vluchtpunt

Wim Vandeleene
10 sep. 2019 · 14 keer gelezen · 2 keer geliked

in mijn blikveld zet ik lijnen uit.

ze snijden elkaar in een brandpunt.

de voegen van de tegels in een kerk 

lopen spits toe richting ons altaar,

waar we elkaar de twijfel beloven.

pechstroken gaan aan onze afrit voorbij.

de trein, een speer die elke halte doorboort,

het spoort vertakt zich waar we afstappen.

 

mijn ogen vertrouwen elkaar als blinde bondgenoten

in de torenkamer van mijn kop geven ze diepte 

aan ons raakvlak en volume aan je lichaam.

soms zou ik uit mezelf willen stappen.

vanuit het vluchtpunt terugkijken

naar wie ik achterliet.  

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
10 sep. 2019 · 14 keer gelezen · 2 keer geliked