Drink niet uit de oceaan, of de zee,
de struik bij pa verhongert van de dorst;
op haar smalle hals zweert een droge korst,
de warme zomer zit tot nu niet mee.
Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.
Zijn hand verfraaide haar sterke onderkin,
die zuchtte onder de droogte die schreef;
en haar lompen uitstalde op ’t land.
Ze trok zich niets aan van het begin,
ook niet toen hij bij het snoeien overdreef;
haar bladeren raakten bij het graf verzand.