Tip van de week

30/11: ‘Zo kan het ook’ van Els Wouters

Stijn Demarbaix is eindredacteur bij Het Nieuwsblad. Hij was finalist van schrijfwedstrijden Write Now en Het Rode Oor, en zag een kortverhaal opgenomen in de Literaire Adventskalender 2022. Verder won hij ooit een aanzienlijke som geld in een casino in Las Vegas, die hij niet meteen verbraste - iets waar hij bijzonder trots op is.

Stijn Demarbaix tipt deze week ‘Zo kan het ook’ van Els Wouters.

"Als je al dan niet gedwongen de werkplek verlaat waar je éénentwintig jaar lang het beste van jezelf gegeven hebt, mag je al eens hopen op een volwaardig afscheid, een welgemeende dankjewel voor de bewezen diensten, zoals de ik-figuur in dit korte verhaal.

Maar het exitgesprek loopt niet helemaal zoals die figuur het in gedachten had. Althans, dat verklapt de eerste, snedige regel. “Daar stond ik dan.” Dat kan niet veel goeds betekenen.

Een ontslag laat zich goed in clichés vatten. Een leeg bureau, de kartonnen doos waaruit een bureaulamp en plantje komen piepen, met gebogen hoofd de lift instappen om nooit meer terug te keren. Beelden die ook in deze tekst opduiken, maar dan fris gebracht. Door ze metaforisch aan de nog maar net werkloze ik-figuur te koppelen, bijvoorbeeld. Dat is leuk.

Ook leuk zijn zinnen die op ironische wijze aanraken wat we zo gewend zijn op ons werk te doen. Want zegt u het maar, “wat blijft er over als het werk geen gespreksonderwerp meer is op het werk?” Wat mij betreft bitter weinig. Volgens de auteur ‘blijven alleen collega’s over’, die op hun beurt te kijk worden gezet, lekker tongue in cheek.

Het personage zit vol verwachtingen, de spanning wordt opgedreven. We komen erachter waarom de ik-figuur ‘daar gewoon stond’. De zinnen worden (nog) korter, het ritme is strak. De climax kon wat mij betreft nog iets prangender, absurder zelfs misschien, maar met de voetjes op de grond is in dit geval ook niks mis.

Twee mooie zinnen begeleiden het verhaal naar de uitgang:
“Sprakeloos na dit mislukte afscheid trok ik dan maar als laatste levende ziel de deur van verwachtingen achter me dicht.
Halsreikend uitkijkend naar een betere toekomst.”

Als die er een is met even leuke stukjes van deze auteur, is dat veelbelovend."

Gerelateerd

Tip

Zo kan het ook

Daar stond ik dan. Mijn handen vol herinneringen aan wat ‘ook mijn levenswerk!’ was door een dichtslaande deur gedegradeerd tot vergeelde agenda’s en notitieboekjes vol ezelsoren in een kartonnen doos. Verlaten in het kantoorgebouw van mijn toekomstige ex-werkgever. Daar stond ik dan. Alle knopen doorgehakt en papieren formaliteiten achter de rug, tijd dus voor een exitgesprek. Het zou goed doen, dacht ik.  A ja, want zeg nu eerlijk. Wat blijft er over als het werk geen gespreksonderwerp meer is op het werk? Dan blijven alleen nog mensen over, met hun grote en kleine kantjes, waarvan je op een voor alle partijen gewenste manier afscheid moet zien te nemen. Zeker met hen waarmee je meer tijd doorbracht, moeilijkere situaties hebt doorwroet dan met je eigen familie.  Eénentwintig jaren van mijn leven, voor wat ook ‘mijn levenswerk’ was. En dat het een mooi afscheid zou worden, dat was zeker. Mijn huisgenoten kregen de instructies niet op mij te wachten met het avondeten. ‘Dat ik geen idee had hoe laat en in welke staat ik zou thuiskomen straks.’  Ik zag de bloemenruiker, het volle champagneglas en de truffelpasta al voor me. Aan de deur geleverd, door Le Frascatti, het culinaire begrip in Laken. Nog één keer aanschuiven aan de witte vergadertafel gedekt zonder begrotingscijfers of functioneringsgesprekken.  Genieten van onze laatste maaltijd samen.  En van het exitgesprek, uiteraard. Geen windvlaag of kapot slot, maar een gefrustreerde directeur sloeg de deur achter zich dicht.  Als met een moker geslagen stokte mijn ademhaling. Mijn brein holde de reactie van mijn lijf achterna.  De aangeklede tafel met ruiker en drank viel in duizend stukken op de linoleumvloer. Doch, het zou niet haar afscheid worden. Het was ook niet alleen mijn laatste werkdag.  Het wegvallen van een aanzienlijke subsidie sloeg als een bliksemschicht in op de organisatie. Met als resultaat acht getroffen collega’s die nog hoopten op een menselijk afscheid, tevergeefs.  Want eerder die dag dwong ze, met open deur, passerende medewerkers één voor één tot afscheid in ware condealancestijl in haar kantoor.  Bleek dat zelfs dit mij niet meer gegund werd, ze wachtte mijn komst niet meer af en vertrok. Sprakeloos na dit mislukte afscheid trok ik dan maar als laatste levende ziel de deur van verwachtingen achter me dicht. Halsreikend uitkijkend naar een betere toekomst.       

Els Wouters
214 4

Gepubliceerd op

30 nov. 2022