Het is Robert Anker - Mechelen

Terug naar het overzicht

Het is Robert Ankers stem die me wakker schudde.

Wakker worden deed ik in de vertrekhal, is ook maar een woord.

Zo blijven we bezig. De gesprekken die al in je drijven

nog onuitgesproken, zo blijven we bezig.
Leonie moet al op de toppen van haar tenen gaan staan

voor een glimp van de zaal met taal, of noemde ze Justine,

zo blijven we bezig.


Maar het is een bewijs dat niets zeker is, alleen maar

beter dan ervoor, want nu is nu en straks is dan nu.
Meer hebben we niet in deze vondst. Dus verzinnen maar.

 

Ik zie wat taal niet ziet en ben het alweer vergeten.

Sporen van handschrift zijn het, eerste mail van mijn emotie

die in me gedrukt stond en nu verzonden naar de tong.

Kijk uit, hij is geletterd.

 

Lezen is a) ontdekken b) verwekken   c) leuk

want ik woon te Mechelen. Taal vormt het netje dat

de buitensporigheden van empathie zou kunnen filteren,

maar dit vervolgens niet doet en zegt:

in mijn potentieel verveel ik me nooit.
En wij maar luisteren.

Dat ik vergeet hoe ik heet in de weifelachtig warme literatuur.
Waarna ik opsta en mezelf voorstel.
Ik ben mijn boek omdat ik heet wie ik denk.


Ik denk dat ik groot ben maar daarmee verzet ik nog geen bakens en

ben ik al helemaal niet onsterfelijk, want wat zouden we meer willen

dan willen?

Het lezen blijkt het wezen.

 

Dan belt moeder: zo is ze nog net geen schrijver.

Moeder belt want ik ben een zoon en of ik

er niet ben als ze niet belt.

Zegt: hoi lust je vanavond alles want als kind wat je nu krijgt.

Wat je zoals leest als je nee zegt: Vestdijk en Joyce

want je vindt ze waar je zoekt. Neenee moeder,

zo werkt dat niet. Ik ken de verkoper door er weer te komen

en altijd. Hij kent me want heeft geen keuze en dit is Mechelen

 

 

Of de apotheek en de bib in één want dit pakje boeken staat me.
Happy days, jij ook moeder. Zie je in de dagen dat ik nee zeg.
Haha daar heb je me.

 

Moeder die ophangt. Ik die de dag in de volgende zin nestel:

Ook morgen kan vandaag zijn als je de telefoondraad je hoofd in

altijd maar bellen. Kan ik nu nooit eens.

 

Boek is al uit, next up:

Het boek alfa of een Hellevaart. Niet geleerd,

wel verknocht als tast op beenmerg. Harder fietsen Dora!

Iloveyou maar je bent mijn hier en nu al. Harder fietsen

als je me maar vastpakt ach zonder gemaar.

 

Ik heb niet gehuild toen je niet nee zei en ook niet zei.

Doodnormale vriendin wat heb ik je.

Dat we zonder elkaar enkel maar alleen net woord.

 

Nu is nergens maar op het lezen na vertel

ik je de wereld in die om onze kant en klare verbinding draait.
Dora die belt:

 

Slik ik de gesloten woorden in komen ze en zo weer

de telefoon weg de weg uit naar jou.
You but I’m always blue.
Nergens zou ik de woorden weer onderuit kunnen halen
maar erg gevat - zucht - roep ik haar weer tot leven.

 

Ze zwijgt me tot mijn naam vergeten maar ik zie de verkoper

ook graag omdat ik er altijd.

 

Harder fietsen. Nu is toen toen er straks dan weer meer is.
Dat we elkaar steeds weer naast elkaar zullen lopen en liefst nog

draai ik mijn hand rond je naam en draag ik je ook

nog eens terug de dag in.

(Ik die de dag in de vorige zin in nestel)

 

Geschreven door Dries Verhaegen op 30/06/2019 - laatst aangepast op 30/06/2019

  • poëzie
  • autobiografisch schrijven

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home