zo hadden ze het jou voorgesteld
terwijl buiten overal gaten in de lucht zitten
waardoor je de lucht kunt zien
hadden ze zich rechtstreeks tot jou gericht
zo zul je naar binnen treden
hadden ze gezegd
‘Kunst!’ ging het door jouw hoofd
en ‘Koud!’, als een lentebries
maar zou de vorm waarin, nog de vorm zijn
zoals hij op jouw netvlies zat?
je bleef er niet onbewogen bij
hoe daarbij slechts de helft van jouw gezicht
af te lezen viel
jouw benen die nog onderweg waren
vanuit een ander tijdsgewricht
je kunt niet blijven maar altijd weer terugkomen
dan blijf je lief nog lang en liefst nog langer
laten we dat om maar iets te zeggen
zien gebeuren
op een dag
of zomaar op een andere
of beslist in een willekeurige wispelturige minuut —