Er loopt een meisje langs barokke stukken,
haar vaders snor past daar prima bij;
ze kust het kale hoofd en voelt zich vrij,
een vogel kleien, zal haar wel lukken.
Vrolijk plukt ze een pluisje, tikt op een neus,
staart naar de vrouw in het bleke gewaad,
die in de schaduw van de hoge muur staat,
en haar doet denken, aan die wijze leus.
Ze lacht als ze de vouwen in haar rok leest,
een generaal haar bestraffend aankijkt,
terwijl de dag de talrijke ramen poetst.
Wat zij maakte was hier nog niet geweest,
en had slechts het oog van haar vader bereikt;
het marmer had de fouten weggehoest.