"als ik nog jong en vitaal was kneep ik je tot moes vuile verader!" tierde Jozef terwijl hij de grepen van zijn rolstoel fijn kneep. Kris lachte zijn tanden bloot:"arme sukkelaar , ik vrees dat ik de tijd niet meer kan terugdraaien voor jou: Paulina blijft bij mij" zei hij. Jozef keek hem nog woester aan. De lucht vulde zich nog meer met woede , onmacht en moordgedachten.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
13 okt 2026
· 0 keer gelezen
· 1 keer geliket