Het is weer die tijd van het jaar. Etalages lopen over van rood. Lelijke harten. Rode rozen die al te ver opengebloeid zijn en eruitzien alsof ze zelf ook liever terug naar huis willen. Valentijn. De hoogmis van de liefde. Of beter: van de liefde die aftrekbaar is van de belastingen, denk ik dan.
Maar vanwaar komt dat eigenlijk allemaal?
Het zou begonnen zijn bij Valentinus van Rome. Een priester met een romantisch temperament in een tijd waarin keizer Claudius II Gothicus dacht dat vrijgezelle mannen betere soldaten waren. Valentinus dacht: ja maar, liefde. De keizer dacht: ja maar, kop. Nog snel een briefje – van uw Valentijn – en hop, twee millennia later staan wij te twijfelen tussen melkchocolade of puur zelfbedrog.
En nu zitten wij ermee. Met beren. Met ballonnen. Met restaurants die alleen nog tafels hebben om 17u30 of ergens in april.
Vandaag zijn er drie soorten mensen.
Ge hebt de koppels die niet meedoen. En die doen daar ook echt niet aan mee.
Die eten puree met witloof en worstjes. Zoals altijd. Dat is geen metafoor, dat is een menu. Ze zitten in de zetel. Het nieuws praat tegen niemand in het bijzonder. De man des huizes stelt zich geen vragen, want waarom zou hij. Alles is er. Het leven loopt.
En zij? Zij laat een klein kiertje open. Misschien een bloem. Misschien een glas. Misschien iets dat zegt: ik zie u nog. Maar het komt niet.
Geen etentje. Geen glaasje. Geen roos.
Zelfs geen bibberig hartje in lippenstift op de spiegel dat ge later kunt wegvegen met teleurstelling en wat keukenrol.
Officieel doen ze niet mee. Liefde zit in de dagdagelijkse dingen.
In het feit dat hij de verwarming al wat hoger heeft gezet.
Dat is romantiek. Vooral volgens hem.
Dan hebt ge de singles.
Die triestig zijn.
Die voelen dat ze ergens onderweg verkeerd zijn afgeslagen terwijl iedereen precies wist waar de parking was. Die zich afvragen wat er mis is met hen. Te veel? Te luid? Te eerlijk? Had ik kleiner moeten worden? Of net groter maar met minder inhoud?
Zij doen niet mee.
Niet omdat ze erboven staan.
Maar omdat niemand hun naam heeft geroepen.
En dan hebt ge de commerce.
Die tussen nieuwjaar en de lentecollectie naar het plafond staart en denkt: komaan, mensen, koopt iets emotioneels. Hier is rood. Hier is eeuwig. Hier is een doos met een strik die zegt dat ge moeite hebt gedaan, zelfs als ge dat niet hebt.
En dan vraagt ge u af: wie doet daar dan wél aan mee?
Awel ja.
Dat is een kleine, statistisch verwaarloosbare categorie van platte vijgen.
En ik? Ik kijk daarnaar en ik denk: nee. Niet met mij.
Ik ben niet zielig. Ik ben niet vergeten. Ik ben gewoon slimmer dan het systeem. Als niemand mij kiest, dan kies ik zelf wanneer het feestje plaatsvindt. Flexibiliteit is macht.
Dus Sofie en ik – mijn vriendin, mijn bondgenoot, partner in crime in plannen voor eigenzinnige vrouwen – wij hebben Valentijn verschoven.
Naar 11 februari.
Wij doen een beauty-avond.
Met leuke meiden die we niet kennen maar dat ongetwijfeld zijn, want zo werkt dat wanneer ge beslist dat het zo werkt. Wij laten ons onderdompelen in eyeliner, concealer, foundation, primer. Dingen die beloven dat ge er uitgerust uitziet, zelfs als uw hart al jaren overuren draait.
Wij lachen. Wij klinken. Wij zijn scherp.
Wij hebben het begrepen.
Wij doen niet mee.
En terwijl er zorgvuldig aan onze gezichten wordt gewerkt, terwijl iemand zegt: zo, nu straalt ge, kijk ons eens stralen in de spiegel van onze zelfgekozen onafhankelijkheid, denken wij allebei exact hetzelfde.
Goed dat we dit vandaag doen.
Dan zien we er op 14 februari tenminste goed uit.
Stel dat.
Stel dat er iemand belt.
Stel dat iemand plots weet wat hij wil.
Stel dat wij moeten doen alsof wij totaal verrast zijn.
Ge wilt op zo’n moment niet met half afgebladderde mascara staan argumenteren dat liefde een sociaal construct is.
Dat is het voordeel van slim zijn.
Ge ontwijkt de val.
En zet tegelijk een stoel klaar.
Wij verwachten niks.
Maar als er dan toch iets komt, staan wij daar wel, schoon in de primer.