Helene fleuron zat aan de keukentafel met een kop koffie voor zich uit te staren. Drie jaar geleden was het nu dat ze hier aankwam met enkel haar koffer en verder niets. Ze had van dit rijhuis haar thuis gemaakt. Zie je wel dat ik het aankan zonder jou! Dacht ze. Net op dat moment werd er gebeld. Ze snelde naar de voordeur: niemand. Er stond enkel een doosje met een geheugen stick in er plakte een post it op: veel kijkplezier! Ze werd lijkbleek. 'Niet jij, niet weer' Zei ze
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
