afbeelding: Beverlee Mathews
‘Heeft Andrea toegezegd?’
‘Ja, mam, maar ze kan slechts net op tijd toekomen en zal na de ceremonie meteen terugkeren.’
‘Wat goed, Bas, dat wij allemaal samen zullen zijn om afscheid te nemen.’
Goede taxichauffeur, ik ben nog ruim op tijd maar god, die aula zit al stampvol en ik hoor helemaal vooraan bij de familie te zitten. De halve zaal kijkt op als ik met mijn tikkende naaldhakken op de tegelvloer naar voor stap. Her en der wordt gefezeld. Ook al ben ik reeds een tijdlang uit dit dorp verdwenen, herkennen velen mij natuurlijk. Op mijn beurt zie ik bekende gezichten en enkele anderen van wie ik de tronies nog niet ben vergeten. Zogenaamde vrienden die mij als een baksteen lieten vallen na het venijnige aandringen van mijn grote zus.
Er klinkt geroezemoes in de zaal wanneer ik moeder, vader, broer Bastiaan en zijn vriendin omhels, allen gehuld in zwarte rouwkledij. Fronsend kijkt moeder zeer bedenkelijk naar mijn knalrode jurk en hoed, maar ze houdt de lippen stijf op elkaar. Mijn broertje fluistert: ‘Fijn dat je wilde komen, maar hou je alsjeblief gedeisd.’ Het is waar dat ik wat sarcastisch overkwam toen hij mij belde.
Zachte muziek weerklinkt, iets pseudo klassieks en enkele familieleden, oude bekenden en vrienden van wijlen mijn zus lezen iets voor. Ik geef discreet te kennen dat ik ook iets wil zeggen en stap naar het spreekgestoelte. Intuïtief vermoed ik dat nu meerdere personen de adem inhouden. Betraande maar ook kurkdroge argusogen staren mij aan. Enkelen verbijten duidelijk hun woede.
‘Lieve Imke, wat is het lang geleden dat ik je zo heb toegesproken, maar jij weet beter dan wie ook waarom dit zo moest lopen. Wat schrok ik toen Bastiaan mij in Dublin belde om mij jouw heengaan te melden. Anders dan de vorige sprekers, herinner ik mij niet veel van ons en …wil ik dat wel? Je was zonder twijfel opgetogen toen ik uitweek naar het land van Chris de Burgh, jouw groot idool. Zijn Lady in red was ooit je lievelingsliedje, dus heb ik me vandaag speciaal voor jou zo opgetut om je deze laatste groet te brengen. This is our final countdown. Vaarwel, zus.’