Tip van de week

07/09: 'Ze zijn geknoopt, Mevrouw' van Bernd Vanderbilt

Sophie Siersack is auteur van het boek 'Weg van Portugal', een autobiografisch verhaal over wat het met een mens allemaal doet als hij zijn leven helemaal omgooit. Het anders wil doen. Sophie was lange tijd columniste bij het online magazine June, schreef tekstjes over haar leven op het Portugese platteland waar ze met haar man een oprechter leven op mensenmaat nastreeft, en stap voor stap een verlaten boerderij renoveert. Momenteel werkt ze met therapeute Mariam El Guenaien aan een volgend boek over hoe je trauma kan overleven door naar je unieke lichaam te luisteren.

Sophie Siersack tipt deze week 'Ze zijn geknoopt, Mevrouw' van Bernd Vanderbilt

"De eerste zin 'Mag ik dan eens schuilen.' Een oprechte bedenking, eerder dan een vraag trok al snel mijn aandacht, ik houd van kwetsbaarheid. Maar daar heb je al snel de zin: 'In je kelder, in dat bakje met kaarsresten wat al grauwer overkomt, vragen opwekt en me tegelijk doet lachen, aarzelend of dit wel kan.

Ik voel me best verwant met de gevoelige, tragikomische Icarus uit de tekst die de weg kwijt lijkt in zijn hoofd en de wereld. En hij wil wel dromen van beter, zijn best doen zelfs met ontvangen waardebonnen voor drie schoenen en uitverkochte boeken,... Maar door onrust overmand lijkt; in gesmolten kaarsresten wil schuilen.

'De wereld knabbelt overal aan alles (...) maar ik zal (...) veel beetjes voor je redden.' een zin die me raakte want er is altijd hoop. Icarus plooit niet, hoe onhandig ook. Hij ploetert verder met 'sap van varens die liefde in hun sporen spaarden.' Wat wellicht beter is dan die waardebonnen, denk ik, en weer moet ik lachen.

De tekst doet me denken aan de vrouw van mijn vader. Ze is directrice van een bejaardentehuis, er zitten ondertussen ook knoopjes in haar gedachten. Brainfog heet dat. 'De toestand onder covidmaatregelen is schrijnend,' zei ze vorige week nog tegen me, 'en we zijn allemaal moe maar lachen met elkaars miserie. Dat helpt.'

Zo moet ik ook lachen met het beeld dat Bernd Vanderbilt schept met 'Bergmunt uit het diepste dal' alweer aarzelend of het wel kan. Lachen met miserie. Ik denk van wel... En de schuilplaats is niet langer een kelder maar een bloem die onrust vreet. Wat ik heel mooi vind om mee af te sluiten."

 

Gepubliceerd op

7 sep. 2022