Lezen

Papa begrijpt het niet

Papa doet toch zo zijn best. Maar hij begrijpt me niet. Hij begrijpt mama ook niet. Hij koopt me een ijsje en ik ben blij. Blij met mijn nieuwe Nike’s. Ze zijn wat groot, maar dat maakt niet uit. Ze zijn nieuw en super cool! Papa zegt dat we op het bankje voor de ijssalon gaan zitten, hij begrijpt me niet! Maar het ijsje is lekker. Er valt een druppel of drie van het smeltende ijsje. Eentje op mijn rechter Nike. Papa wrijft de druppel er snel af. Ondertussen kijkt hij voor de zoveelste keer op zijn nieuwe GSM. Nog steeds geen sms van zijn nieuwe vriendin! Papa lacht niet meer, hij kijkt streng en sip voor zich uit. Papa begrijpt het niet, Papa begrijpt me niet, en mama begrijpt hij ook niet. Of hij zijn nieuwe vriendin wel begrijpt? Hij verjaagt de aankomende wespen en ik eet mijn ijsje. We zitten nu niet meer naast elkaar. Papa wat ben ik blij met mijn nieuwe Nike’s.

ruud

0 0

Memento mori

Oscar Wilde wist het al anno eind negentiende eeuw: ‘Society exists only as a mental concept; in the real world there are only individuals.’ De vereenzaamde superestheet tijdens het fin de siècle, het blijkt nog steeds een actueel gegeven te zijn. In onderstaand drieluik zet ik mijn individualistische bril op (heb ik er überhaupt een andere liggen?). Ik ga op zoek naar enkele maatschappelijke tendensen en stel mezelf de vraag: hoe aanwezig is en blijft het ego anno 2015? Zien we onze eigen vergankelijkheid nog onder ogen?De cultus van het ik Een doodgewone dag in een doodgewone week van een doodgewoon leven: Deze ochtend heb ik mijn bus naar het werk gemist. Ik heb hard gewerkt. Ik heb mezelf moeten bewijzen. Ik ben doodop en geënerveerd. Ik wil eten en ik wil slapen, zodat ik morgen hetzelfde ritueel kan herhalen. Om te eten moet ik naar de supermarkt. De supermarkt zit vol met mensen die mij de weg versperren. Ik negeer andermans blikken. Ik kies – hoe kan het ook anders – de kassa met de langste wachttijd. Uiteraard kruipt er tantrummatig een krijsend kind voor mijn voeten. Hoe komt het toch dat dit mij altijd overkomt? Klinkt dit vrij deprimerend tafereel je bekend in de oren? Ja? Mij ook. Met dit beeld van de supermarkt houdt David Foster Wallace, een Amerikaanse schrijver en essayist, ons een spiegel voor. Een lelijke. Met barsten in. In een maatschappij waarin de slogan ‘druk, drukker, drukst’ de plak lijkt te zwaaien, weerklinkt ook het ‘ik, ikker, ikst’, alsmaar luider en luider als een hangende naald in de groeven van een een grijsgedraaide plaat. Hoe puzzelen we onszelf ineen in de egocentrische dictatuur waarin we lijken te leven? Gefragmenteerd, geënsceneerd, de een met al meer theatraliteit dan de ander. Een tikkeltje schizofreen worden we kluizenaars van ons eigen ‘ik’. En dus flaneren we als een moderne dandy met een zeker je-m’en-foutisme doorheen een schijnmaatschappij. Keeping up appearances Hoe gaan we nu om met deze antisociale tendens? Twee onderstromen zijn merkbaar. Als ontvluchtingsmechanisme betoveren we dingen. Niet enkel onszelf maar ook de mensen in onze omgeving. We betoveren zelfs de objecten rondom ons, de objecten in een winkeletalage, de objecten van anderen,... we verlenen een ziel aan ongeanimeerde voorwerpen. We creëren een aura rondom dit alles en gebruiken die esthetisering als een soort troost. Een mes snijdt echter altijd langs twee kanten wat ons bij de onttovering brengt. Rudi Laermans, socioloog, noemt dit de ‘mannequinmaatschappij’ en vat daarmee eigenlijk alles perfect samen. Met deze term toont hij aan dat we in een beschaving van de look verzeild zijn geraakt waardoor we vaak het contact met de realiteit verliezen. We worden in zekere zin allemaal mannequins, voorbij paraderend en levend bij de gratie van de blik van de Ander. Als een tentoongesteld voorwerp offeren we ons aan de tiranniserende blik van de Ander, de voyeur. Dit werkt ontnuchterend en brengt vervreemding en paranoia met zich mee.This is water Op een afstudeerspeech vertelt David Foster Wallace, de wijze man van hierboven, het volgende: There are these two young fish swimming along, and they happen to meet an older fish swimming the other way, who nods at them and says, “Morning, boys, how's the water?” And the two young fish swim on for a bit, and then eventually one of them looks over at the other and goes, “What the hell is water?” Hiermee toont Wallace aan hoe alles rond perceptie draait. Hoe we zijn voorgeprogrammeerd om vanuit het ego te denken en hoe we op die manier blinde vlekken ontwikkelen voor wat echt belangrijk is. Hoe we vergeten wat vergankelijkheid is en – vooral – hoe we vergeten dat wij dat als mens bovenal zijn. Beschouw het als een moderne memento mori (je kent ze wel, die typische vanitasschilderijen met als letterlijke betekenis ‘Gedenk te sterven’, waarop een doodshoofd je met zijn holle ogen beloert, bijgestaan door de obligatoire zandloper en verwelkte bloemen). David Foster Wallace noemt het in minder zwaarmoedige computertermen onze ‘default setting’, een soort automatische piloot waarmee we ons leven leiden. Laten we dus ons eigen systeem hacken. Laten we een snufje zelfrelativering en kwetsbaarheid als antidotum gebruiken tegen onszelf. Beste lezer, zwier samen met mij je individualistische bril eens af, ruil hem in voor een mooier, ruimer exemplaar, je weet wel, zo een zonder kleppen. Maak een tripje naar de supermarkt, flaneer daar door de voedselrekken, kijk mensen recht in de ogen. En denk dan als je wil eens aan deze mooie woorden van mijn superestheet: ‘We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars.’

Tülin Erkan

2 0

Over de bogen

De brug is geslagen tussen jou en mij op donkere dagen weigeren de wolken mij bij jou te komen over de bogen dwars door mijn dromen dansen mogen onder het grijze dek op mijn hak voorbij het hek eindeloos ben jij diep in het blauw weg van mij waar ik van hou

Sabine Matthijs

0 0

Tot aan de horizon

Wolken pieken reuze gieken druisend geweld gebukt, geveld wit gesluier zwaar gekuier tot aan de horizon waar ooit alles begon

Sabine Matthijs

10 0

Over soep en God

Met dank aan de pastorale werkgroep van de school, stappen we – meestal de dag voor de paasvakantie -met een grote groep jongeren zo’n twaalf kilometer door bos en heide. Het doel van waarschijnlijk de helft van deze groep is de Alma, waar een matig kopje koude soep op elk van ons staat te wachten (al kregen we ook broodjes, waardoor ik na enkele happen dacht dat mijn blokjes spontaan van mijn tanden vielen). Zoek me alsjeblieft iemand die nog tijdens het stappen door tijd heeft om zich te bezinnen en zich eens wat diepzinnige levensvragen te stellen… Het christelijke karakter van zulke activiteiten is vaak ver zoek. Het gesprekniveau tijdens zo’n wandeling bevindt zich ook steeds verdacht laag. Het was vorig jaar, na dat voormiddagje stappen, dat de godsdienstleerkracht opeens angstaanjagend zeker op me af kwam. Ik had mijn verdiend kopje soep nog niet gekregen en voelde me dus al snel wat ongemakkelijk. Hij nam me even apart en vertelde me dat hij op zoek was naar leerlingen die graag eens op de radio zouden komen, waarna hij me trakteerde op talloze complimenten. Het moet dat kleine, resterende stukje christen in mij geweest zijn dat toen voor het ja-antwoord zorgde. Er werd nog snel wat praktische informatie doorgegeven, waarna ik me met een glimlach op mijn gezicht naar de broodjes wendde. Het was de tweede week van de paasvakantie toen ik het mailtje van meneer Godsdienst in mijn inbox zag. Er werd van mij verwacht dat ik op de radio even wat uitleg kwam geven over ‘geloof op school’. Daarbij kwam ook nog eens dat het radiostation net hèt ultra-katholieke radiostation ‘Radio Maria’ bleek te zijn. Vanaf dan ben ik teksten beginnen schrijven, waardoor ik na enkele dagen dacht een nieuwe bijbel te hebben uitgevonden. Zinnen werden op elk moment van de dag – als er mij maar een idee te binnen sprong – opgeschreven op post-its of in notitieboekjes. Ik was, geloof me zeer, perfect voorbereid op wat mijn eerste radiodebat zou worden. Vader en ik namen onze fiets uit het fietsenkot en vertrokken richting het radiostation. Uiteraard ging mijn vader mee. De man is zelf al talloze keren op de radio geweest en was zeer geïnteresseerd in mijn visie op geloof.Het zal waarschijnlijk de stress zijn geweest en niet de fysieke inspanning, die maakten dat ik buiten adem aankwam op de plaats van bestemming. Het leek alsof even alles een complot was. Het dorpje had een veel te katholiek uitzicht, en de weinige voorbijgangers telden al zeker meer dan zestig levensjaren. Daarbij deed mijn reisgenoot/vader er nog een prachtig schepje bovenop door nog eens voor de zekerheid te vragen of ik wel gelovig ben. Ik ben zeer getalenteerd in het weglopen uit lastige situaties, maar ik had het gevoel hier niet meer weg te kunnen. De ademhaling versnelde nog wat en de zweetproductie kreeg een extra boost. Met alle respect voor mijn vader, maar de vraag ‘je bent toch niet nerveus hé’ had echt niet gehoeven... Na wat stappen met de fiets in de hand door het pittoreske dorpje, kwamen we aan bij het radiostation. Het bleek dat men er niets beter had op gevonden dan de radiostudio in een kerk onder te brengen. Het moment van totale wanhoop kwam er uiteindelijk toen een brave zuster de deur voor mij opende en vriendelijk goedendag zei. Ze keek me zo vriendelijk aan waardoor ik dacht dat ze me meteen een kruisje rond de nek ging laten dragen. Zelfs al was het moment van totale wanhoop al bereikt, het lot kent geen grenzen: meneer Godsdienst was er nog niet. Ik keek met bange blik naar mijn vader die op zijn horloge keek en met een knik duidelijk maakte dat we wel degelijk op tijd waren. Er zat niets anders op dan met de zuster aan een tafeltje te gaan zitten. Gelukkig lieten de radiopresentatoren nietlang op zich wachten. Ik luister heel graag naar mensen die het allemaal goed en mooi kunnen uitleggen en ik heb zeer veel respect voor het vak van radiopresentator, maar deze twee types waren in mijn ogen amper achttien jaar en werden meteen slecht bevonden. Ik ben geen mensenhater, dus om iets positiefs over de twee amateurradiomakers te zeggen: ze waren (gespeeld?) vriendelijk! Ze gaven me een plaatsje aan hun tafeltje en boden me wat te drinken aan. Ik dronk iets te snel, wat een hoestbui tot gevolg had. Maar ach, op dat moment kon het moeilijk nog fouter gaan. Na wat drinken en een o-zo pijnlijke stilte, vragen ze (het waren trouwens een jongen en een meisje) me mijn naam, mijn school en of ik al eens op de radio was geweest. Ik beantwoordde netjes en correct alle vragen maar vroeg me toch af of het niet aan hen was om dat al allemaal te weten… Van voorbereiding leek er dus totaal geen sprake, wat mijn mening over hen niet verbeterde en mij alleen maar nog meer stress gaf. Na een kwartiertje zorgden de andere radiogasten voor de verlossing. Een tweede leerlinge van onze school kwam eerst toe. Ik kreeg het idee even bij haar uit te huilen, wanneer ook meneer Godsdienst toekwam. Ook de technische staf, die bij dit radiostation uit één persoon bleek te bestaan kwam wat later toe. Het leek ook de gewoonte dat verschillende medewerkers hun veel te kleine kinderen ook meenemen, waardoor ik even niet meer goed wist of ik nu gevraagd was om te komen babysitten of iets zinnigs te komen zeggen… Alleszins, ik was al iets meer op mijn gemak in het bijzijn van de anderen, maar was ondertussen wel al volledig vast aan mijn stoel geplakt van het zweet. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat het de zuster van bij de ontvangst was die uit afkeer de verwarming op het hoogste niveau had opengedraaid. Zoals dat bij elk deftig radiostation gaat, volgde er voor het live-debat een korte briefing. Stomverbaasd dat men toch ietwat professioneel was, kreeg ik een blad met tekst in mijn handen gestopt. Ik las een tiental vragen en voelde in mijn zak waar mijn perfecte voorbereiding in zat. Ik keek boos en radeloos om me heen. Dit was niet afgesproken! Mijn vader was al druk aan het praten met meneer Godsdienst en zag me bijgevolg al lang niet meer zitten. Tien minuten. Slechts tien minuten kreeg ik van de amateurpresentatoren om een zinnig antwoord te formuleren (en zelfs niet eens te noteren) op een dertigtal diepzinnige levensvragen. Het toeval wou dat ze de vragen dan ook nog eens half in een taaltje hadden geschreven dat ik niet beheers, waardoor ik bijna een woordenboek moest vragen. En dan brak het moment bijna aan, de muziek speelde en de technische éénpersoonsstaf met wenend kind op haar arm gaf ons het signaal dat er nog vijf minuten restten. We begaven ons naar het geluidsdichte studiootje waar het zo mogelijk nog warmer was en zetten ons elk aan een microfoon. Het lot bleef me maar plagen, want er bleek geen hoofdtelefoon meer over te zijn voor mij. Dan maar zonder ten onder gaan… Omdat er op het blad zowel vragen voor een ‘ongelovige’ leerling als een ‘ongelovige’ leerling stonden, vroeg ik – me van niets bewust – wie die gelovige persoon dan wel mocht zijn. De collega-leerlinge van de school keek me aan en antwoordde stil ‘ik’. Alle ogen aan tafel waren op mij gericht en ik voelde me langzaam door de grond zakken van schaamte. De laatste seconden van het veel te katholieke orgelnummer kwamen zacht uit de boxen en we maakten ons klaar om te beginnen. De eerste minuten van het debat waren al niet te moeilijk voor mij. Ik moest enkel wanneer mijn naam werd genoemd, even kort goedendag zeggen. (waarschijnlijk zodat de luisteraars – overwegend propvolle rusthuizen – wisten dat ik er wel degelijk zat.) Na wat vragen aan mijn collega-leerlinge leek ik er niet meer onderuit te komen en begon depresentator mijn deel van de vragen (letterlijk) voor te lezen. Net voor ik antwoordde voelde ik een venijnige hoest opkomen en vervloekte ik mezelf voor het niet mee naar binnen nemen van dat glaasje water. In een waas antwoordde ik de meest belachelijke antwoorden met een stem die volgens mij een paar octaven te hoog gestemd stond. Dit kon ik uiteraard niet nagaan, ik had geen hoofdtelefoon… Het noodlot sloeg opnieuw toe wanneer ik even in debat moest gaan met meneerGodsdienst. De presentator stelde hem eerst een vraag. De logica wou dus dat ik mij niet moest bezig houden met het verzinnen van een antwoord, de vraag was tenslotte niet aan mij gesteld. Wanneer ik wat dromerig zat te kijken naar het Mariakaarsje met gebedskralen in het midden van de tafel, schoof meneer Godsdienst de vraag plots door naar mij. Moest het een gezelschapsspel geweest zijn, dan had ik sowieso een extra kaart moeten bijnemen. Het enige antwoord dat ik kon verzinnen was vragend naar meneer Godsdienst kijken en een ‘euhm’ aanhouden. Het debat kwam gelukkig snel aan een eind (waarschijnlijk door de vele klachttelefoontjes over de studiogasten van die dag…) en we verlieten gestaag het studiootje. Ik had zoveel zin om gewoon op de fiets te springen, door de velden te rijden en mijn ogen even toe te doen. Maar de vrolijke zuster van bij het onthaal kwam nog met een grote slagroomtaart binnen, die helemaal op moest worden gegeten (‘we gaan dat nu toch niet laten liggen hé’). Na enkele happen voelde ik – zoals ik al verwacht had – een migraineaanval opkomen. Ik pakte mijn jas, gaf meerdere tekens aan mijn vader, gaf iedereen nog vriendelijk een hand en haastte me naar buiten. In complete stilte ben ik met de wind door de haren naar huis gereden. Het enige wat ik tijdens het fietsen kon doen, was lachen. Thuis kreeg ik een kop degelijke soep en een teleurgestelde moeder. Ze had de juiste frequentie niet gevonden en het hele debat gemist. ‘Heb ik iets gemist?’ (*) De werkelijke namen worden niet vermeld, omdat deze er gewoonweg niet toe doen. Simen, 2015

Simen

0 0

PERSUASIEVE TEKST - POSTKAART AAN THUISZORGMEDEWERKERS (IK NEEM VOORBEELDEN MEE IN DE LES)

Al gehoord van onze actie ‘Ook ik ga voor alle vijf’? Jij zorgt dagelijks voor mensen. Je weet dus hoe belangrijk kwalitatieve entoegankelijke zorg is. Want zorgeloos en gezond oud worden, willen we daarniet allemaal voor tekenen? Bond Moyson en Thuiszorg staan voor een maatschappij waar ook ouderen debeste zorgen krijgen. We hebben onze visie samengevat in 5 standpunten. Samenmet jou willen we de politici overtuigen. Niet met een anonieme petitie. Wel meteen positief beeld dat laat zien dat zeer veel mensen achter onze standpunten staan. Al honderden anderen gingen je voor… Doe jij ook mee? Dan maak je kans opeen overnachting met ontbijt in een luxueus wellnesshotel of één van onzeduofilmtickets! Doe mee en win! (IN OPGEMAAKTE VERSIE WORDT DIT UITGELEGD MET BEELDEN) 1. Steek vijf vingers op en neem een selfie 2. Zet de foto op www.facebook.com/allevijf Lees alles over onze 5 standpunten voor een duurzaam ouderenbeleidop www.allevijf.be.

Julie Minnaert

1 0

Persuasieve teksten: schoolverlaters + brief naar crèches (2 verschillende projecten)

Tekst 1: persuasieve brief naar crèches Heen- en weerschrifjte Kaatje aan een voordelige prijs Beste onthaalouder Als onthaalouder bent u mee verantwoordelijk voor de opvoeding en ontwikkeling van de kindjes. Goed communiceren met de ouders is daarbij essentieel. Daarom biedt CM u leuke heen- en weerschriftjes van Kaatje boordevol grappige illustraties, tips voor de eerste levensjaren en met praktische invulvakken voor ouders en kinderopvang. Ouders noteren zelf bijzonderheden of aandachtspunten voor de medewerkers en de medewerkers beschrijven op hun beurt het verloop van de dag. Wilt u de ouders meteen welkom heten, dan is dit boekje het ideale geschenk. U kunt deze boekjes via CM regio Mechelen-Turnhout bestellen aan een voordelige prijs: 1-4 schriftjes 4.90 euro per stuk (incl. verzending) 5-9 schriftjes 4.10 euro per stuk (incl. verzending) 10-15 schriftjes 3.90 euro per stuk (incl. verzending) 15-19 schriftjes 3.60 euro per stuk (incl. verzending) meer dan 20 schriftjes 3.10 euro per stuk (incl. verzending) Bijgevoegd vindt u alvast een voorbeeld. Bestellen kunt u eenvoudig door te surfen naar kaatje.postalux.be. Met vriendelijke groeten 　　 Karen Moyson dienst Gezondheidspromotie Tekst 2: brief naar scholen in verband met lespakketten schoolverlaters Lespakketten schoolverlaters Geachte mevrouw Geachte heer Kreeg u ooit al lastige vragen van laatstejaarsstudenten, waar u niet meteen een antwoord op wist? Wij willen u daarbij helpen en hen een antwoord bieden op vragen als “hoe blijven we de sociale zekerheid financieren?”, “wat breng ik allemaal in orde als ik afgestudeerd ben?” en “mag ik nog vakantiewerk doen nadat ik afgestudeerd ben?”. Zoals elk jaar organiseren CM, ACV en Beweging.net een reeks gratis lespakketten voor schoolverlaters. We sloegen ook dit jaar de handen in elkaar en zorgden voor vier boeiende lespakketten op maat van uw leerlingen. U kunt uit volgende lespakketten een keuze maken: De school is uit… en dan? De sociale zekerheid is er voor u Vakantie- en weekendwerk Solliciteren kun je leren Elk lespakket duurt twee lesuren en zit boordevol praktische voorbeelden. In bijgevoegde folder vindt u meer uitleg. Bent u geïnteresseerd of wenst u meer informatie, neem dan contact op met…, tel. … of via … Met vriendelijke groeten Ondertekenaar Functie ondertekenaar Tekst folder lespakketten schoolverlaters Pagina 1: Inleiding Beste leerkracht, beste directie Al jarenlang bereiken CM, ACV en Beweging.net meer dan 8000 leerlingen in de regio Mechelen-Turnhout met onze lespakketten. Wij brengen in verschillende scholen lespakketten rond vakantie- en weekendwerk, de sociale zekerheid, solliciteren en over alles wat komt kijken, wanneer de leerlingen de school verlaten. In deze folder kun je een overzicht vinden van deze gratis lespakketten. Geïnteresseerd? Vul het bijhorende aanvraagformulier in en bezorg het ons via de CM-brievenbus in je buurt. Dan staan wij binnenkort als gastspreker voor je klas. Pagina 2 Lespakket 1: De school is uit… en dan? Doelgroep: Schoolverlaters (6de en 7de-jaars) Inhoud: Laatstejaarsstudenten lopen weldra de schoolpoort uit. Welkom in de nieuwe en meestal onbekende wereld van loonbrieven, arbeidscontracten, arbeidsreglementen en jeugdvakantiedagen. En wat als je niet dadelijk werk kunt vinden? Hoe zit het dan met interimcontracten? Welke rol speelt RVA en VDAB in mijn zoektocht naar een baan? Wie oplet in deze les kan veel geld besparen. Materiaal: Brochure “Gids voor schoolverlaters” en een powerpointpresentatie Duur: 2 lesuren Lespakket 2: De sociale zekerheid is er voor u Doelgroep: Secundair onderwijs – 3de graad Inhoud: Het sociaal zekerheidsstelsel? Ver van mijn bed of toch onverwacht kortbij? Hoe is dit stelsel ontstaan? Welke deeltakken kom je tegen en hoe blijven we dit geheel financieren? Wat zijn de uitdagingen voor de toekomst? Samen met de leerlingen proberen we een toekomstschets te maken. Materiaal: powerpointpresentatie Duur: 2 lesuren (eventueel uit te breiden tot 4 lesuren) Pagina 3 Lespakket 3: Vakantie- en weekendwerk Doelgroep: Alle jongeren die weekend- of vakantiewerk willen/kunnen doen (vanaf het jaar dat de leerlingen 16 jaar worden) Inhoud: Mijn festivaltickets of motorfiets betaal ik via mijn vakantiewerk. Mijn zakgeld verdien ik tijdens het weekend. Je hoort het steeds meer. Leerlingen klussen steeds vaker bij. Wat zijn dan je rechten? En heb je ook plichten? Heb ik recht op maaltijdcheques, overuren en vervoersonkosten? Naast een stuk wetgevende informatie geven we talloze praktijkvoorbeelden over hoe het niet en wel moet. Materiaal: Brochure “Lonen studentenwerk” en powerpointpresentatie Duur: 2 lesuren Lespakket 4: Solliciteren kun je leren Doelgroep: Jongeren die afstuderen en binnenkort op zoek gaan naar een baan Inhoud: Praktische tips over het sollicitatiegesprek, je brief en je cv, je telefoongesprek en je lichaamshouding… Kortom: de perfecte voorbereiding op het echte werk. Materiaal: Brochure “Mik op een job” en powerpointpresentatie Duur: 2 lesuren Pagina 3: Onze brochures en folders Alle scholen kunnen onze brochures en folders gratis bestellen. Hieronder een overzicht: Gids voor schoolverlaters De “Gids voor schoolverlaters” is een vlot leesbare brochure. Hierin vinden de jongeren stapsgewijs nuttige en bruikbare informatie over de inschrijving als werkzoekende, solliciteren, werken enz. De brochure wordt jaarlijks geactualiseerd. De nieuwe versie is steeds vanaf maart te verkrijgen. Lonend studentenwerk “Lonend studentenwerk” geeft algemene en praktische informatie aan jobstudenten over hun rechten en plichten als jobstudent, loon, werkuren enz. Jeugdvakantiedagen Het jaar na het afstuderen toch genieten van een volwaardig verlof? Dat kan! Deze brochure legt het systeem uit en vertelt waar je je aanvraag kunt doen. Pagina 4: Bestelformulier

Ruth2407

7 0

Familiefestival Park Van Eden

VOORBLAD Familiefestival Park Van Eden Wilrijk 19, 20 en 21 augustus De warmste driedaagse van het jaar Althans, dat hopen we van harte. Drie dagen toveren we het Park Van Eden voor de tweede keer om tot festivalsite. Een aards paradijs voor onze allerkleinsten, jongeren en iets ouderen die jong van hart blijven. Vorig jaar waren de weergoden ons niet bijster goed gezind, maar dat hield de Wilrijkenaar niet tegen om massaal te komen genieten van straffe voorstellingen voor jong en oud. Daar tekenen we dit jaar graag opnieuw voor. BINNENKANT Wat hebben we zoal in petto in onze Tuin van Eden? Gerijpte dromen, (appel)moes, welpen, vrouwen met baard, zelfworstelaars en een vuurvogel. Een beetje vreemd paradijs zal je op het eerste gezicht denken. Maar bij gebrek aan een slang, Adam en Eva en een verleidelijke appel, willen we toch jong en oud drie dagen naar het Park van Eden lokken. Een overzicht! Woensdag 19/8 MOES van Karel Casier (2,5+) 14, 15 en 16 uur Een poëtische tentvoorstelling voor de allerkleinsten met… moes! Het verhaal van hoe de appel eindigt als moes. Waarschuwing: na het zien van Moes kan het zijn dat je keukengerei thuis tot leven komt. Na de voorstelling kan je zelf aan de slag met potten en pannen en je uitleven in een grote buitenspeelkeuken. Donderdag 21/8 BARAQUE FUTURE van Theater Tieret (5+) 14 tot 17 uur, doorlopend In een betoverend tentje fileert Theater Tieret met uiterste precisie al uw dromen, hersenspinselsmijmeringen en verzuchtingen. Achteraf voorzien we een FutureLab, waar je zelf ook dromendranken kan maken, en waar waarzeggers en glazen bollen je toekomst voorspellen… OPENLUCHTFILM WELP van Jonas Govaerts 21 uur Jeugdbewegingen uit Wilrijk, verenigt u! Op kamp gaan wordt nooit meer hetzelfde nadat je het horrorverhaal van Sam hebt gezien. Die belandt met zijn scoutsgroep in een bos waar een psychopaat lelijk huis houdt. Opgepast, niet voor angsthazen en springmuizen, die zitten er al genoeg in het park. Vrijdag 21/8 DE ZELFWORSTELAAR EN DE BAARDVROUW van Alles Loot Op Rolletjes (6+) 14 en 16 uur Kom zien, huiver en zweet bij het aanschouwen van “De Baardvrouw” en de zelfworstelaars Ambiorix & Ambiorix. Absurd slapstick straattheater in de stijl van de oude kermisshows. Nadien kan je je eigen worstelaarscapaciteiten testen met een fit-o-meter op maat, of je vrienden uitdagen met boomstamwerpen met Highlandgames. THE GREAT WHEEL van Oersprong 21.15 uur We sluiten ons driedaags stukje paradijs op aarde af met een adembenemend vuurspektakel. The Great Wheel vertelt het op de Keltische mythologie gebaseerde verhaal van de seizoenen. Een combinatie van dans, jongleerwerk, theater en meer, overgoten met verschillende etnische invloeden. Laat je meeslepen door gepassioneerde vuurdansers, raadselachtige kostuums en de imposante Vuurvogel. In het feeërieke kader van het Park van Eden belooft het een niet te missen event te worden. Park van Eden? Voor en na de voorstellingen kan je trouwens in het Park van Eden terecht voor uren spel- en ontdekkingsplezier. Speelvalleien en heuvels, water en grachten en boomstammen en verschillende ondergronden zorgen voor avontuur. Dichtbij de speeltuin staat een boomgaard met inheemse fruitbomen, met wat geluk vind je eind augustus al zoete peren of sappige appels (opgepast voor de slang, Eva!). Voor de stoere jongens & meisjes is er ook een skatepark waar ze hun vetste trucs uit kunnen proberen, als je durft? Aan de kant van de Kleine Doornstraat wacht een educatieve zone: hier leer je over de aanwezige natuurpracht. Oh ja, picknicken kan natuurlijk ook, genoeg schaduwrijke plekjes om je neer te vleien in het malse gras. ACHTERKANT Praktisch? Naast deze vaste voorstellingen en prettig gestoorde workshops van jeugddienst Wilrijk kan je doorlopend genieten van gezellige voorleesmomenten door bibliotheek Bist en een verfrissend drankje in de Chillrijk zomerbar van JC Vizit. Alle voorstellingen zijn gratis, reserveren is niet nodig. Opgelet: het parkfestival is weersgebonden. Bij slecht weer moeten we jammer genoeg de voorstellingen afgelasten. Op onze site vind je steeds de laatste updates. De toegang tot de zomerbar en de festivalsite in het Park van Eden in Wilrijk bereik je het makkelijkst via de Krijgslaan of de Kleine Doornstraat. www.ccdekern.be/familiefestival Laat je drie dagen verleiden in het Park van Eden, tot dan!

Mathias Onzia

2 0

Ik ga op reis en ik neem mee...

Kies je deze zomer voor cultuur, natuur of avontuur? Heb je je reis al maanden geleden geboekt of ben je nog op zoek naar een zonnige lastminute? Laat je vakantie hoe dan ook niet verpesten door koorts, misselijkheid of een schaafwonde. Vertrek voorbereid op vakantie. Vraag tijdig je reisdocumenten aan en stel je persoonlijke reisapotheek samen. Reisdocumenten Kijk voor je vertrek na of je je ziekenfondsbijdrage betaald hebt. Zo kan je op de medische bijstand van onze alarmcentrale Mutas rekenen. Mutas is 24 uur per dag en 7 dagen per week bereikbaar op het nummer +32 2 272 08 80. Sla het telefoonnummer op in je gsm en stop het Mutas-kaartje in je portefeuille. Heb je dringende medische verzorging nodig in het buitenland, bel dan naar Mutas. Mutas verleent bijstand in alle landen van de wereld, maar voor sommige bestemmingen heb je speciale reisdocumenten nodig. Reis je binnen Europa, Australië of Macedonië? Vraag dan een Europese Ziekteverzekeringskaart (EZVK) aan bij ons ziekenfonds. Ga je naar Algerije, Bosnië-Herzegovina, Marokko, Montenegro, Servië, Tunesië of Turkije? Vraag dan minstens twee weken voor vertrek je speciale reisdocumenten aan. Reisapotheek Laat kleine kwaaltjes je vakantie niet verpesten en stel je eigen reisapotheek samen. Denk zeker aan een middel tegen pijn en koorts, ontsmettingsmiddel en pleisters, een middel tegen diarree en een middel tegen maagpijn. Ook zonnecrème, aftersun en zalf tegen insectenbeten en brandwonden mogen niet in je reisapotheek ontbreken. Vergeet ook je persoonlijke medicatie niet. De precieze inhoud van je reisapotheek is afhankelijk van je bestemming, je reisgenoten en de manier waarop je reist. Bespreek met je arts of apotheker wat je het best allemaal meeneemt. Myriam, 36 jaar: “Vorige zomer ben ik met mijn twee kinderen naar de Kroatische kust gereisd. Zon, zee en kleine, gezellige stranden… De kinderen hebben zich geen moment verveeld, en voor mij was het ideaal om de batterijen weer op te laden na een jaar hard werken. Een zalige vakantie! Tot de jongste uitgegleden is op wat gladde stenen. Haar knie lag open. Dat was even schrikken. Ik had zelf wat EHBO-spullen mee, maar haar knie moest genaaid worden. Ter plaatse hebben we gelukkig snel een dokter gevonden. Eenmaal weer in België zijn de dokterskosten terugbetaald door het ziekenfonds. En mijn dochter? Die toonde vol trots haar litteken aan haar klasgenootjes.”

Gwen Muylaert

1 0

NOCTURNE

Brilschanspark by night Ben jij op 19 september ook nog niet klaar om afscheid te nemen van de zomer? Wij ook niet! Daarom laten we onze schouwburg nog even voor wat ze is en palmen we het Brilschanspark in. Hier maken we graag met jou een hartverwarmende wandeling in een feeëriek park. Tijdens de nocturne nodigen we je uit voor een betoverende reis langs muziekgroepen, dansers, dichters, vertellers en installaties. Verwacht je aan ervaren amateurs en enthousiaste professionals. Voor de inrichting zal het park de dresscode ‘sprookjesbos’ krijgen. Met als accessoires fakkels, lampionnen, sfeerlichten en kaarsen. Ja je merkt het, voor sfeer en gezelligheid gaan we niet voor minder dan tien op tien. Wat staat er zoal op het programma? The Cream Colored Ponies verwelkomen je bij zonsondergang met swingjazz van de bovenste plank. Nadat je langs een ‘kromme-bomen’ tentoonstelling wandelt vertelt rasverteller Warre Borghmans ons bij kaarslicht over de Val van A, een waargebeurd oorlogsverhaal over onze stad. Singer Songwriter Matt Watts zingt folky liederen aan het kampvuur als een jonge Bob Dylan en Bart Voet en Esmee Bos brengen lumineuze muziek waar je kippenvel van krijgt. Tot slot is er aan de openluchtbar een vurig concert van de Valerie Solanas die soul, jazz en punckrock combineren. We ontvangen jou heel graag op onze nocturne. Je bestelt best op voorhand wel een kaartje want de plaatsen zijn beperkt. Tickets kosten vijf euro en inschrijven kan op www.ccberchem.be of telefonisch via 03 286 88 20. Hopelijk tot dan! Uw ccBe.

Kim Rombauts

1 0

Duik jij mee in een zee van cultuur? (Folder - drieluik)

Ontdekkingsdag in Blankenberge, 26 september 2015 Blankenberge is een parel aan de kust, voor wie zand met schelpen lust. Maar ook als je cultuur wil proeven en maritiem erfgoed wil ontdekken, moet je in Blankenberge zijn. Op zaterdag 26 september 2015 nodigt vtbKultuur West-Vlaanderen je uit voor cultuur in overvloed, met de getijden van de zee als achtergrondmuziek. Programma 08.30 u. Welkom! Hete koffie en een zoete koek verwelkomen je in Zaal Forum, Kerkstraat 66, 8370 Blankenberge. 10.00 u. Start! In de voormiddag kies je uit deze wandelingen/bezoeken (startplaats Zaal Forum): - Volkse vroomheid Binnengluren in kerken en kapellen; vissers, bewoners en toeristen spelen de hoofdrol bij deze wandeling. - Culturele caleidoscoop Een mozaïek van verrassende locaties; van kleurrijke art nouveau tot eenvoudige vissershuisjes. - Maritieme monumenten Van vissershaven tot jachthaven. Het verhaal van de Blankenbergse haven ontdek je in een overzetboot. Een zeemansborrel hoort erbij. - Intrigerend interbellum Een tocht langs vernieuwende architectuur van tussen de twee Wereldoorlogen, met een bezoek aan CultuurCentrum Casino en de expo Raveel XL. - Uit in de Uitkerkse Polder Een treintje brengt je naar de rust van de natuur in de polders, waar je ook bezoekerscentrum Groenwaecke leert kennen. 12.15 u. Smakelijk! De innerlijke mens moet versterkt, na een voormiddag cultuur in de nabijheid van de branding. Je kiest uit: tongrolletjes op een bedje van juliennegroentjes met een witte wijnsaus en bieslookpuree of gegrilde kipfilet, zuiderse groenten en rozemarijnaardappelen (+ panna cotta van aardbeien, één drankje en koffie) 14.00 u. Voorwaarts! In de namiddag kies je uit de wandelingen uit het voormiddagaanbod of je kan met een gids het Belle Epoque Centrum bezoeken. Daar ontdek je het leven tussen 1870 en 1914, erna maak je een ommetje met een gids in de omliggende wijk. Volgende locaties zetten de patrijspoorten voor je open voor een vrij bezoek: het Belle Epoque Centrum, CC Casino met de expo Raveel XL en CC De Benne. Verder kan je op stap met een plattegrond die een ‘beeldige’ wandeling voor je in petto heeft of kan je kunstwerken van de openluchtexpo Beaufort ontdekken. Of je kan de velodroom onveilig maken met een te gek transportmiddel. 17.00 u. Proost! Van cultuur proeven krijg je dorst. Welkom opnieuw in Zaal Forum voor een ‘Kokketeute’, een typisch bruin of blond Blankenbergs bier, om af te sluiten. Op 26 september overspoelt vtbKultuur Blankenberge. Schrijf je snel in, dan veroorzaak je mee een culturele vloedgolf! Praktisch Prijs? 39 euro voor leden van vtbKultuur en VAB, 44 euro voor niet-leden, voor het volledige dagprogramma (lunch is inbegrepen) Info en inschrijvingen?blankenberge@vtbkultuur.beGraag inschrijven voor 15 september 2015. Inschrijvingsformulier Mail dit formulier naar blankenberge@vtbkultuur.be of stuur het naar Rita Van Stalle, Zeebrieslaan 20, 8760 BlankenbergeVoornaam en naam: Adres: Telefoonnummer: E-mailadres: Lid van vtbKultuur/VAB: O ja O nee Aantal personen: Voormiddagprogramma Volkse vroomheid aantal: Culturele caleidoscoop aantal: Maritieme monumenten aantal: Intrigerend interbellum aantal: Uit in de Uitkerkse Polder aantal: Namiddagprogramma Volkse vroomheid aantal: Culturele caleidoscoop aantal: Maritieme monumenten aantal: Intrigerend interbellum aantal: Uit in de Uitkerkse Polder aantal: Bezoek Belle Epoque Centrum aantal: Verantwoordelijke uitgever: Willy Lenaers, Grotehondstraat 44 bus 1/1, 2018 Antwerpen

Elke Aerts

0 0

REACTIE OP ARTIKEL: Langer thuis kunnen blijven: en wie houdt rekening met de protagonist van dit scenario, de mantelzorger?

Minister Vandeurzen is blij dat er meer mantelzorgers zijn. Dat lazen we vandaag in Het Nieuwsblad. Het beleid is dan ook duidelijk: de zorg moet ‘vermaatschappelijkt’ worden. Meer zorg in eigen omgeving, meer zorg op maat, meer zorg in eigen netwerk. Kortom, mensen langer thuis houden. Iets dat Steunpunt Mantelzorg, de mantelzorgvereniging van de Socialistische Mutualiteiten, wil aanmoedigen. Tenminste, als de juiste randvoorwaarden worden gecreëerd om dit in praktijk te kunnen omzetten. Om mensen langer thuis te kunnen houden, krijgt de mantelzorger een belangrijke hoofdrol. Volgens het bewuste artikel in Het Nieuwsblad, zijn mantelzorgers personen die familieleden vrijwillig helpen. Met het woord ‘vrijwillig’ hebben we het erg moeilijk. Niemand kiest er voor om een kind met een handicap, een ouder met dementie of een partner met een chronische ziekte te hebben. Zo vrijwilliger is mantelzorg dus niet, wat het nog belangrijker maakt om deze mantelzorg mogelijk te maken. Gedeelde zorg. Mantelzorg en professionele zorg hand in hand. Mensen moeten de kans krijgen om te kunnen zorgen. Door de zorg te kunnen delen én door de zorg te kunnen combineren met het ‘gewone’ leven. Gedeelde zorg. Mantelzorg en professionele zorg hand in hand. Dààr pleit Steunpunt Mantelzorg voor. Niet pas als de mantelzorger niet meer kan, maar van in het begin moet al de mogelijkheid bestaan om ook een beroep te doen op professionele zorgdiensten. Hierdoor zal de mantelzorger het langer volhouden. Wat niet enkel de patiënt ten goede komt (die kan langer thuis blijven), maar bovenal ook de mantelzorger zelf. Want die dreigt er, zonder hulp, wel eens onderdoor te gaan. En het vlot combineren van werk en mantelzorg. Ook daar pleit Steunpunt Mantelzorg voor. Want mantelzorgers hebben ook nog nood aan een leven naast de zorg, zodat ze niet in een sociaal isolement dreigen te geraken. Door jarenlang uit de arbeidsmarkt te blijven om te zorgen, wordt het des te moeilijk om die arbeidsdraad terug op te pikken. Soms onmogelijk. Ook het sociale leven dreigt verloren te gaan in zware mantelzorgsituaties. Wederom een argument om gedeelde zorg naar voren te schuiven als belangrijkste randvoorwaarde. Lazen we ook in het artikel: ‘zorg blijft vooral iets vrouwelijks’. Vrouwen, die nu al sneller naar deeltijdse arbeid grijpen bij de opvoeding van kinderen, kunnen dus wederom de dupe worden wanneer ook nog eens verwacht wordt om mee te gaan zorgen ten koste van je loopbaan. Faciliteer de combinatie van zorg en arbeid en spreek ook eens de mannelijke bevolking aan. Dan, minister Vandeurzen, dan mag u een tevreden man zijn met de grote hoeveelheid aan mantelzorgers. Vermaatschappelijking van de zorg? Zeker en vast… ALS mantelzorgers een kader krijgen waarin zij de zorg kunnen opnemen, naast hun gewone leven, en zonder risico om zelf de patiënt te worden.

Katrien De Weirdt

5 0

De is is vuil.

Daar zat hij te kijken naar de wasmachine alsof er niets anders gebeurde. Geen seconde leek hij ouder te worden, ook al draaide hij even snel als de tollende zeep. Een opeenstapeling van leuke momenten maakte bruine strepen en groene vlekken. De was was weer vuil, en zal het altijd terug zijn. Wat is dat toch, tijd? Ongrijpbaarder dan water. En toch blijft het plakken in een glibberige doos, verstopt onder de ooit wel grijzende of vallende haren. Ze komen tevoorschijn als bruine vlekjes op magere handen. Hoe meer, hoe langer. Hoe langer, hoe minder. Eeuwenlang proberen we al te grijpen, maar missen altijd. En toch wordt tijd je afgenomen. Agenda’s staan gevuld met andere agenda’s. Af en toe grijp ik terug. Waarom blijft mijn tijd niet mijn tijd? Of lijkt het alleen maar zo. Slapen is van mij. En de zetel ook (geen tijd meer om). Maar dan ook weer niet. Krijsende, bange stemmetjes nemen het terug af. Werktijd lijkt een langzame file van te snelle minuten. Nooit op tijd af. Ze ontstopt nooit, zoals de berg bruin en groen. Ik mag niet voor het verkeerde programma kiezen. Onbeweegbare lijnen worden opgelegd, even spartelen maar toch doodgaan. Ik moet leren loslaten op 80% wol. Thuistijd ruikt anders, voelt en proeft als zomer en overwinning. Tot zijn gegiechel me naar het waskot laat flitsen. Tijd liet zich weer van zijn mooiste, roze kant zien. Te weinig tijd genomen en alles ziet er anders uit. Is tijd dan toch grijpbaar? Het is me nog niet gelukt. Hem wel. Waar en wanneer verliezen we die onbezorgdheid over was en zijn. Toen alles nog nu was. En toch. Tijd is het enige wat we écht hebben, de is is vuil.

eLs

1 0

De ervaring van je leven

Je eerste job. Sommigen onder ons herinneren het zich nog levendig. Omdat het nog maar enkele maanden geleden is. Of een jaar. Voor anderen is het al eventjes geleden. Lees vooral verder wanneer je aan het beginpunt van je carrière staat. Want graag willen we dieper ingaan op deze levenservaring. Want ja, zonder overdrijven, het is een ervaring voor het leven. Van je leven. Je voelde je gelééfd in deze eerste job. Of misschien was het wel de job van je leven. De job die het startschot van je carrière was. Wat ook het antwoord is: Je wagen aan je eerste job, dat vraagt toch moed en zelfopoffering. Want je geeft jezelf bloot. Figuurlijk. Hopelijk niet letterlijk. Het begint al bij het sollicitatiegesprek. Vleeskeuring. Ja hoor, laten we er geen doekjes om winden. Je CV mag nog zo’n “perfecte match” voor het bedrijf zijn, als je uiterlijk niet matcht, dan mag je het vergeten. Wist je trouwens dat de interviewer in de eerste 60 seconden beslist of hij je al dan niet geschikt vindt voor de job? “You never get a second chance to make a first impression” is hier echt van toepassing. Liefde op het eerste gezicht Eigenlijk kan je solliciteren het best vergelijken met daten. Het klikt of het klikt niet. Er is die magische “sparkle” of net niet. Er is oogcontact, de juiste lichaamstaal. Een fijne glimlach en humor op het juiste moment. Dé hamvraag: Betaalt jouw date de rekening? Bakje troost Een werkomgeving. Niet twee zijn dezelfde. Een landschapsbureau, een co-working space, een shared desk, ... Voorbeelden genoeg. Ook een belangrijke omgeving: de keuken of refter. Want zelfs de koffie smaakt overal anders. Bij het ene bedrijf ben je het Canderelletje in hun bakje troost, bij het andere ben je enkel goed genoeg om de koffie te zetten. De maskers vallen af Het belangrijkste is: Wees jezelf. Geen maskers alsjeblief. Al lijkt dit makkelijker gezegd dan gedaan. Wees geen ja-knikker. Durf op je strepen te staan. En op tijd op de rem. Met overuren is niets mis. Het wordt wel niet oké als dit dagelijkse kost is. Speel je troeven, niet je kleren, uit. Maar ga niet tot het uiterste. Omarm die eerste dagen en weken. Je bent nieuw in het bedrijf, wordt geprikkeld door je jobinhoud, de collega’s, je werkomgeving. Laat alsjeblief je inspiratie de vrije loop. Werkgevers appreciëren het enorm wanneer jij, als witte raaf, met nieuwe ideeën en invalshoeken komt aandraven. Toon oprecht interesse in je collega’s. Niet enkel in hun job maar ook in hun privé. Steeds leuk om te vragen hoe hun weekend was, hoe het met de kinderen gaat, ... En denk alsjeblief niet dat jouw diploma een eindpunt is. Het is pas het begin. Bijleren? Graag! Noteer voor jezelf wat je sterke punten zijn. Maar schrijf ook je werkpunten op. Voel je je niet assertief genoeg? Volg een assertiviteitscursus. Graag je Excelkennis opfrissen? Of je Spaans, gezien je bedrijf een nieuwe Spaanse klant heeft? Doen. Niet twijfelen. Jezelf bijscholen, in wat dan ook, verruimt je horizonten. En uit elke cursus of infosessie leer je bij. Of doe je inspiratie op. Een win-win situatie. Voor jezelf en voor je werkgever. Durf te veranderen Ongelukkig op je eerste job? Je had je jobinhoud helemaal anders voorgesteld? Durf te veranderen. Schaam je niet. Trek je stoute schoenen aan. Je zal nadien trots op jezelf zijn. Omdat jij die stap gezet hebt. Rollercoaster Je carrière wordt een rollercoaster. Van ervaringen maar ook van emoties. Jezelf tegenkomen. Dat zal je zeker. In tranen uitbarsten. Van het lachen. Maar ook van kommer en kwel. Geloof me, goedkomen zal het wel. Je geluk maak je immers zelf. Ook en vooral in je job. Gedeelde smart is halve smart. En dat is niet enkel negatief bedoeld. Keuvel gezellig bij met je ex-klasgenoten, vrienden en vriendinnen. Over hoe zij hun eerste job ervaren. Leer uit hun verhalen, gebruik die tips. Indien je je eerste jobkeuze nog moet maken, bedenk je dan goed of jij het zeemzoete suikertje in de werkgever zijn koffie wil zijn eerder dan de koffiedame. Succes!

IsabelDeWit

0 0

Wat ik je wens

Wat ik je wens Een plekje om te schuilen Dat je niet meer rennen hoeft Nooit meer stille tranen huilen moet Die van blijdschap dan weer wel Jezelf te kunnen zijn Nooit meer hoeft te twijfelen Aan wie of wat je bent Want van binnenuit is het zo goed Handen die je vast kunt houden Om te delen, warm en zacht Heel veel ZonLicht dat zal schijnen Geen kou is er dan nog Een lach om uit te delen Warmte in je hart Zodat alles eens vanzelf kan gaan En er niets te wensen valt JG

Dichten Helpt

10 0

Mens achter gezichten

Het Mens achter de gezichten Een ieder kent vele gezichten Vrolijk, hard, of zacht Misschien ook donker, of wel open Of juist één die altijd lacht Al leerden wij te kijken Niet alleen naar het gezicht misschien Maar in die verschillende ogen Die toch wat meer weerspiegelen misschien Dan zagen wij elkaar in het wandelen De route van het hart Verdween een stukje van het donker, Of juist van de lach die je nét nog zag

Dichten Helpt

1 0

Biecht

In elk voortuintje van het dorp Otterlo staat een schildersezel of een leeg kader. Erop, erin, een eigen interpretatie van de zonnebloemen van Van Gogh. Goh, zegt de juffrouw aan de receptie van het hotel, ja, het is een Van Gogh jaar, en met het museum hier ... Wij herdenken de goedheilige schilder ook, zeg ik. Hij heeft een tijd in de Borinage gewoond, om goede werken te doen. Hij is ook een beetje van ons, niet alleen van jullie en van mevrouw Müller. Die duistere kant was de juffrouw onbekend. Zuid-Frankrijk, dat weet ik, zegt ze, maar België? Het Kröller-Müller museum moet wachten. Er zit te veel rusteloosheid in mijn benen, de wandelpaden van De Hoge Veluwe trekken meer. Het eerste schilderij waar ik de dag erna stil voor sta, toont Eros die verontwaardigd naar zijn moeder kijkt. Bijen hebben hem gestoken, en dat doet pijn. Aphrodite wijst hem middels een tekstballon terecht. Eigen schuld, dikke bult. Had hij maar geen honing moeten stelen. Net zo goed had ik in Londen voor dit schilderij kunnen staan, of in Kopenhagen, of in Berlijn, of elders, want Lucas Cranach de Oude deed aan serieproductie. Geen getormenteerd kunstenaar op zoek naar zijn maatschappelijke en persoonlijke roeping, maar een succesvol ondernemer en gewaardeerd burger van het zestiende-eeuwse Wittenberg. Hij verkocht ook wijn, baatte een apotheek en een drukkerij uit, nam deel aan het stadsbestuur. En zelfs als u, net als ik, Wittenberg niet precies weet te situeren op de Duitse landkaart, dan weet u zeker nog wel dat Luther daar zijn revolutionaire stellingen tegen de deur van de kathedraal spijkerde. Die zijn een uitnodiging tot een theologisch debat over zonde, berouw, biecht en genoegdoening, over honingraten en boze bijen. Als het aan Luther ligt zijn er geen aflaten meer voor de kleine Eros, met geld en prestige alleen kan je geen genoegdoening verkrijgen. Lucas Cranach is een goede vriend van Luther. En naakte vrouwen één van zijn best verkopende artikelen. Ze hebben altijd hetzelfde lichaam. Groot hoofd, lange oorlellen, afhangende schouders, kleine borsten met rozijnen als tepels, een sympathiek buikje, smalle heupen met een kont, en lange Barbie benen. Of het om de persoonlijke voorkeur van de schilder gaat, of over het schoonheidsideaal van Wittenberg in de zestiende eeuw, weten we niet. Ze lijken in geen geval op Katharina van Bora, de sterke vrouw van Luther, die na haar vlucht uit een klooster eerst onderdak vond bij Lucas Cranach. De pijlen van Eros treffen ook godvruchtige vrouwen en mannen, denkers en doeners, raken iedereen zonder onderscheid. Het publiek leest Luthers stellingen anders. Hen gaat het niet om het besef van erfzonde en de eigen misstappen, hen gaat het om het bandeloze gedrag van de rijken en de machtigen. Waar die vandaag de wetten van de vrije markt als excuus gebruiken, kochten ze zich in de zestiende eeuw met aflaten een weg naar het paradijs. Luther gaat geleidelijk aan met de activisten mee, en predikt de revolutie. Daarna wordt elke zonde onuitwisbaar. Na het museum en de vele Van Goghs van mevrouw Müller, zoek ik opnieuw de wandelpaden op. Onrust is er niet op één dag uit. Het is bewolkt in de Hoge Veluwe, en terwijl ik langs de duinen en door de bossen wandel contempleer ik mijn eigen zonden. Zijn we niet allemaal protestants geworden, vraag ik me af, onze bandeloosheid ingeruild voor de dwingende noodzaak om het altijd goed te doen, nooit te falen, en onze kwetsbaarheid te verbergen? Missen we niet de troost van de biecht en de absolutie, de zalvende stem die ons verzekert dat we allemaal zwak zijn en niemand zonder zonden? De tentoonstelling citeert uit de brieven van Van Gogh. Commentaren over eigen werk en dat van zijn vrienden schilders. Hij zoekt en twijfelt, faalt voortdurend in eigen ogen, maar probeert telkens opnieuw. Een Van Gogh jaar. Hij zou de handelaren uit de tempel hebben geranseld. Een mens is hij, geen god, geen maker van koopwaar. Het is te vroeg in het jaar voor wakkere bijen, maar lentevliegjes zetten wel de aanval op mijn zwetend hoofd in. Een teken Gods, zonder twijfel. Ik zwaai met mijn armen, sla in de lucht, een kleine mens alleen in de grote natuur. Het helpt niet, ik spuug er een paar uit. Genade is deze dagen nergens meer te vinden, stel ik vast. Tenzij misschien, heel af en toe, in de armen van een geliefde. Vanavond moet ik alleen naar bed. Dirk Van Boxem meer op www.bijgekleurd.wordpress.com

Dirk Van Boxem

0 0

Persuasieve brief (verkoopsbrief websites voor advocaten)

“Ons advocatenkantoor was tot voor kort vrijwel ‘onzichtbaar’ op het internet, waardoor potentiële nieuwe cliënten minder snel de weg vonden naar ons kantoor. Maar ook voor onze bestaande cliënten bleek een gebrek aan vooral praktische informatie op het internet, soms een struikelblok. iLawyer stelde ons van meet af aan gerust en zorgde voor een zeer transparante, duidelijke en vlotte samenwerking met ruimte voor overleg. Onze website heeft duidelijk een drempelverlagend effect, hetgeen in de advocatuur erg belangrijk is om nieuw cliënteel aan te trekken.” (Willems & De Schrijver Advocaten, http://www.wdsadvocaten.be) Bent u al zichtbaar op het internet? Geachte mr. [naam] Cliënten die op zoek zijn naar juridische dienstverlening gebruiken daarvoor steeds vaker het internet. Afwezig zijn op de digitale snelweg is dus geen optie meer. Bovendien verplicht de Dienstenwet u om uw (toekomstig) cliënteel te informeren over uw kantoor, uw diensten en uw erelonen. Waar kunt u dat beter doen dan op een persoonlijke webstek? Zoekt u een betrouwbare partner om uw online visitekaartje te realiseren? Maak dan kennis met iLawyer: Websites op maat gesneden van advocatenkantoren Snel realiseerbaar Lage instapkost Eenvoudig beheer en persoonlijke service Automatische updates met actuele informatie, waardoor uw website hoog scoort in zoekmachines Hedendaagse look en aangepast voor mobiele toestellen Wenst u graag een standaardwebsite zonder toeters en bellen? Of verkiest u een totaalpakket inclusief copywriting, grafische vormgeving en sociale media marketing? iLawyer biedt het allemaal. Surf snel naar www.ilawyer.be en ontdek onze verschillende pakketten en prijzen. Of maak een afspraak met ons via 0478 11 12 12. Wij kijken ernaar uit om uw advocatenkantoor op de digitale kaart te zetten! Met vriendelijke groeten Anne Knops

Karen Deschamps

1 0

Vergeten

Hoofdstuk I Ik herkende niets. Alles in deze kamer was me volledig onbekend. De kamer was mooi ingericht en ikzelf lag in een bed met fleurige lakens, dus als ik zou ontvoerd zijn, heeft iemand wel heel erg zijn best gedaan. Maar hoe kom ik hier dan? Ik stond op en keek eens goed rond, op zoek naar iets wat me doet herinneren aan gisteren. En daar, op het bureau, lag een iPad. Er kleefde een Post-it op waar op stond geschreven: “Bekijk het filmpje”. Ik ontgrendelde de iPad en het desbetreffende filmpje begon vanzelf af te spelen. Ik schrok hard toen ik zag dat de persoon in het filmpje ikzelf was! Hoe kon dat nu? Hoe dan ook, ik luisterde naar wat zij, of beter ik te vertellen had. Hey Anna, Ik ben jou. Heb je goed geslapen?Je vraagt je waarschijnlijk af waar je bent en wat er is gebeurt? Wel, ik zal het je even uitleggen. Twee jaar geleden heb je een auto-ongeluk gehad. Hierdoor ben je in een diepe coma beland. Bij het ontwaken stelden de dokters vast dat je een zeer sterke vorm van geheugenverlies hebt. Elke dag opnieuw vergeet je alles, behalve wie jouw ouders zijn. Zij zorgen namelijk al sinds je geboorte voor je, dus dit heeft je geheugen dan toch onthouden. Ik leg nog even uit wat je vandaag allemaal moet doen: Om negen uur moet je naar school. Je lessenrooster vind je in je rugzak, die ligt naast je bureau. Jouw vriendinnen heten Sanne, Lieselotte en Helena. Zij zullen je op weg helpen. Als laatste maak je nog een videootje voor je gaat slapen, zodat je morgen weer alles over je toestand te horen krijgt. Veel liefs en tot morgen. Ik denk dat ik twee minuten lang heb zitten staren naar het zwarte scherm. Vergeet ik nu echt elke dag mijn hele leven? Hoe lang ik ook probeerde me iets te herinneren van gisteren, vorige week of eender welk moment, het kwam gewoon niet in mij op! Ik stormde naar beneden op zoek naar mijn papa. Ik trof hem aan in de keuken aan de ontbijttafel. Ik dacht eraan dat hij dit waarschijnlijk elke dag meemaakt. Ik die naar beneden stormt om te vragen wat er gaande is. Maar ik vroeg het hem toch. Hoofdstuk II De bel ging. Iedereen snelde naar zijn klaslokaal. Ik volgde gewoon de meisjes van wie ik de namen op mijn hand had geschreven: Lieselotte, Helena en Sanne. We hadden eerst aardrijkskunde en blijkbaar wonen we in België. Normaal gezien weet iedereen dat, maar ik natuurlijk niet. Er kwam op eens een gedachte op in mij: “Heeft mijn leven eigenlijk nog zin?”. Zonder dat ik het wou, begon ik te wenen, midden in de les. Ik had er gewoon geen controle over. Iedereen keek me aan en ik zag vele klasgenoten zuchten. Waarschijnlijk moeten ze elke dag de les stopzetten door mij, het meisje dat niets weet. Ik zat intussen in het ziekenkamertje en was al wat gekalmeerd. Mijn papa kwam me zo dadelijk halen om naar huis te gaan en alles wat te laten bezinken. Eenmaal we thuis waren, ging ik naar mijn kamer, klaar voor de tweede huilbui van vandaag. Ik voelde me zo schuldig! Mijn ouders doen zoveel voor mij, maar eigenlijk ben ik hun alleen maar tot last. Het zou toch zoveel makkelijker zijn als ik er gewoon niet meer ben? Weg met al die problemen! Weg met mij! Uiteindelijk besloot ik nog een videootje te maken. Want ja, ik ben natuurlijk het meisje dat alles vergeet. Eigenlijk heeft het echt geen zin meer. Waarom zou ik nu nog een video maken, als ik toch elke dag beleef alsof het mijn eerste dag op deze wereld is? Hoe dan ook, ik deed het toch. Hey Anna, Ik zal eens vertellen hoe het eigenlijk echt zit. Wel, je weet niets! Jij kent niemand, je vergeet alles, iedereen moet jou helpen... Je weet waarschijnlijk niet eens welke dag we vandaag zijn! Jouw ouders moeten alles voor je doen en jij bedankt ze door elke dag voor problemen te zorgen!? Je weet toch ook wel dat ze jou meer dan beu zijn? Waarom spring je niet gewoon uit het raam, hè? Dan heeft niemand nog last van jou. Dat zou de wereld veel mooier maken! Je bent gewoon… Ik barstte in tranen uit. Opnieuw. Misschien heb ik gelijk en moet ik gewoon uit het raam springen. Misschien is het inderdaad wel de ideale oplossing. Weet je wat? Ik doe het gewoon! Hoofdstuk III Mijn vrouw en ik hebben het moeilijk. Een dochter opvoeden die elke dag de wereld opnieuw moet gaan verkennen is lastig, maar we zijn er voor haar. Ik vertel haar iedere dag over het auto-ongeluk. Ze wil zelfs de kleinste details weten. Ik merk wel op dat ze er de laatste tijd nogal triestig bijloopt. Waarschijnlijk begint ze naarmate ze ouder wordt meer en meer te beseffen dat ze geen hechte band kan opbouwen met anderen. Wat ze wel nog niet weet is dat haar geheugen sterk achteruit gaat. Binnen een paar maand herinnert ze ons niet meer, laat staan wat ze twee minuten geleden gegeten heeft. Maar ik kan er niet onderuit, ik moet het haar vertellen. Ik liep de trap op rechtstreeks naar haar kamer en klopte op de deur. Bij het binnenkomen zag ik dat haar ogen nog rood waren van het huilen. De moed zonk me in de schoenen. Papa: Hey Anna, hoe gaat het? Alles oké? Anna: Nee! Alles is niet oké! Ik wil gewoon normaal zijn! Normaal zoals mijn vriendinnen die ik niet eens herken! Papa: Ik weet het, liefje. Het is niet gemakkelijk, maar we komen er wel doorheen. De vorige jaren waren ook geen probleem voor ons. Anna: Maar ik herinner me niets meer van al die jaren! Heeft het dan nog zin? Papa: Maar natuurlijk, Anna! We doen alles voor jou en zien je graag! Maar ik moetje eigenlijk iets vertellen. Ik wou wachten tot mama thuis was, maar dit lijkt meeen gepast moment. Hier kwam het. Ik vertelde haar alles over haar toestand en ze vatte het niet licht op. Ze barstte in tranen uit en ik omhelsde haar. Morgen herinnert ze zich dit gesprek niet meer, maar ik wel en ik zal het nooit vergeten… Je dochter zo zien lijden is verschrikkelijk! Ik besloot dat ik haar even alleen zou laten, zodat ze het nieuws kon verwerken. Ondertussen begon ik aan het avondmaal. Mijn vrouw had gebeld dat ze wat later thuis zou zijn, dus riep ik Anna om te zeggen dat het eten klaar was. Toen ze geen antwoord gaf, riep ik nog eens, maar er kwam nog steeds geen reactie. Ik liep naar boven en gooide haar kamerdeur open. Anna was nergens te bespeuren. Hoofdstuk IV De badkamer, de keuken, de woonkamer, de kelder, de zolder… Ik vind haar nergens! Ik probeer haar te bereiken op haar gsm, maar val elke keer weer op haar antwoordapparaat. Misschien viel het nieuws haar veel te zwaar en is ze gewoon even haar gedachten gaan verzetten. Maar toch, ik ben nog altijd even ongerust! Waar kan ze nu toch zijn? Mijn vrouw is nog steeds niet thuis, dus ik ga hier nog maar eens rondkijken. Ik begin opnieuw in haar kamer. En daar valt me iets op wat ik eerder nog niet gezien heb: een briefje. Ik raapte het briefje op en begon te lezen. Mijn hart stond even stil. Mijn ogen begonnen te tranen. Mijn benen begonnen te beven. Ik zakte door mijn knieën op de grond. Daar zat ik dan, met de brief in mijn handen. Ik heb hem zo’n tien keer gelezen. En elke keer weer brak mijn hart. Liefste mama, liefste papa, Weet je nog dat moment dat ik mijn eerste stapjes zette? Of wanneer we naar de dierentuin gingen? Of naar Disneyland? Mijn geheugen is niet terug, maar dat oude fotoboek bij mij in de kast, bevestigt die ervaringen. Ik wou dat ik het me nog kon herinneren, we leken zo gelukkig! Zo normaal! Zestien jaar lang kennen jullie mij al, maar ik ken jullie nauwelijks. En daar blijft het natuurlijk niet bij. Ik ken niemand, ik weet niets, ik ben niets! Ik hou van jullie en dat zal nooit veranderen. Jullie hebben zoveel voor mij gedaan en daarvoor ben ik jullie eeuwig dankbaar. Aangezien ik jullie mij binnen een paar maand niet meer zal herinneren, ga ik nu. Ik kon het niet aan om te sterven, zonder zelfs te weten wie mijn ouders zijn. Dat is gewoon veel te moeilijk voor mij. Dat ik mijn vriendinnen niet meer herken is één ding, maar jullie!? Daarom heb ik besloten er een einde aan te maken. Een einde aan al die problemen. Eindelijk hebben jullie rust. Want ik weet dat ik een enorme last voor jullie was, ook al zagen jullie mij zo niet, ik was het wel! Dus mama, papa, ik zag gewoon geen andere uitweg, ik hoop dat jullie mij ooit kunnen vergeven en dat jullie weer een normaal en gelukkig leven kunnen leiden, zonder mij. Dat is mijn bedankje voor al die jaren. Ik denk dat het nu tijd is om te gaan… Alsjeblieft, zoek me niet! Accepteer gewoon het feit dat ik niet meer terug kom. Het spijt me, echt waar. Ik had het ook anders gewild, maar zo is het leven nu eenmaal! Ik hou van jullie! Voor altijd...

Shana Van Hoegaerden

3 0

Zonder titel, onbekende meester

Daarnet op straat liep ik haar nog voorbij. Misschien. Het kan ook dat het iemand was die op haar leek, of dat ik haar niet herkende of zij mij niet, of juist wel en dat ze daarom niets tegen me zei. Op een dag schilder ik mijn meesterwerk, houw ik haar indommelende lichaam uit een blok massief marmer en verlaat dan de kamer voor ze wakker wordt en nog half slapend haar eigen beeltenis aanschouwt, alleen met haar beeld. Niet nu. Soms is wachten het wachten waard. Wachten voor ik mijn penselenen beitels bovenhaal, wachten tot deze verf droog is en ik die weer kan overschilderen.

Felix Sandon

12 2

Laad meer ...