Woestenij

18 nov 2026 · 5 keer gelezen · 0 keer geliket

De bomen vangen winden
spechten seinen voor gevaar
en niemand die denkt, het is onwaar
tijd om alles vast te binden

Dwarrelaars breken hun val tegen het raamkozijn
wolken schuren langs de daken
alsof zij iets willen kraken
wat wij dachten dat van ons zou zijn

De tuin ligt in de nacht gewond 
de avond sluit de wereld in 
het laatste blad raakt de grond

achter het glas blijft alles stil 
tot wind zijn weg naar buiten vond 
en breekt wat zich niet buigen wil. 

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

18 nov 2026 · 5 keer gelezen · 0 keer geliket