Neergelaten in de gammele vergeetput
Duister, schimmelvochtig
Stil getik van trieste druppels
In dansende plassen
Wenkend uit het zwarte gat
Van eindeloos psychisch disfunctioneren,
De zielige eindbestemming van een enkele reis in de trein der emotionele analytici
Brokkelige muren van ongrijpbare angst,
Begroeid met zelfkritiek
Roodgevlekte ogen
als kroongetuige in een tragedie
van knappende staalkabels
Duivels in mijn hoofd
Wuiven gniffelend
vanop de laatste treden
richting onbereikbare verlichting
Springen me onder boosaardig geschater achterna
Loyaal en onbevreesd vergezellen ze me
Op weg naar de hel van hun dictatuur
Slaan onverschrokken de laatste stuiptrekkingen van een moegestreden oppositie neer.