Toen ze zei

Blanco
17 okt. 2020 · 4 keer gelezen · 0 keer geliked

’t Was pas toen ze zei

Dat alles vergaat

Niets ooit loslaat

De lamp ging branden bij mij

 

Wat daadwerkelijk bestaat

Vreugde vindt in razernij

Een schep met angst erbij

Vastberadenheid op het gelaat

 

Dan komt het als je het niet verwacht

Aarzeling wekkend, oorverdovend gefluister

Met moeite zich een weg banen door het duister

Perfecte anomalie die de pijn verzacht

 

Moed is de lijdende stem die ik beluister

Ze deelt de illusie van allesomvattende kracht

Relatief en retorisch en zoveel juister

 

Ik verlang het, zij wil het, dat wat voor het grijpen ligt

Streven naar bevestiging die alles vergeldt

Jammer genoeg na veel offers uitgeteld

Ik leek allang voor de schoonheid gezwicht

 

Toch opgeven niet in de woordenboek vermeld

De zwarte leemte met doorzetting verlicht

Valkuilen, putten moeiteloos gedicht

De vraag om het onmogelijke duizend keer gesteld

 

En beantwoord, maar niet omdat het klopt

Want twijfels, die doen afwijken

’t Gevoel van moedig en sterk lijken

Vat de chaos samen, beschrijft hem beknopt

 

Als een mak lammetje in het leven gedropt

Het doen en laten beschrijvend bekijken

Kansen soms wel, of niet binnengekopt

 

Niet leren van fouten werd schering en inslag

Ze waarschuwde voor alles wat niet kan, niet mag

Niet gezien aan welke nuances het lag

Het sowieso bekocht met een hoog bedrag

 

Verdrijven, overdrijven, om het gelijk te halen

Kop hard tegen de muur, achteraf pas balen

Met veel getreur toch moeten kunnen stralen

Geloof vertrouwen liefde fijngemalen

 

De weg nog lang, tot het ultieme zijn

Onderweg vol wanhoop

Met de beste benzine, water bij de wijn

Tot ik met brede glimlach de afgrond in loop

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

Blanco
17 okt. 2020 · 4 keer gelezen · 0 keer geliked