Tip van de week

27/04: 'Het klimaat' van Rien Mertens

Arno Boey is maker. Zijn werk wrikt zich los van vorm of genre, maar begint steeds op dezelfde plek: bij de taal. Hij is medeoprichter van schrijverscollectief en literair tijdschrift ZINK. In 2019 nam hij deel aan de internationale schrijfresidentie van deBuren in Parijs. Hij publiceerde onder andere in Kluger Hans, DW B en Sampler 2020 van uitgeverij Das Mag. Hij werkt als verhalencartograaf in de Brusselse wijken Bockstael (1020stories.be) en Het Rad. 

Arno Boey tipt deze week 'Het klimaat' van Rien Mertens

"Het was even zoeken naar een tekst die mijn aandacht van begin tot eind vasthield. Dat deed deze column van Rien Mertens.  In vloeiende, trefzekere zinnen schetst Rien de schaamte voor haar borsten.  Een persoonlijk relaas, maar op geen enkel moment zwaar of privé. 

Rien omzeilt die valkuilen met een dosis humor en zelfrelativering. Het geheel is luchtig, en toch relevant. Licht, en toch op het scherpst van de snee. Ik las deze column met een glimlach, maar keek achteraf net iets langer in de spiegel, geconfronteerd met mijn eigen onzekerheden. Dat is wat columns op hun best kunnen doen: in alle talige luchtigheid raken waar het pijn doet, soms pas uren nadat de woorden zijn uitgestorven. 

Rien speelt met taal (“kleinte is nu eenmaal geen woord”), maakt mooi gebruik van dialoog en weet via herhaling een aangenaam ritme op te bouwen. Ik hou ervan hoe de column mooi rond wordt gemaakt door terug te grijpen naar de uitdrukking “het is maar waarmee je vergelijkt”. De derde keer komt als slotakkoord, de kleine bezorgdheden komen nog een laatste keer naast de grote te staan. Welke bezorgdheden net klein of groot zijn? Het is maar waarmee je vergelijkt. 

Dit is meteen ook de tweede ‘tip van de week’ voor Rien Mertens op rij. Op naar de hattrick!"

 

Gerelateerd

Tip

Het klimaat

‘Waarom heb jij zo’n grote borsten en ik zo’n kleine?’ Dat is een vraag die ik aan elk lid van mijn vierentwintigborstig volleybalteam kan stellen onder de douche. Maar dit keer wordt ze aan mij gesteld. Laat ons even vergeten dat ze uit de mond rolt van mijn vijfjarige zoon. Hij kaapt een primeur weg met deze opmerking, waardoor ik even met mijn glimlachende mond vol tanden sta. Waarom mijn borsten groter zijn dan de zijne? Het hangt er maar van af waarmee je vergelijkt. Uiteraard vergelijk ik ook. Vooral met elk lid van mijn volleybalteam, waar even veel vel als verhalen worden blootgelegd onder de douche – love you ladies. Maar ook met saunagangers die, eenmaal boven de veertig, zelfs geen moeite meer doen om het gevecht met de zwaartekracht te verstoppen. Schoon vind ik dat. Ik ga niet ontkennen dat ik mij soms schaam over mijn borstgrootte (kleinte is nu eenmaal geen woord). Vooral vroeger, in mijn puberjaren. Eerst die pijnlijke schijfjes die je probeert te verstoppen onder een t-shirt, zoals een kleuter onder een deken – voor mensen zonder kinderen: dat is geen succes. Te klein voor een deftige mousse bh, te klein voor geen deftige mousse bh. Dan heb ik het helaas over de huidige stand van zaken, en niet meer over die schijfjes. Als mijn kinderen de klimaatopwarming waren, vertegenwoordigen mijn borsten de gletsjers die langzaam inzakten. ‘Ach’, troost mijn vriend mij, ‘ze zijn klein maar stevig.’ Dan heeft hij het helaas over mijn borsten voor het moederschap, en niet meer over de huidige stand van zaken. Want met twee borstgevoede kinderen gaf ik, naast mijn slaap, ook mijn stevigheid op. Als mijn kinderen de klimaatopwarming waren, vertegenwoordigen mijn borsten de gletsjers die langzaam inzakten. En mijn tepels de bomen die tevergeefs recht probeerden te blijven op iets wat vroeger voelde als vaste bodem. Hoe deprimerend. Al hangt het er maar van af waarmee je vergelijkt. Het klimaat is zoveel deprimerender. ‘Ach’, troost ik mezelf, ‘ze zijn klein en niet meer stevig maar toch de perfecte cadeautjes van moeder natuur.’ Want hoe dankbaar ben ik voor die drie volle jaren dat ik mijn zonen mocht voeden. Dat ik ze zo dicht bij mijn hart mocht dragen. Ze mocht sussen met de twee betrouwbaarste bomen die mijn gletsjers rijk waren. Klein maar groots. Hoe bijzonder. Die momenten nemen ze mij nooit meer af, in tegenstelling tot mijn stevigheid. Die vloeide weg tot een stevige basis voor mijn kinderen. En dat is een wonder. Het hangt er maar van af waarmee je vergelijkt.

Rien Mertens
85 5

Gepubliceerd op

27 apr. 2022