Het is haar tiende pleeggezin. De vader lijkt haar wel aardig. Moeder maakt een wat afstandelijke indruk. Esmee vraagt zich af of haar komst moeder moet opvrolijken. Bart, zo heet de vader, wijst haar een kamer op de eerste verdieping aan. Zijn vrouw Jolanda loopt niet mee. Ze blijft op de bank zitten. Het is een kleine kamer, maar niet ongezellig. Op een bed liggen knuffels. Voor haar gekocht? Of zijn ze van een ander kind geweest.
Twee weken later
Bart vraagt of ze even naar beneden wil komen. Hij maakt een ongemakkelijke indruk. Zit voortdurend met zijn linkerbeen te wiebelen. ‘Esmee, ik vind het heel naar voor je, maar ik ben bang dat je hier niet meer kunt blijven. Het ligt niet aan jou, maar Jolanda.’Hij maakt zijn zin niet af. Ze ziet dat hij vol schiet. Ze loopt op hem af en legt troostend een arm om zijn schouders.
‘Het geeft niet, Bart. Ik begrijp het.’