22/04: 'De Lege Stoel' van Geert van der Wijk
Vanessa Daniëls voelt zich het best op een podium, in nauw contact met het publiek. Ze is schrijver/dichter en acteur. Ze studeerde aan de toneelschool De Kleine Academie in Brussel. Vanuit haar achtergrond als acteur ging ze aan de slag met poëzie en ontwikkelde ze gaandeweg een eigen podiumtaal die een mengvorm is van poëzie en spel. Ze is lid van de poëzieband NEST en van het het trio Bald & Beautiful en één van de vaste Poëziefluisteraars van Creatief Schrijven.
In mei moedigt Vanessa met '#Meikevers' iedereen aan om elke dag een gedicht te schrijven, naar analogie met Novembervers.
Vanessa Daniëls tipt deze week 'De Lege Stoel' van Geert van der Wijk (pseudoniem Merlijn).
"In 'De Lege Stoel' richt de schrijver zich tot mensen die overleden zijn. De tekst biedt de lezer de ruimte om te beslissen om wie dat gaat, wat ervoor zorgt dat je je aangesproken voelt om de plaats in te nemen van de schrijver.
Meligheid ligt op de loer bij een thema als dit maar Geert beheerst de kunst van beelden scheppen die verrassen en ontroeren in net de juiste dosis: ‘de nacht die de muren van de stad verzacht’ of ‘de kaars die zichzelf heeft opgegeten’.
Een knap staaltje poëtisch proza is dit. Of is het een podiumtekst?
Geert flirt met de grens tussen genres en daar hou ik van.
Deze tekst zoekt naar een essentie. Wat betekent het om te leven met verlies, afscheid, oorlog; met het vooruitzicht van doodgaan terwijl de cyclus van leven zich blijft herhalen. Het zijn abstracte concepten maar Geert maakt het steeds weer tastbaar en concreet door te spreken over bitterballen, een leeg glas, de laatste bus,... Daarin ligt de sterkte van deze tekst.
Naast De lege Stoel deelde Geert deze week ook de tekst ‘Deze video is verwijderd wegens schending van de communityrichtlijnen.’ Dit scenario voor een kortfilm is meteen een tweede tip. Het lezen vergt wat oefening maar eens je het doorhebt ontvouwt zich een raak tableau van twee jonge mensen in een digitaal tijdperk.
Ik voel me hierbij eerder kijker dan lezer, en net als bij 'De Lege Stoel' bekruipt een gevoel van desolaatheid. Bij beide teksten moet ik onwillekeurig denken aan schilderijen van Hopper."
