Weemoed uit de prille lente

Nadia Lang
23 mei 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Ik weet nog mijn liefste,

hoe in mijn prille lentedagen

ik openbloeide als een bloesem

bij het horen van jouw stem.

De lentewind fluisterde een liefdeslied

toen jij me met je ogen riep.

Je lippen smaakten zoet als wijn,

‘k werd dronken van jouw eerste kus.

Met woordeloze tederheid

Streelden jouw handen mijn huid,

En onder het licht van de zilveren maan

Prevelde ik verliefd je naam.

 

Ik weet nog mijn liefste,

dat het zomer werd

En ik je zeggen wou

Dat ik met eindeloze trouw

voor altijd van je hou.

 

Ik weet nog mijn liefste

toen de herst kwam,

vallende bladeren blusten langzaam het vuur.

Nu ons de kille winter wacht, wou ik zo graag

Een woordeke van liefde horen

In jouw armen wil ik wonen,

me warmen aan jouw lieve lach,

en weten dat je me nog gaarne zag.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Nadia Lang
23 mei 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked