Lezen

Danielle

Of: wat je dood doet gaan geneest niet toen de dag kettingzagen klonk werd het bos bomen de lammeren schapen zij zwanger, het kind het heeft dezelfde ogen tranen à sauva het schreeuwt maar dat is jaren terug hij is nu tinten lichter meters dieper geworteld een berg het kind kwijt en Danielle mooie Danielle dodelijke Danielle zij deed hem zijn hoed afnemen

Shari Van Goethem
18 0

TIJD EN GEBEUREN

Dagen gaan voorbij, voor mij, zo vlug dat zij over zijn vooraleer ooit begonnen. Vele onverwachtheden hadden kunnen gebeuren als het wat langer had geduurd. Oneindigheid gaat de weg van alle dingen op. Bij gebrek aan dagen soms opzettelijk onschuldig, blijft kwaadaardigheid nijpen. Wat achterblijft is een hele hoop opgestapelde dozen in een magazijn van tijd, verlangens en vooral stof.

Joseph Avers
0 0

Over de functionaliteit van toiletten, in het bijzonder toiletbrillen.

Pennie ontwikkelde in haar prille jeugd een solide haat-liefdeverhouding met toiletbrillen. Vanaf het moment waarop de alwetende moeder besloot dat Pennie in staat diende te zijn haar gevoeg achter te laten in een keramische luier, voerde ze dagelijks een innerlijke strijd die zelden werd gewonnen door de rede. Meestal vond ze te weinig tijd om een gefundeerde winnaar aan te duiden: nog voor ze een eindoordeel kon uitbrengen baande haar brouwsel zich een weg van haar bovenbenen tot haar tenen. Dat ze veel sores kon voorkomen door eenvoudigweg op de toilet plaats te nemen bij het voelen van de drang: dat drong niet tot haar door. Ze moest die immanente krachtmeting voeren.             Pennie’s haat jegens toiletbrillen bestaat voor het grootste deel uit hun kilte, aangevuld met luiheid. Toiletbrillen zijn ijzige voorwerpen, in het bijzonder de toiletbril in haar moeders huis: een plek die geregeerd wordt door dictator Koude. Koude kan er onbelemmerd zijn slag slaan dankzij het streven van Pennie’s moeder naar de ecologische voetafdruk van Klein Duimpje.             Pennie’s liefde ten aanzien van toiletbrillen groeide mettertijd naar aanleiding van het groot aantal aha-erlebnismomenten die zich aan haar blootstelden terwijl zij haar tengere billen tegen de toiletbril duwde.Ze had een bil-à-bil toen ze besloot niet meer te eten, en ook toen ze besloot zichzelf dan toch niet op te geven, en toen ze besloot dat negenendertig kilo aan botten, bloed en huid nog te veel was, maar ook toen ze wist dat ze met haar vierendertig voor een dilemma stond: eten of sterven.          Het was ook daar dat ze het verband legde tussen vrouwen en aantrekkingskracht.           Het was daar dat ze besloot de gevoelens voor haar muze, mevrouw Eygenraam, niet langer te negeren. Het was daar dat ze een plan opstelde om meneer Eygenraam te ontdoen van zijn vrouw haar hart en het naast het hare te planten. Het was daar dat ze zich realiseerde dat mensen uiteindelijk wel zouden vergeten wat er allemaal was gebeurd: als ze zagen dat de liefde tussen de vijftienjarige Pennie en haar vijftigjarige lerares wiskunde oprecht was, zouden ze het moeiteloos accepteren. Ook als Pennie meneer Eygenraam daarvoor zou moeten vermoorden.

Linkervoet
0 0
Tip

Op logies

OP LOGIES Met trillende lillende geagiteerde beentjes en brillende gillende bekeerde hoofdjes werden we afgezet voor het troosteloze appartementsblok naast de autostrade. De krakende stem van grootmoeder botste uit de parlofoon: “Ah, ge zijt er”. Vader reed al weg naar zijn avondles voor grote mensen. We wisten het, maar élke keer opnieuw botsten we met onze keikoppen tegen de voordeur die stokte tegen de voetmat erachter. De schakelaar achter de deur was al jaren kapot en we moesten in het donker de flauw oranje gloed van de schakelaar achter in de gang zoeken. Meestal lag er wel een paraplu, een lege bierbak, een winkelkarretje of een vuilzak in de weg, klaar om onze benen te breken, maar deze keer hadden we geluk. Het was een zacht hoopje kots van de onderbuur van het gelijkvloers. De spaarlamp bibberde aan en de traphal liet zich zien. Ze was van koud staalhard graniet, de muren van beton met van die korrels waardoor je altijd wel het vel van een vinger haalt of een scheur in je jas en balusters met een versiering zo scherp dat je wist dat de maker ervan zijn inspiratie bij een Duitse helm, prikkeldraad, vogelpinnen of ingecementeerde anti-kat glasscherven bovenop een bakstenen muur had gehaald. De plastieken zak met onze pyjama’s, propere onderbroeken en tandenborstels heeft het niet één keer gehaald tot het tweede verdiep denk ik. Grootmoeder brulde “Allee, doe eens een beetje voort” door de gang. Eindelijk boven had ze de deur weer toegedaan. Het licht in de gang bleef nooit lang genoeg aan om tot op het tweede te geraken. Op de tast vonden we de koude klink naar het appartement. “Bomma! Waar ben je?”. Maar we werden overstemd door het volume van de tv. Grootvader zat zoals altijd, na een dag aan de dokken, een zoveelste pils te drinken uit de vuile koffiebeker die hij die ochtend uit de gootsteen had gevist. Wat er op tv was, herinner ik me niet meer. Maar het was wel luid. We sneden ons een weg door de rook die het appartement van vloer tot plafond gevangen hield. Niks aangebrand hoor, Groene Michel of zelf op filter getrokken Nybro’s, dat wel. Grootvader gromde iets, bulderlachte en gaf ons een klap met zijn sloef. Weg van voor de tv, petotters! In de keuken wrongen we ons tussen het papegaaienkot en de formica keukentafel op een krukje voor een boterham met confituur en een peperig groentensoepke. Grootvader plofte zich op de kop en kreeg een boterham met reuzel en zout en een beuling. Hij was goed gezind want we kregen ook een stuk. Spreken werd er niet veel gedaan want de tv stond te luid. De Coco begon zich te moeien en hij smeet zijn lege zonnebloempitten in mijn bord. Eén keer heb ik geprobeerd om hem een pak rammel te geven maar zijn bek staat nog altijd in mijn hand afgedrukt. Dat heb ik wel afgeleerd. Na het eten moesten we onze pyjama aan en onze tanden poetsen. Ik herinner me de badkamer vooral als donkergeel. In de afvoer hoorde je de buizen kloppen, alsof er iemand anders in het blok als een gek aan de leidingen stond te sleuren. De toiletbril stond altijd omhoog, in de duisternis achter het douchegordijn, buiten het bereik van het flikkerende peertje. Nooit ben ik daar op gaan zitten. Ik hield mijn kak wel in als ik de bij de bomma en den bompa mocht gaan slapen. Onze bedden stonden in grootvaders hobbykamer, hij was een getalenteerd schilder. De borstels stonden uit te zweten in de conservenblikken met solventen, op het nachtkastje naast ons kopkussen. Bedwelmd door de giftige dampen, de rook van zware shag, de ademzoen van bompa en het kruisje op ons voorhoofd – God zegene en bewarene – van bomma kwam dan het moment waaraan ik nog elke avond terugdenk. Per vijf centimeter schoof ik mijn koude voeten verder onder het verkleumde laken. Nostalgie tot in de tenen. Dat was een mooie tijd.

Warmwatermuziek
0 1

we gaan naar buiten

kom laten we papieren hoedjes vouwen, uitdelen, elkaars wereld raden of achter elk gezicht een naam zoeken hier breken we geen hoofden mee

Nellie
13 0

z.t.

de apotheker zegtniet kapot bijten die pillenhet ijzer zal de tanden aantasten ik schrik en het haakt de hele daghet blijft zo zitten het wordt zwart zegt de apotheker het blijft hangenkauwendtot bloedens toe

Floor Leemans
3 0

vorm

dat wat overblijftkan weer dienenals kuil er huist van allerleihet groeit weeranders dan men zal denken loshangende dradenworden nooit meer een bolleidraad,uitgezet in de ruimte weer helemaal als nieuw

Floor Leemans
0 0

de vlek

er zit een vlek op mijn shirt als ik naar beneden kijkzie ik de vlekde hele tijdonvermijdelijk in de wegverspert het de doorgang het is ik of de vlek

Floor Leemans
6 1

een straatbeeld

zij lijken in kant gehuld alsof ze dansen in de wolken   vier voeten zijn getuigen als ze rennen voor hun leven   een man, een vrouw, ze vallen en ergens kleeft er bloed   inspiratie foto van Rudi de Cleene op beeldexpress    

Nellie
0 0

de oude es

hij spreekt in gebarsten taal herinnert mij aan hen mijn kinderhanden op de stam   elke barst spreekt voor zichzelf kent een deel van het verhaal hij zegt me dat hij dichten kan

Nellie
81 0

Heldin

Aan de hand van moeder, niet klam, nog kalm. Niet rennen op het natte dambord, elk resultaat telt. In diepte ademen, als blakende vis in badpak. Aanstalten maken, armen naast eigen kracht. Een massa mensen, beladen stilte in evenwicht. De vis worden, mijn heldenduik voltooien. Terugblik op de stijl, de pauw in het lichaam, techniek. Veren opsteken als het eigen haar in een speld. Het applaus doorheen de buiging, denken aan een taart.

Ingrid Strobbe
0 0

Zonder restitutie

Markeer de leuke dingen met een ster. Je vrienden hoeven niet te weten dat je majestatisch uitgeslapen bent in een suite op de elfde met een butler en een bodyguard. Een forse isolatie tussen hemel en beneden. Of dat je draadloos wegdroomt in een havenkraan, een boothuis, een stopplaats voor de tram. Bezetters vind je niet. Hoogstens kleine helden en vogelspotters die zich bukken voor een oude wind en bedden met hun vering. Geen gebrek aan uitstel, geen gebrek aan land dat dobbert op z’n pootjes in het bad. 

Leen Pil
43 0

TAAL

Taal is wat mij verbindt met anderen die ik nooit zal zien, die mij misschien zullen lezen als een open boek indien de woorden helder zijn. Taal is wat mij scheidt van anderen ook al beweren zij mij te kennen, zelfs intiem. Vaak gingen wij naar bed met elkaar althans tussen papieren lakens gaven wij elkaar bevrediging en absolutie. Taal is bonte toekomst, grijs verleden, kleurrijk heden, zwart/wit als perceptie van realiteit. Taal is verstaan, in onbegrip. Ervaren zonder beleven. Taal is liefde en haat, een eeuwige leugen met zichzelf verenigd. Bestaan door geboren worden, leren en dood gaan. Taal heeft een bestemming: het onherroepelijke lezen van het gaan. Taal is RAM, BIG BANG, SABAM, verdwaald in afkortingen van verdwazing. Woorden gaan verloren, zelfs simpele zoals SAMEN. Taal is een beetje sterven aan het einde van elke onpare pagina.

Joseph Avers
0 0

onderlicht

1. onderlicht ze zitze zit daarze zit daar inze zit daar in dan ze zit daar in dan welik doe hetdan welin haar plaatszit ze daar in niet gedaanzit ze daar in nietzit ze daar inzit ze daarzit ze ze brakze brak ergensze brak ergens inze brak ergens in wilze brak ergens in wil wel kan ik nietwil welin haar plaatsbrak ze ergens in niet kunnenbrak ze ergens in nietbrak ze ergens inbrak ze ergensbrak ze wil wel zijnikin zittenin brekenin haar in danin dan welin wil welin haar dan wel wil welnietgedaanergenskunnenwil ik haar wel zijn ………………………………………………………………………………………………………....................................... 2. onderlicht pervers nieuwsgierig mag je denken,naar dat gezit van haar, ten dele waar, maar dat breken in,dat breken in, een beloftevol oordniets pervers aan, een gaan-en-staan-belofteeen plaats van tast, verboden in te brekenbetreden op eigen einde van bestaan, wilsverlies,maar op gemene grond, voeten geplant, elkaars gevondenzijn, begrepen wat haar dan wel, wil wel beweegtdaar gaan-en-staan misschien eigen waan toch gekundwant moet niet alles gedaan voor vaarwel gezegdtelkens weer wel gevonden onverdroten telkens nieuw stro dorsentelkens nieuwe oorden, dingen, woorden van hoopplots brutaal bedrieglijk te vindenwil dat haar zijn zeggen? zie het beeld beschimmeld tapijt, mieren, motten, glasscherven, schemerig licht, hoeken bezeikt, waar de kakkerlak verschijnt, braaksel her en der onder wat te vinden viel verstopt, hoop is de drug der wanhopigen, rekt hun bestaan in pijnen uit, een schroefbank kreunend houten pijndof en scherp tegelijk versplinterd scherp in vel gestoken, dof beslagen kop, etterend venijn, vervloek de hoop, en nog, niet haar dan wel wil wel begrepen, haar breken in in een plaats van eigen makelij, verondersteld haar breken uit uit een plaats van eigen makelij, wachten op dan wel wil wel, naast haar plaats staan, wachten, wachten. ................................................................................................................................................................................................... 3. onderlicht 3. is in productie, u kan de richting al raden. preliminiare bevindingen: meticuleus beschenen voeten de gang nagegaan, van zoek naar hoe het kwam, naar vindt van hoe het op te lossen, oplossen is wat het deed in een miasma van hem en haar, wierpen grenzen schaduwen vereend, op't plafond hun nucleair zijn gebrand, niet te scheiden wie is wie, blijft versteend aangerand door't leven aan hunzelf kleven. onderlicht 3. is in productie, hangt van variabelen af, niet in't laboratorium te creëren, bunzenbrander nooit heet genoeg om hoop te verzengen, duikt telkens weer en telkens weer op, reconstitutie, stalen genomen ter preventie, wachten op imminente explosie, dan door deconstructie reconstructie, rapport opgemaakt, voor 't administratief geweten zo geheten zo geschreven dan en toen en verdere feiten voor't nageslacht, conclusie in de vorm van projectie: variabelen te vermijden, resolutie desastreus. onderlicht 3: is in productie, recommendering: wachten.

IT
0 0

Pygmalion

Ik schrap, schaaf en schrijf mijn meisje, volmaakt en wars van de wereld waarin ik stamelend sta.   Ze verstaat mijn gebreken die als letters in haar kiemen, maar met heupen incapabel voor het baren van mijn zinnen,   stierf mijn woord vaak in het witte van haar vel.   En als ze ongezien kronkelt en kermt door het leven in haar schoot, kus ik haar op de wang naar een voorgeschreven dood.   Maar ergens loopt een meisje zo fragiel en van de wereld dat ik haar met mijn zinnen weer herstellen kan.

Tucson
0 0

Ze wordt een heel groot meisje

Tuurlijk, het is een pubermeisje, al houd ik het op een kruising tussen mysterie en hier en daar een bloem die doorschiet op te grote voeten, half gewassen armen in de lucht. Limited edition. Als ik haar neerzet. Het enige wat ze zegt is schat. Eating sweets will not make you sweeter. Wij probeerden het met Contents may cause temporary happiness. Of keken we niet goed?

Leen Pil
28 0

Ergens

Een draad van zijde die je zacht weer opneemt kousen voor de benen die je uitstelt in de tijd (gebukt help ik haar voeten aan te kleden) ergens zit de draad tussen tanden, het knarsen van verwijten, het volharden in de rol (zing je klaaglied in de oren van een dove man) Een draad van zijde die je zacht weer opneemt handen dragen vlekken die je uitstelt in de tijd ergens warmt de hand de kleinste, de vingers licht ontspannen, het loslaten van zwaarte

Ingrid Strobbe
0 0

Lichaamsdieren

De aap Ach, kon ik maar de aap uit de mouw schudden en er eens niet van een olifant een mug maken, er gewoon mee stoppen om mieren te neuken - laat die insecten toch eens met rust - maar ik ben blijkbaar een bezige bij, een kip zonder ei noch kop, een mus in de hand die de duiven achternagaapt en met hen wil vertrekken met de Noorderzon, naar het Zuiden toe, zeker? Moesten het trekvogels zijn, maar ja, trek hebben ze alleen maar in het vuil van’t straat voor dat ik mezelf soms uitmaak.

Der Blaustrumpf
0 0

Lichtstad

Het licht schuifelt door de hoofdstraat. Er is de bewaakte stad onder een donker dak. Niet elke voetganger haalt de armen en twijfels van de rug, zal hij haar schilderen? Daar gaat het deinend over. Onder de wol vandaan, wandelt de slaap. Hij telt de treden en geeuwt dan breed. Het licht handelt hier naar de verf, de schilder schaduwt. Er staat een bed dat nooit door haar verlaten werd.

Ingrid Strobbe
9 0

Openbaar

Als een man van zestien sta ik openbaar aan de rechterrand van de weg met mijn paard aan de hand. Iemand schildert mij van op afstand. Zadelmak geleidt ik hem alsof zijn kracht  geduldig mijn borstkas opent. Het baart zorg noch bevelen. Iemand weet hoe die afstand te meten.

Ingrid Strobbe
0 0
Laad meer ...