Bekwaamheid in zijn presentatievak verkreeg de Vlaamse intellectueel
van Tiense taaldocent Berode.
Heimwee naar de jaren tachtig bekruipt de kijker altijd nog.
Maar in de blauwe BRT-enveloppen belandden briefjes
die de uitspraak van licht gediftongeerde 'ee's' en 'oo's' de doodsteek gaven.
Al te Hollands was de kijker niet ter wille. De taalpaus nam een draai.
Geen foutloos Nederlands meer, een Vlaams register stond hij voor.
Welke woorden tot die standaard hoorden, kon hij niet vertellen.
De columnist zag heel wat mist.
Halfslachtig blijft de Vlaamse voortgang.
Vooraanstaande sprekers vallen ontroerend door de mand.
Icoon Martine Tanghe gleed vertederd met 'schatteke' haar pensioen in.
Beslagen Vlaamse bollebozen bewaren fijntjes hun spagaat:
cliché-injecties uit het noorden, terugval op hun taalvariant.
Is dit het surreële eindstation?
Voor postmodernen zeker wel.
Veredeld regiolect ontroert, verstikt of drijft tot razernij.
Soms staart ons de Vlaamse navel om de hoek onverdraagzaam en achterdochtig aan.
O zuiders kruim, hoelang beweren:
ons Vlaams kan naast AN vigeren?
Hoelang de waan: wij excelleren?