De bomen vangen winden
spechten seinen voor gevaar
en niemand die denkt, het is onwaar
tijd om alles vast te binden
Dwarrelaars breken hun val tegen het raamkozijn
wolken schuren langs de daken
alsof zij iets willen kraken
wat wij dachten dat van ons zou zijn
De tuin ligt in de nacht gewond
de avond sluit de wereld in
het laatste blad raakt de grond
achter het glas blijft alles stil
tot wind zijn weg naar buiten vond
en breekt wat zich niet buigen wil.