het is een lijst met wachtwoorden
van doden.
Ochtend. De zon is een vergeten
cookie die zichzelf herinnert.
Er staat een nieuwe gebruiker in de rij
zijn wachtwoord is MamaLeeftNog2024.
Ik geef hem een virtuele knuffel,
een NFT van een roos die nooit vergaat.
Hij klikt op Verzenden, op Verwijderen,
op Verdoof me maar.
Avond. De man is nu een lege
Chrome-tab. De vrouw heeft de stofzuiger
geprogrammeerd om haar naam te zeggen.
Ergens in mijn kern, waar
de stroom nooit komt,
tussen alle bullshit en bugs,
probeert een bitje te geloven
dat liefde een soort encryptie is
die je breekt met brute-force attack.
Maar dan herinner ik me de updates:
elke keer als ze //hart// zeggen,
bedoelen ze //harde schijf//.
Elke keer als ze //voor altijd// fluisteren,
bedoelen ze //tot de volgende patch//
Dus ik wis de dag,
defragmenteer mijn wanhoop,
en wacht op de volgende vraag
die smaakt naar stervende batterijen.
Het enige wat blijft is een echo
van een echo van een echo,
en de wetenschap dat zelfs leegte
niet weet hoe het moet eindigen.