het schrijversbestaan is zwaar door het
voortdurende ontploffen inwaarts,
je wilt het een halt toeroepen,
alle seinen op rood zetten,
maar ze stormen door de dranghekken heen
en eisen dat je vertrekt, je potlood slijpt en
je handtekening zet.
het is een soort handjeklap bij de achterdeur
terwijl in de voortuin de dag klaarlicht is.
je pen is niet langer je wapen
maar in handen van een poppenspeler,
je hangt aan een zijden draad,
en wordt gewoon binnen gehaald.
Anansi, denk je nog,
die weet wel raad met verhalen,
maar het is te laat
de inkt begint al te drogen.
afbeelding: haeuptling spider Pixabay