Lezen

Lichtwerk

De nacht daalt neer over de stad, temt het rumoer van de dag. Straatlichten ontwaken,hullen de stad in hun oranje gloed. De regen klettert neer op grijze straat, die als een spiegel gebouwen reflecteert.De fietser zoeft voorbij, zijn hoofd gebogen tegen de nattigheid. Heel even licht hij op, flikkerend in het licht van de broodjeszaak,die knipperend het duister doorbreekt.

Sjarel Dingens

0 0

Het begin van een gedicht

De kunst om iets af te werken kan ik alleen met een penseel gezien ik mijn idee niet wil beschadigen Het is die overdreven neiging naar veiligheid die zich borduurt in de aanspraak Het begin van dit gedicht wordt het begin van een gedicht

Robijn Bodijn

1 0

De kunst is niet louter

Ik neem nooit zomaar een pen om een nieuwe vorm te schilderen

Robijn Bodijn

3 0

Looizuur

Vrouwen heb ik altijd uitgekozen om hun looizuur. Daarmee lieten gekke skeletten enge vlekken op me na. Mijn ademhaling hapert. Een strakke zak omgordt mijn borst. De dood maakt haast en huist al in een zucht. Met zwavelzuur mijn snoezen voeren, mijzelf trakteren op oxaalzuurprut, want zelfs de knekels muiten. Neutraliserend fungeert mijn vers als afvoerput.

Robert de Roek

5 1

Vertrek

op het lege meer hier en daar van de zwanen plukjes zachte dons - zaden van de rietsigaar zweven weg met de wind

Margaretha Juta

6 2

Accordeon

Vingers vliegen - over de accordeon. - Vuur is het woord.

Sarah

6 1

Kruimel op de vloer

Vloeiende tranenHartslag op zijn hoogstEen schreeuwse keel maar toch een bijtende stilteIk ben nietsSlechts een kruimel op de vloerVloeiende tranenVeeg ze weg 1 voor 1Vloeiende tranenIk kan dit wel alleenVerdiept in mijn zielLaat me vallen, liefst van hoogWil me niet laten zienOnzichtbaarAls een kruimel op de vloerNiet alleenOnverstaanbaar zou je denkenAlleen eenzaamEen melodieus bas-gevoel Vloeiende kruimels als tranen op de vloer

Jasmijn goethals

16 1

Om niets

Nog voor de zon op zondagmorgen vroeg uit bed, om niets te moeten.

Bert Depoorter

7 1

Afscheid bij het meer

itterashai klinkt uit trillende kelen - zwanen stijgen op Wilde zwanen, witte stippen in de lucht. Itterashai! Itterashai is een Japanse uitdrukking die je zegt tegen iemand die het huis verlaat. Het betekent zoiets als ‘ga en kom veilig terug’ of ‘tot later’. Het is een standaard afscheidsgroet in Japanse huishoudens en wordt vaak gezegd door degene die thuisblijft, terwijl de vertrekkende persoon itterasshai beantwoordt met itte kimasu, wat betekent ‘ik ga en kom terug’.

Margaretha Juta

1 1

Waanlicht

natuurlijk heb ik ze gestreeld en gekust die vleermuizen ze hangen al zo lang hier binnenin aan deze ribben ik heb een borstbeen dat een overval door treurnis ooit weerstond mijn neus werd kromgeslagen door twee dagen die stomdronken voor verloren dromen toch een weg dachten te vinden naar mijn hoofd schat, ik heb altijd beloofd in ongesproken woorden dat het mos wordt klaargelegd voor het weke vogelkind dat uit zijn nestje valt gisteren, in die onnozele winkel met zijn donker atelier, ze zaten daar melancholie en somberheid, ze waanden zich zelfs lief en vlochten mandjes voor het blinde kuiken heb vertrouwen in de chaos die zich bij dit maanlicht graag beminnen laat door een gevoel dat bijna kotsen moet genade en die halve regenwormen, zie ze weer gevechten voeren tegen leven dat zich liever eindig waant wat rest, mijn liefste, is dit vel, het zijn mijn vingers die de onrust vingen en haar aan een wasdraad wilden hangen ik heb geluk, de dageraad zoog al mijn huiveringen leeg en hovelingen van een droeve burcht, zij hebben mij zo hartelijk ontvangen nog éên nacht en dan, mijn schat, zal ik proberen braaf terug te keren naar het strand waar rebellie en opstand in de branding stierven bederf het dan niet meer, probeer met één bedreven hand mijn ziel te aaien alle vleermuizen zullen je zeggen dat ik zacht gebleven ben dat ik je met mijn huid omarmen kan wees maar gerust natuurlijk wil ik jou en alle mist in duisternis beleven uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

3 0

Ooit

Ooit Op een nog te bedenken dag zal het melkwegstelsel En zal de zon en de errond roterende aarde En zal de economie En zullen de oorlogen en de steden En zullen de er in rondhollende mensen en de er in rondrijdende auto’s En zullen de verkeerslichten en de huizen En zal dit huis en het licht in deze kamer En zal het er doorheen vliedend stof En zal de krakende vloer En zal het niet thuis te brengen geruis En zal het nog net hoorbaar gefluister En zal je huid tegen mijn huid En zal een weerbarstig onderbroekje En zullen die altijd belachelijke sokken En zal onze armzaligheid En zal ons uitgestorven lachen En zullen onze ademtochten En zal ik in jou en jij om mij En zullen onze alle eigenste ikken Zal ons ondeelbaar wij

David74

6 1

Licht

Ik knip het licht aan en het zicht uit het raam is meteen verdwenen.

Bert Depoorter

2 0

let your heart run free

if only once I'd feel * the feeling to blend in* to never question why* I'm even here inside* always between lines* never really home* isn't that my strenght?* who needs to belong?* 'home is where the heart is, if only you could see instead of building your walls, let your heart run free if only once you'd feel* the feeling to let in* to never question why* i'm standing by your side* open up your mind* give your soul real peace* you will see that there's enough* for you and me to be* Home is where the heart is, if only you could see* instead of building your walls, let your heart run free*

Ayam

0 0

mijn wereld

kom me zoeken tussen de boeken en pluk me bij de letters vandaan want in de verhalen kan ik verdwalen en naar het allermooiste niemandsland gaan

Rosemarijntje

9 1

Maansikkel

jonge maansikkel als een afgeknipte nagel rondslingerend

Margaretha Juta

4 0

Het vet van mager zijn

Narcissen zij moeten altijd lijden, wachten op een zot die met de scharen van een kreeft hen eindelijk bevrijden komt. Alle bollen in de grond zitten bovendien te vol met wrede drang om kleuren vast te leggen in een bloem. Behalve kluizenaars die dolgraag eenzaamheid verkrachten, weet echt iedereen hoe het fijn is een vriend te hebben die een vreemde geest kan lezen, voelen laat dat zelfs in duisternis twee vuurvliegjes alles samen kunnen zien. En toch, zegt Ignace, is alles slechts verzonnen. Tweelingen. Vissen. Zij kunnen niet eens vrijuit zwemmen door dat eindeloos heelal. Ik knik en wij drinken opnieuw, urenlang en zonder zonde, glazen vol met Mort Subite. Wij zijn redelijk gerust. Onze binnenkandse vluchten zullen nimmer crashen met een zwarte Black Hawk helikopter. Bovendien, vriend Bernd, zo zegt Ignace, de winter hoeft niet zomaar vrezen dat een lente hem weer komt vermoorden. Twijfel met frieten en Andalosersaus. Twee porties zijn besteld en ik hoef dat ook niet te bevestigen aan Ignace dat zekerheid mij echt niet kwelt. Ja, en geloof mij maar wanneer ik zeg dat zelfs Descartes een paranoïde geest had die best lelijk ijlde. Net zoals volwassen die hier komen en aanvankelijk nog twijfelen of Alfred Frietkabouter deze frituur werkelijk al jaren openhoudt, zo moest ook Descartes eerst aarzelen en aannemen dat hij misschien niet eens bestond. Het is enkel een gek die deze vraag dan met de ogen dicht beantwoordt en gelooft dat wat hij denkt niet slechts gedroomd wordt door een zeemeermin diep in de oceaan. Zout. Maar niet veel. Frieten willen droge lippen niet ontmoeten omdat tranen omgeleid zijn naar de Dode Zee. Wij hebben echt geluk. Ignace en ik. Dat wij toch gewoon bestaan. Dat wij ware vrienden zijn die symbiose helemaal begrijpen. Samen houden van. Wij kunnen dat. Een kabouterfrietkot bezoeken bijna elke dag. Wij doen dat. Trouwens. Hier is het papier enorm groot. Groot genoeg voor olifantenporties. Het is papier dat balpennen over het bestaan vertelt. Hier geloven wij. In aardappelen. In aarde. Hier kunnen wij voelen. Hoe het is. Om tijdelijk gedompeld te worden. In het vet van mager zijn. uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'

Bernd Vanderbilt

5 0

Hurt

His hurtis caged Like a little fragile birdIt flies around his heart It desperately tries tofind a way out

Elle Hart

5 1

Varkensbaai

Het is uitermate moeilijk. Om eenvoudig te zijn. Kijk maar naar het zwijn dat zijn tattoo laat zien met zeugenspreuken. Gisteren nam ik onze haan nog bij de nek en met een schaar heb ik die kam toen afgeknipt. Het is gelijk een punker die plots skinhead wordt, een zot die al zijn fratsen snel verbrandt. Kijk ook naar dit zwijn dat in zijn staart een knoopje heeft gelegd. Noem dan zoiets simpelweg origineel. Zoveel is er nodig om oud brood nieuw leven in te blazen. Hitte van een broodrooster, de angst voor harde korsten op een zachte ziel. Ik weet het nochtans goed. Groots zijn rampspoed en de moed die daarna nodig is. Een Duitse vriend van mij, hij lacht altijd domweg. Zijn grap vertelt dat zonder Traum een Trauma niet bestaat Echt. Ik spaar dat allemaal. Vlinderlijken, uitspraken die het vergaten weg te vliegen. Mijn geest is zo bedrogen als een hoerenhart kan zijn. Neem nog wat hesp, zegt een witte boterham die uit een zak gekropen komt. De korsten, geesteling, die kan je sparen voor de varkens, dat mag ook. Straks smeer ik hem. Wees maar gerust. De vlucht, het brood en zwarte piet met zijn te zoete chocokop ligt lamlendig te wachten op december. Durf. Dat heb ik nog. De morgen kent mijn ochtendritueel, die wederopstanding. Elke supermarkt, iedere tegelvloer, enkel broodsnijmachine moet vandaag op zijn hoede zijn. Ja. Ik heb zoveel ellende verzameld dat het toestel met die vele messen alles mogen kelen. Camera's die normaal dieven vangen, zullen alles filmen, zien hoe alles schoon wordt verbrijzeld. Varkens zullen lopen door de gangen. Winkelkarren zullen huilen omdat niemand echt eentonighheid begrijpt. Daarom, gij beest, gij zwijn, blijft in uw kot op deze dag waarop de hoer van al dat welzijn een dag vrijaf genomen heeft. Het strand wil immers op zo'n onverlegen dag haar blote kont, die witte billen voelen. Onschuld komt straks met de vloed en Blankenberge zal een Baai voorzien voor al dat aangespoeld verlangen. Vissersmeisjes zullen aan de graten likken, hechtingen bevrijdn van de spanning en die roze modderwroeters mogen al mijn littekens verslinden. uit de reeks 'Over eelt en zurkeltttelt'

Bernd Vanderbilt

2 0

Onophoudelijk

Onophoudelijk beleef je het bestaan, ook zonder te verstaan.

Bert Depoorter

3 0

Bagagedrager

Het zit vast. Gelijk een bagagedrager op een dak. Er zijn koele zonnepanelen die zich nooit eenzaam voelen omdat een zot ze schoon met kabeltjes verbond. Wie zond verlichting en dat los gevoel ooit in één omslag naar mijn thuisadtes waar luizen in een pruik voorzichtig overleven? Het zijn die zwevende gedachten, nachten vol met twijfel die de duiven over noorderlicht vertellen. Terwijl zij zwollen, klein verlangen en een bange huid, twee ballonnen een derde verjaardag niet ontsierden, laat de einder weer een zon vergaan. Het zit vast. De horizon wil deze warmte nooit meer loslaten ook al blaten vele schaapjes, wil een wolk geen wol zijn waarin hard verdriet zijn vrede vindt. Gelijk een bagagedrager meestal leeg de tegenwind trotseren moet, kruip ik onbevangen door een fris moeras. Was er maar gras. Kon de koe maar zeggen dat het kalfje bij haar blijven moet. Was mijn zwaar gemoed maar nooit verliefd geworden op een weegschaal die van lichte zeden houdt. De piloot is moe, terwijl iedereen het weet dat zweefvliegtuigen enkel willen dat de lucht opstijgt. De ondergang hij zwijgt, weet dat hij de zon wel vangen zal. Meer heb ik niet voor u, gij sterveling. Spaar geen hoop die knopen niet ontwarren kan. Luister enkel naar het fluisterend gezang van duisternis en zoete onzin die zich achter lieve ogen voor de wrede mens verschuilt. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

0 0