Wegens gebrekkig onderhoud zijn vandaag weer meerdere vliegende voertuigen neergestort.
De wrakken liggen nog op de bestemming die de zwaartekracht verkoos.
En de lijken. Die zijn zoals gewoonlijk naar die paradijselijke dierentuin gebracht.
Het is immers verstandig. Zo zegt men. Om die zwarte panter niet te laten sterven.
Ongeluk. Tragiek. Tegenslag en haverklap. Ik moet volhouden.
Voorzichtig zorgen. Voor die twee zeepaardjes in mijn aquarium en ik geef niet op.
Liefste. Het is voor onze broze ogen.
Mag het leefbaar blijven en ik wil iets vinden.
Voor maag en moed. Om op te kauwen terwijl ik op je wacht.
Wegens gebrekkig onderhoud wordt de lucht niet meer gefilterd.
Ik adem uit. Ik twijfel. Want de dag is nog lang.
Geluk. Toeval. Hemelvaart en slakkengang. Ik heb geduld.
Gezeten. In die al te kleine zeekoets. Met die sprankelende hoop in jouw blik.
Komen zal je. Smelten mag ik. In de greep van die zwarte panter.
Ik adem in. Ik proef de resten van vervlogen hoop.
De wrakken gaven zich gewonnen. De berm zag veel. Genoeg ellende.
Doch de tijd. Hij is mild. Hij verdraagt weerstand.
Tenzij het onderhoud gebrekkig is.
Wanneer de zwaartekracht weer alle moed verleidt.
Het is voor onze broze ogen.
Beter dat het licht ons aait.
Terwijl de einder aarzelt.
Zolang de tijd niet zwicht.
uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'