Ilias Sobory de president van Criapaulus stond trots voor de grote spiegel van zijn slaapkamer en declameerde voor de zoveelste maal zijn speech voor de die avond. "de wetten zijn er om de orde te bewaren en mijn hart doet begrijpelijker wijs dan ook pijn als ik begrepen had dat er zich landverraders onder mijn onderdanen bevinden! zij zullen hun verdiende straf niet ontlopen, gerechtigheid zal geschiede! leve Criapaulus !" schreeuwde hij met barse stem. In zijn gedachten klonk applaus.
Even later klonk boven het ruisen van de douche een mannenstem die een lied probeerde te zingen.
Alexia zat op dat moment aan de keukentafel van haar gerieflijk maar klein huis in de hoofstad. Ze dronk haar koffie en overliep nogmaals het plan, dit moest lukken!
Zo lang mijn hart nog klopt en het bloed door mijn aderen stroomt zal ik de strijd aangaan tegen jou, vooral als je het niet verwacht! Zou je smeken? Natuurlijk met de nodige krokodillen tranen. Wagelijk dat afgezaagde toneelstuk van jou en het zal je deze keer niet helpen!
Ze stond op en liep naar de woonkamer waar ze een ingebouwde houten buffetkast open maakte en er een platte metalen koffer uithaalde. "eindelijk is het zover"sprak ze vol trots "dit is voor jou Myrthe en alle anderen wraak en het einde van Criapaulus"
Met grote stappen liep Ilias langs de Dorische zuilen galerij en wierp een blik in de tuin: het krioelde van de bedrijvigheid : overal stonden hoge kleine tafels op het perfect gemaaide gazon. Obers in livrei liepen af en aan met zilveren dienbladen gevuld met uiteenlopende gerechten en verscheidende apretiefhapjes. Kristallen glazen blonken in de zon.
Ilias borst zwol van trots :o moeder, dacht hij, als u dit nog kon eens kon beleven! in zijn oog blonk een traan die hij metteen wegveegde met een galant handgebaar.
Geen emotie tonen, of toch zo min mogelijk, was zijn handelsmerk. Anders was zijn reputatie meteen gekelderd. Met ijzeren hand regeerde hij nu al 17 jaar over Creapaulus en niemand had het ooit gewaagd om hem een stroobreed in de weg te leggen. En wie het toch waagde , zweeg voorgoed. Nu had hij met Alexia een stevige tegenstander en dat zinde hem allerminst! Deze avond ging hij de uitverkorene aanduiden die de opdracht op zich moest nemen: verplicht! Anders wist die persoon meteen zijn lot.
Je begraven als een hond: gewoon kuil graven en jij erin en het protest is voorgoed gesmoord dacht Ilias
Die avond was de tuin al snel gevuld met honderden genodigden waarvan een deel zich als hongerige wolven op het rijkelijke buffet gestort hadden. Anderen stonden verspeid over de tuin druk met elkaar in gesprek met een glas wijn of champange in de hand.
Ilias liep met statige stappen het kleine podium op en nam plaats achter de microfoon :"mijn waarde landgenoten, de wetten zijn er om de orde te bewaren" galmde door de tuin. "Adelaar, ik heb u gekozen om de verrader te elimineren" sprak hij plechtig. De man knikte enkel kort.
Alexia zat verborgen achter één van de Dorische zuilen en wachtte geduldig haar kans af, terwijl ze zich blauw ,zwart, grijs ergerde aan zijn pompeuze woorden.
Eindelijk weerklonk er gejuich en applaus. Ze spande de kleine boog, richte en shoot. de pijl suisde geruisloos door de lucht en trof hem recht in het hart. Hij zakte verbluft ineen. Er brak paniek uit: mensen renden alle kanten op, vertrapelden elkaar bijna op zoek naar de dichtsbijzijde uitweg. Alexia maakte ervan gebruik om te verdwijen in de massa. De adrenaline stroomde door haar lijf. Ze kon het nauwelijks geloven:het monster was dood!