Lezen

Ontoevallig toeval

Dat heet serendipiteit! Hoewel een draak van een woord, stoot de vriendin het feilloos uit.Verheugd ook. Alsof het klaar zat, op die snedige tong van haar.En eindelijk een weg naar buiten vindt. Het toeval wil dat ons dingen, zelfs mensen, zomaar toevallen.Als by accident, volgens de Engelsen. Hier zou het om een ontoevallig toeval gaan.Ze wijdt me verder in. En vraagt of ik de korte uitleg wil.Of ze er Hume, Spinoza en Aristoteles mag bijhalen. Dat de korte volstaat, lijkt ze te betreuren.Er ligt dan ook veel klaar op die tong van haar. Net omdat je er niet naar zocht. Net daarom kruist dit je pad.Een ontoevallig toeval. Als een waardevolle, serene vondst. Je zou een toevalligheid kunnen sturen. Ik moet dus op zoek. Maar naar iets dat ik niet wil. Want dat zou me leiden naar wat ik net wel wil. Dat me dan dus zou toevallen, onverwacht.Ik moet zoeken. Maar niet willen vinden. Wat toevallig dat jij dat allemaal weet. En ik dus op jouw pad kom.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
102 10

Weelderig land

Er valt wat water op haar rechterbil,terwijl ze een dun touwtje gaat knopen;haar linker wil ze achter een washand dopen,al doet de hand niet wat zij zo graag wil. Op die ene plek moet een rivier stromen,de grond wieden, haar ermee verrassen;en de zee de zilte kust laten wassen,zelfs al moet ze van het knopen bekomen. Haar land is weelderig, zijn eigen voortuin,die ze af en toe verschoond en maait;ook al ligt het voorjaar nog niet ingebed. Nog steeds is er uitzicht over het duin,dat gras eet en met stenen is verfraait,de plant werd naar een andere tuin verzet.

Wijnand
1 0

Warm geschreeuw

wat warm het geschreeuw  uit de yakimō wagen - verkiezingsweken    In Japan is geschreeuw niet per definitie agressief of storend. Het geroep van een yakimō-wagen (zoete aardappel-wagen) is warm en uitnodigend: een verkoper die zijn aanwezigheid aankondigt met een vaste melodie, bijna zingend, bedoeld om mensen naar buiten te lokken in de kou. Het is een vertrouwd wintergeluid, iets huiselijks, dat hoort bij seizoenen en ritme. Je hoort er het aankondigen van warme, zoete aardappelen in, ademwolkjes, avondstraten. Het geschreeuw tijdens verkiezingsweken is van een heel andere orde. Politici spreken luid, bijna agressief, door megafoons vanaf busjes, herhalen slogans en namen, niet om nabijheid te creëren maar om zichtbaar te zijn, om ruimte in te nemen. Dat geroep is functioneel, opzichtig, tijdelijk — het verdwijnt zodra de verkiezingen voorbij zijn. De wagen die ik hoorde voorbijkomen was die van Sanseito, een ultra nationalistische partij. Ik hoorde slogans als: Japan voor de Japanners. Die woorden klonken hard en onvriendelijk.  Gelukkig hoorde ik kort daarop het geschreeuw van de zoete aardappel wagen. Ik kocht er een zoete aardappel die me troost bood.  In mijn haiku botsen die twee vormen van geluid: het ene verwarmt letterlijk en figuurlijk, het andere vult de straat zonder warmte achter te laten. Het woord geschreeuw verbindt ze, maar de ervaring van de luisteraar maakt het verschil. Dat spanningsveld draagt mijn haiku  

Margaretha Juta
5 1

Aderland

    onrust heerst de koning hoedt nog enkel kippen soms dan begeleidt hij padden naar de nattigheid dit is ons vaderland hij spreekt de moedertaal ja het is fijn dat hij mij echt begrijpt hij heeft me ooit gevraagd hoe men een kikvors pijnloos aderlaat hij wilde proeven van het bloed dat weet waarom het water kwaakt terwijl de wereld  raast overal onrust heerst     uit de reeks 'Kleinood'    

Bernd Vanderbilt
5 0

Dieet

Minder snoepen, dat wordt andere koek. 

Piet V.
17 1

Blauberg (150 woorden)

Het is precies terug stil over Groenland. Het lijkt me ook een stiltegebied te zijn. Laat het dat maar blijven. Zijn er nog waardevolle gebieden met een kleur in de naam? Wit-Rustland schiet me te binnen, maar waardevol? Grote baas Loekasjenko schuurt tegen het been van Poetin. Als honden dat doen, krijgen ze soms een tik. De tikken aan de twee heren blijven helaas uit. De stad Geel is op zijn minst waardevol te noemen. Van die 'barmhartige stede' kunnen Loekasjenko en Poetin nog iets leren. Laat ons hopen dat ze ooit tot hun zinnen komen. Het lijkt me ijdele hoop, want ‘het hart luistert slechts naar het hart’. Dat is een citaat van Willem Elsschot. Hij haalde zijn pseudoniem bij het bosrijke gebied het Helschot in Blauberg bij Herselt, waar hij ging wandelen. Hij had er familie wonen en ging er vaak logeren. Het gaf hem inspiratie.  Gelukkig maar.

Rudi Lavreysen
4 0

Procesbewaking

Of ik dan geen procesbewaking heb, vraagt hij. Niet enigszins gefrustreerd, wel helemaal. Deze klant laat niks aan het toeval over. Enkel aan processen. Die hij keurig bewaakt. Dat ik al vele processen te bewaken heb, vertel ik hem niet. Vooral in het bedrijf van mijn gedachten. Daar ben ik dan wel de manager van.Die processen beheren is onbegonnen werk. Kon ik ze outsourcen, de vacature was al ingevuld.  "Mevrouw?", herhaalt hij, alsof hij me wil terughalen. Naar zijn wereld dus. Die van de procesbewaking. Ik slik mijn woorden in. Dat ik zijn aanwerving overweeg. Als manager dan, van dat hoofd zonder bewaakte processen. "Zeker, meneer. We geven steevast korting. Aan klanten die mee opvolgen.” We hebben daar een procesbewaking voor.  

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
62 7

Buitengesloten

De deur zit dicht en  De sleutel is kwijt  Ik kan niet bij de plek  Waar ik mij thuis voel   De telefoon staat uit en  Het wachtwoord weet ik niet  Zeg het me zodat ik  Me weer thuis voel   Mijn vrienden feesten maar  Mijn kaartje is verdwenen  Geen dans voor mij, dus  Voel ik me niet thuis   Je zegt: “Kom bij mij,  Mijn hart houdt van jou  En het jouwe van mij” Bij jou voel ik me thuis

Deejay
8 0

De kalender

Is april al gekomen?  Ik ruik de bloemen en het  Gras dat groener is bij ons  Dan bij de buren   Is juli al gekomen?  Het zeewater stroomt langs mij  De meeuw vindt de kust waar ik  Op een handdoek lig  Is oktober gekomen? De pompoen schijnt licht met een  Kaars die in hem brandt en door  Zijn ogen heen straalt   Is december gekomen?  De sneeuw ligt buiten en wij  Houden elkaar binnen vast  Bij de grote boom

Deejay
0 0

Framily?

"Ben ik framily?" De toon is gezet; het gesprek belooft.Geen runderklap op het menu vandaag. De verschillige vriendin wil het dus graag weten.Dat mijn antwoord nuance behoeft, verrast haar niet. Ze wil het niet anders, nieuw‑schurig als ze is. Familie zit onder je vel. Onvoorwaardelijk. Je mag morsig zijn.  Met elkaar dan. Elkaar veroorzaken, laten ontstaan.  Een soort ruilhandel, betaald in de munt van vriendschap.  Jij veroorzaakt iets.  In mij.Ik geef gevolg aan wat jij veroorzaakt.Dat gevolg veroorzaakt weer iets.  In jou. En dat allemaal vanzelf.“Jij wil wel eens gevolg geven aan mijn oorzaken", antwoord ik haar.  Met één zin is het beklonken. De vriendin verheugd. Framily. Al die verengelsing. Laten we gewoon familie zijn. Nu we toch dezelfde taal spreken.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
84 5

De vodden schilder

in zijn museum  lag hij ooit opgebaard  als in een kerk   audiotour - Jopies eigen stem doet hem opstaan uit de dood   op doktersrecept  naar het museum - werkt beter dan fruit     de voddenman - zijn eerste en laatste  schoeisel op het doek   spullen weggegooid  door de samenleving - op een voetstuk    de voddenmand  verheven tot een koning  in een drieluik    het harde leven zette hij zo mooi neer  - dank uit het hele land    mijn schilderijen zijn als mijn kinderen,  zei hij; niet te koop   brieven van fans  waren briefjes van duizend - schatrijk    mensen komen nu uit hun depressie als ze zijn werken zien    zelfportret  met jute achtergrond - hij rolt een sjekkie    verlaten door vrouw - zijn oranje boetekleed, beschadigd    zelfportret  in de mist met koeien - zeventig jaar oud   hij schilderde  zich de dood in - zijn zelfportret in mist  bijna doorzichtig, koeien, in plaats van waterlelies    de laatste kamer een catacombe  met oud ijzer  gemaakt van papier  de roest geverfd   ijzerachtige voorwerpen  van papier  in de geest  van Jopie Huisman   het museum  zeven dagen open - rust roest     Jopie Huisman museum in Workum       

Margaretha Juta
14 0

Metavierfose

Wroetend in consumptie, comfort Het weefsel zal vieren, delen kruipen kreten klauwen, klaarlijk Het kadaver, de bakermat

Eden Oscar
12 1

zo lang geleden

net voor ik ga kakkendenk ik aan een ander misschien wel nu al doodhet is zo lang geleden heb geen idee er ligt hier een bijbel dicht bij de handregenwormen door mijn wimpers zal ik eens even kijken naar de verte en de dieptemet trillende vingers vliegend in het zweet word ik wakker bij de geur van jonge uiendie ander met eeuwige pyjamabroek vastgekit met snelbinders aan haar dijenen dan weer verder vliegen met vredesduiven ik trek een vlag om me heenmet de kleuren van mijn hart net voor ik ga kakkenzet ik me voor een tijd apart

peter mmm Verreth
3 0

Portaal (#doorkijkvers)

Portaal Zes lopende meteronontdekte wereldeen einder op elke zijdenieuwe soort in elke nooten in mezelf: een eeuwige hoop. Pieter Van der Schoot Geschreven naar aanleiding van de schrijfuitdaging van Creatief Schrijven voor Poëzieweek: Schrijf een #doorkijkvers voor Poëzieweek.

Pieter Van der Schoot
18 1

Koffie (#doorkijkvers)

KoffieJe vult de bleke halmet warme, zachte geurenmaar laat die walm van galnog uren uit mijn bakkes meuren. Pieter Van der Schoot Geschreven naar aanleiding van de schrijfuitdaging van Creatief Schrijven voor Poëzieweek: Schrijf een #doorkijkvers voor Poëzieweek.

Pieter Van der Schoot
16 1

Storm in fall

Wind’s blowing Colors of leaves That fell from trees All around you and me Now we're dancing so happily

Deejay
12 1

Winter Solstice

Woensdag 21 januari. Op mijn nieuwspagina verschijnt een afbeelding van de zon met een tijdslijn onder. “You made it through the 10 darkest weeks of the year” Dat dit net nu verschijnt breekt mijn hart. Want zij haalde het niet.  Zij besloot dat het genoeg was. En voerde vanochtend die beslissing uit. Daar in het station,de dag voor haar 15de verjaardag,besloot ze niet meer te wachten op de volgende zomer.  

Fien SB
27 1

Memorabele metamorfose

Schud me voor het eerst wakkerHaal me op en veeg het weg, de aarde van de akkerEn ook al ben ik toch behoorlijk zwakkerDan toen je me voor het laatst aanraakteHet deert je niet, hulpeloos en tot op het bot, het einde naakteVooraleer het begin begon, je waakteOver me heen boog je, en zagDat ik je nu ook al behoorlijk magMet mijn nieuwe ademPaste ik als nieuwe spruit, in jouw hand, voor het leven, samen.Als het eindigt, start pas de metamorfose, voor al degenen die voor ons kwamen.

Zonsondergangdromen
21 1

Hemd zonder zakken

“Jullie kunnen je hier dus allemaal in vinden?” De notaris screent de aanwezigen. Wij dus, toekomstige erfgenamen van onze ouders. Die de notaris dus belast hebben. Tegen vergoeding weliswaar. Zo leid ik althans af uit dat imposante kantoor van haar. Ze is ermee belast ons minder te laten belasten. Onze erfbelasting zo klein mogelijk te houden.  De verdeelsleutel van hun leven wordt vandaag beklonken. In een excel sheet, waar onze namen in prijken. Ook deze van de zus die niet meer aan tafel kan schuiven. Men blinkt in afwezigheid. Ze is dan ook de ster van de avond. We zijn allemaal slechts passanten en eventjes mogen we geloven dat we hier blijven. Ons laatste hemd heeft geen zakken. Dus ik vul de zak van mijn hemd. In ’t volle besef dat ik t hemd slechts in bruikleen heb. Het hemd van het leven. Misschien moet ik gulziger worden. Gretiger leven.  Een gat in mijn hand hebben, nu mijn hemd toch geen zakken heeft.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
75 9

Beste café

Het moet een uur of vier geweest zijn maar dat doet er niet toe. Ik ken hem sinds jaren, jou kende ik niet. En toch had ik ooit een deel van je gezien. Je had toen een terras dat in een steeg stond, in niemands weg de wijn op de tafels. Mensen met pratende monden, niemand die huilde van geluk. Ik had alleen naar je gekeken, niet van jou gebruik gemaakt. Op enkele meters van je vandaan mochten we de feestzaal betreden, daar ging het concert door. En ik hoor op de radio dat Paul van Nevel jarig is. Tachtig is hij vandaag. Zijn ensemble bracht hemelse klanken voort. Toen in die imposante zaal, mijn foto's zijn zeven stille getuigen. Beste café, vanaf nu heb je een naam en een interieur. Ik ken de wenteltrap die in je huist. Op jouw spiegelende binnenkant leest men wat er te eten valt. Prijzig de gerechten. Duur de gesloten flessen. Wij hebben jou geopend zoals het hoort, dwz...meteen achter ons de wind buiten gehouden, ze duwde kort tegen de deur maar mijn heup duwde terug. Jouw glimlach viel in het slot. Ja, ik noem een voordeur een glimlach. Wanneer ze oprecht is, worden we een antwoord gewaar op ons gelaat. Hij zat naast me, ik naast hem. Twee dames tegenover ons in een vrolijk gesprek, met een bestek dat deels in hun monden verdween. Ik zag voor het eerst jouw trots! Jouw toog waar je geen barkrukken verdraagt maar waar het licht zacht is en warm haar kleur. Beste café, het duurde niet lang, ik nam een foto van je. Je liet dat zomaar gebeuren. Nu ik het beeld bekijk zie ik de mannen in kaders, ze zullen wel belangrijk zijn. Wie zijn ze? Het koningsblauw valt op. De geur van haar parfum brengt me onmiddellijk terug naar waar ik zit, de vraag om af te rekenen, haar dienst zit erop.   (een schrijfoefening, stroomschrijven) 

Ingrid Strobbe
3 0
Laad meer ...