Wat een oneliner! Uitgesproken door een vrouw tussen planken van kennis, haar longen in een te klein kamertje waar zingen moeilijk zelfs onmogelijk blijkt. Het gemis is zichtbaar. Hoe kan in een rechtstaande kist het lichaam dansen met zijn innerlijke stem? Het ritme van het leven is zoek. Het zingen brengt de mens bij zijn moedertaal, bij de wijsheid van het zijn. Elk aandachtig horen is hier ten dode opgeschreven. Dit is pijnlijk werk.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
7 jan 2026
· 2 keer gelezen
· 0 keer geliket