Voor het eerst sinds lang zit ik voor de spiegel. Naakt. Misschien heb ik het zelfs nog nooit zo bewust gedaan, naar mezelf kijken. Hiervoor koos ik niet de spiegel in de badkamer, die baadt in het harde witte licht. Het is het exemplaar in de slaapkamer geworden, gericht op het bed.
In de kamer hangt een zachtgeel licht dat enkel in de herfst lijkt te bestaan. Ik bekijk mijn spiegelbeeld. Met mijn vingers strijk ik een haarlok glad. Er kleeft een zweem van uitdeinend genot aan mijn bewegingen. Loom strek ik me uit. Armen in de lucht, holle rug. Mijn borsten tonen zich trots. Ik kijk naar hun naïeve weerloosheid. In hun vorm ontluiken de vele herinneringen. De ruwe huid van een zogende moeder. Kleine vingers die over mijn vel krassen, op zoek naar melk. Een tong die over mijn tepel strijkt en de siddering die naar mijn onderrug trekt. Een hand die mijn volledige borst omvat. Ik zie een lichaam in overgave. Ik ken geen andere taal.
Ik laat mijn armen zakken. Ik volg de lijn van mijn buik, mijn flanken, tot aan mijn heupen. Ik hou halt bij het plekje in mijn zij dat bij de minste aanraking een deining in mijn lijf veroorzaakt. Het punt waar het lichaam mijn genot verraadt. Ik probeer het bij mezelf. De kleine ontlading doet me lachen. Ik laat mijn hand even liggen. Ergens komt het zachte stemmetje opzetten. Dat ik misschien wat teveel vrouw ben. Frivool.
Een hand gaat naar mijn dij. De huid voelt zacht en weerloos maar de spieren eronder staan strak. Ik merk de kleine striemen op die zich als gouden stroompjes hebben afgetekend. Ook op mijn onderbuik contrasteren ze met de rozige huid. Ik zucht. Ik haatte ze. En soms doe ik dat nog steeds. En wat ik mis ik soms mijn linea nigra, de fijne donkere lijn die op mijn buik liep toen ik een kind droeg. Elke dag na de bevalling ging er een stukje van verloren, en zo raakte ik mezelf kwijt. Tot nu.
Ik kijk naar mijn eigen intieme aanrakingen. Het voelt alsof iemand anders mijn huid verkent, een vrouw die ik in lange tijd niet meer heb gezien maar er altijd wel was. Ze nodigt me opnieuw uit. Ze is wijzer. Een tikkeltje weerbarstig. Ik voel de opwinding, niet aangewakkerd door de begeerte van iemand buiten mezelf, maar omdat ik mezelf opnieuw durf te ontmoeten.
Het duurt maar een paar seconden maar ik zie mezelf als een vrouw, ontdaan van schaamte, ontdaan van alle onnatuurlijke eisen die ik moet vervullen. Ik zie een lichaam dat rust in vanzelfsprekende lust. Dat geeft maar ook zo graag ontvangt, los van elk oordeel. Een vrouw die zonder aarzelen vraagt naar wat haar toekomt.
Ik sta op en begin me aan te kleden. Het licht omvat mijn rondingen: de volle dijen, de ronde onderbuik, de misschien ietwat hangende borsten. Ik kijk naar de vrouw in de spiegel en probeer haar beeld te vatten. Niet om haar te verbeteren, niet om haar te verbergen, maar om haar te onthouden zoals ze is.