Moet ik het nog eens zeggen?
Ik wacht, en wacht
en blijf wachten
op mensen die niet veranderd
zijn sinds 2008.
Ze gaan mij nooit meer inhalen,
ik weet niet wat ik had verwacht.
En dan zeggen ze, wauw,
jij hebt je vinger op de pols
van alles rondom ons.
Sterke positie, verbitterde meid,
ik ben het er niet mee eens
dus natuurlijk wil dat zeggen,
op een dag heb jij spijt.
Want ik, ik ben de ultieme jury
van alles dat jij de wereld verwijt.
Ik heb mijn vinger niet op de pols,
ik heb mijn handen rond jouw nek.
Natuurlijk voel ik het bloed pompen
als jouw levende halsketting
in dit gesprek.
Doe het maar, het maakt mij niet uit,
verklaar me voor gek.
Doe maar alle dingen
die je superieur doen voelen,
het kan me niet meer raken.
En nu kan ik zonder spijt
mijn handen strakker maken.