13/05: 'Tussen etenstijd en bedtijd' van Sifaka
Nafiss Nia is filmmaker, schrijver, dichter en storyteller. Wekelijks schrijft ze de rubriek 'In één woord' in het Parool. Ze is oprichter en directeur van de organisatie Granate, waar poëzie zich verweeft met film en andere disciplines, waar verhalen ontsloten worden door woorden en beelden, en waar kunst gedeeld en beleefd wordt.
Nafiss Nia tipt deze week ‘Tussen etenstijd en bedtijd’ van Sifaka.
"Wat mij trof in ‘Tussen etenstijd en bedtijd’ is dat het verhaal nergens probeert groots te worden. Het blijft klein, bijna fluisterend, en juist daardoor werkt het. De spanning zit niet in een gebeurtenis, maar in de verwachting ervan. Terwijl ik las, voelde ik voortdurend dat er iets ging gebeuren. Een confrontatie, een onthulling, een breuk. Maar die explosie blijft uit. En vreemd genoeg voelt dat niet als een gemis. Het verhaal kiest bewust voor het ongemakkelijke tussengebied waarin mensen vaak werkelijk leven: tussen woorden en stilte, tussen nabijheid en afstand, tussen etenstijd en bedtijd.
De kracht van de tekst zit in de sfeer. Het verhaal voelt als een stilleven op een schilderij: een tafel, een moment van rust, een paar mensen in een kamer, en onder alles een zachte spanning die niet benoemd wordt maar wel aanwezig blijft. Dat herkenbare maakt het sterk. Bijna iedereen kent zulke avonden waarop er niets gebeurt en tegelijk van alles voelbaar is.
Wat ik ook waardeer, is dat de schrijver de lezer serieus neemt. Er wordt niet te veel uitgelegd. De emotie ontstaat in de kleine observaties en in wat onuitgesproken blijft. Dat vraagt vertrouwen van een schrijver. Tegelijk is dat misschien ook het risico van het verhaal. Sommige lezers zullen mogelijk verlangen naar nét iets meer beweging of richting, omdat de spanning zo zorgvuldig wordt opgebouwd dat je automatisch een kantelpunt verwacht. Maar misschien is precies dát de bedoeling: laten zien dat niet elk verhaal een climax nodig heeft om onder je huid te kruipen.
Het is een tekst die niet schreeuwt om aandacht, maar langzaam binnenkomt. Een verhaal dat je niet uitleest met het gevoel dat je iets spectaculairs hebt meegemaakt, maar wel met het gevoel dat je even in het leven van echte mensen hebt gezeten. En dat is misschien moeilijker om te schrijven dan een grote plotwending."
