we deden vroeger graag een partijtje luchthappen,
degene met de hoogste ademnood mocht eerst.
soms moest je zo lang wachten dat je stiksels loslieten
nog voor je aan de beurt was
en ademloos toezag hoe een ander er
met de laatste zucht vandoor ging.
je wilde er wel wat van zeggen,
maar je bleef steken, je klopte niet,
je was niet goed bij je verstand
als je je emoties zo hoog liet oplopen.
zienderogen liep je achteruit,
tot op het bot geslonken
verdween je in wéér een nacht,
je voelde de tocht,
(kan iemand het raam dichtdoen)
maar de frisse wind bleef uit.
je had angst om geplet te worden,
zagen ze niet dat je al vel over been was,
te benauwd om je stem uit te brengen.
je zou graag longcapaciteit hebben
zodat je aangenomen werd
in verband met een gezin.
foto: pixabay moshehar window