Lezen

Een dankjewel

Een dankwoord Het leven zit vol onzin, tot het plots heel concreet wordt. Tot het gaat over geld dat niet van ons is, en over veiligheid die wél van ons is. En dan staat daar één man. Bart De Wever. Van hem krijg ik de laatste dagen een brok in mijn keel. Oprechte dankbaarheid. Ik hoop dat half België hetzelfde voelt. De held van Europa? Hij stond daar, eenzaam als een standbeeld op een verlaten plein, terwijl een heel koor van hyena's om hem heen cirkelde. Hun ogen glinsterden van het Russische goud dat wij 'in bewaring' houden. Alsof het een pot jam is die zomaar open kan. Hij vocht voor een vredestroef. Met niets anders dan zijn overtuiging en een lijf dat vastbesloten was door te zetten. Urenlang. Tot zijn gezicht de kleur aannam van krijt. Je zou voor minder. Maar hij bezweek niet. En in dat niet-bezwijken werd hij iets wat ik dacht dat uitgestorven was: een wandelend, ademend bewijs van ruggengraat. Een koppig soort gezond verstand dat weigerde mee te gaan in de waanzin van de dag. Want serieus: wat was het alternatief? Dachten de anderen werkelijk dat we onze eigen veiligheid konden wegschenken? Om dan te wachten tot de poppenkast van Poetin, Xi en Kim Jong-un een triomftocht door onze straten zouden houden? Slaat de kortzichtigheid soms op hol? Beseft niemand meer wat dat manneke in het Kremlin allemaal in zijn mars heeft? De gedachte alleen al doet me huiveren. Rillingen die niet die van de kou zijn, maar van een nakend onheil dat je voelt eer je het ziet. Voor dit moment, nu, even, is er lucht. Een broze, tijdelijke rust. Laten we ervan genieten…. En laten we, bij alle hemellichamen, hopen dat in 2026 het gezond verstand de laatste lach heeft. Het zou een mirakel zijn. Maar soms, heel soms, gebeuren er mirakels.

Heidi Schoefs
4 0

Wat ik wou schrijven aan Jotie

Ik verlaat het dorp en de oude bomen alsof ik hier ooit aarde ontwortelend ontaarde Ik beslis te vluchten van oude bomen en mensen van oude geel rosse dennen  bezet met de letterzetter aan de rechterbeukvan de kerk buren met hun ruwe lang duwende schaduw En uit de kerk de weduwe duw weduwe duw trek met een wandelrek  een schuivend spoor  door een dood paradijs door het rosse naalden tapijt naalden in haar herinnering morfine  de stank van stervend rot  de naalden scherp zoals graafmachines het vast gekalkt dorp krijsend ontharden het dorp vol dode dennen bezet met binnenvetters bezet met wiezende varkensboeren in nostalgische weemoed over de stank van javel  en stortbeton van toen het hier nog proper was en dat kind de rotpoot had dat dorp verlaat ik dat uitgehold verlaten dorp onder loodmenie  oranje geel zinder licht dat de luwe schaduw  van twee stelen taxus zucht stukjes fossiel van de oudste wezens  in een container voor de kerk proper afgedankt en opgeruimd voor minder donker voor het nieuw inclusief parochiehuis Ik ben de geest van de man misschien was ik meer een boom Ik kan hier niet aarden met snelkutfiets of wandel rek voor mijn ontkalkte vrouw In de schaduw van de kerk rimpelen affiches op eco dennenhout dat jong politiek boerengeslacht dat veganistisch glimlacht voor bomenslacht en aanplant van siergras en onvruchtbare laagstam perelaars  voor het oranje geel zinder licht nu wordt het proper nu kunnen we wiezen nu zijn de bomen ontschorst ontzield en geveld nu onze wandel rekken nu slapen zonder te herkennen   Nu kunnen we slapen zonder te herdenken. Het wordt licht.   (Ik verhuis naar Holland;)    

Louise Doren
57 0

Kerstboom

op sneeuwboots  sjokt de kerstboom voort, lijkt het - winteravond 

Margaretha Juta
10 0

“Je hebt zoveel potentieel!”

Nooit een meander, altijd een vloedenkel zien wat de eb laat rusten in hun wakegezicht neer in terugtrekkend water   De storm en verwoesting geven vormaan het nieuwe vaarwaterHet vlot bleek weer niet genoegMogelijks kapseist het en ga je kopje onder Met het water aan je lippen, je tong, je longenAbsorbeer InhaleerEr komen nog zoveel golven

Eden Oscar
0 0

[Schrijfopdracht workshop]

Workshop verhalen schrijven en zelfbeeld bij Ena Colyn (@eelaconyn - Papieren Bomen) [Een schrijfopdracht bij het kiezen van een voorwerp op tafel.Waarom dit voorwerp, waarom resoneert het met jou? Ik koos een pakje thee.We schreven in 10 zinnen, vanuit het standpunt van het voorwerp, met als eerste zin "zie ze daar zitten"] Kijk ze daar zitten De warmte van de winterzon hangt nog een beetje aan haar klerenZou ze daarom iets kiezen dat net die warmte belichaamt? Kijk ze daar zittenAlsof er innerlijk geen strijd woedt bij het uitvoeren van een doen in plaats van denken opdracht Terwijl het net dat denken is dat ze zo vaak doet Veilig weggestopt in een taal die niet de hare isZodat het hart op veilige afstand van het hoofd kan blijven Dat de woorden haar traankanalen niet kruisenEn gelukkig is er die zon van daarnet Waardoor het eens geen spitsuur is in de bovenkamer   Oeps ja10 zinnenMaar wat zijn zinnen als je gedachten geen adempauzes in de vorm van leestekens toelaten?

annakdotes
0 0

Mijn kleine engel

Je hebt gestreden voor elke dag, maar de pijn werd te veel. Nu is je pijn voorbij. We hebben je moeten afstaan. We houden nog steeds zielsveel van jou. Je bent veel te vroeg van ons heengegaan. We gaan je missen, ons hart breekt. We plengen onze tranen, maar in onze harten blijf je voor eeuwig voortbestaan.

Ann22021978
6 0

Blauwe wijn

Mijn vingers lekken inkt Druppen verder, dan weer dichter, bij elke indrukwekkende stap   Geen verweer voor het pulseer van dat niet te stelpen sap   Spatten uit alle macht blauwgeaderde parels stroomafwaarts, langs polsen en langs pijn   Kan ik niet anders dan transformeren in die vacht van blauwe wijn

Emile Calebout
14 0

Vreemd

vreemde vruchtenboom - waar komen de bewoners  van dit huis vandaan?  

Margaretha Juta
14 1

De kunst van de zee

De zee breit haar golven en getijden,kluwt in de voeten van het witte strand,ze boetseert het schuim en het akkerland,die langzaam aan in het donker glijden. In haar handen spannen zich de golven,die in de vezels van schepen snijden,soms de ankers van hun ziel vermijden,en onder vloeken worden bedolven. De horizon trekt zich langzaam samen,achter het land dat nog ligt te woelen,en haar onschuld in diepe graven schrijft. Zij stalt haar gave achter de ramen,en de nog niet uitgevoerde doelen,ze zucht en klaagt wanneer haar iets niet beklijft.

Wijnand
6 0

Den tweede tijm

“Ge kijkt precies zoveel naar uzelf”, zei onze jongste. Het was zo. Hij hield me een spiegel voor. Ik zag mijn spiegelbeeld in het grote raam. Een aangename nazomerdag zorgde voor een mooie weerspiegeling in het glas op het terras. We zaten bij familie. “Ja, het is zo”, zei ik. “Maar het is geen kwestie van ijdelheid. Zeker niet. Ik verbaas me nog elke dag over mijn grijze haren.” Die grijze haren staan ‘op’ mijn hoofd, maar ze zitten niet ‘in’ mijn hoofd. Wat beliegt een mens zichzelf toch. Natuurlijk heb ik een grijze leeftijd. Natuurlijk ben ik over de helft. Nog niet in de verlengingen, maar toch minstens in ‘den tweede tijm’, zoals men vroeger de tweede helft van het voetbal noemde.  Diezelfde avond ging het grijze avontuur verder. We zaten ergens anders, maar het was precies het thema van de dag. Iemand zei dat er een modeshow was geweest met enkel grijze mannen. Geen saaie mannen, maar mannen met een natuurlijk grijs kapsel. Iemand anders zei dat grijsheid voor wijsheid staat en toen was het hek helemaal van de dam. Een discussie tussen de grijzen en de zwarten.  Toen vertelde ik het verhaal van ‘Kojak’. Kennen jullie die serie uit de jaren ’70 nog? De acteur had altijd een lekstok in zijn mond. Enkel om te spreken ging die lolly even uit zijn mond. “Iedereen keek naar zijn lekstok”, zei ik. “Het was zijn middel om met roken te stoppen, maar door die lolly waren de mensen ook minder gefocust op zijn kaal hoofd.”  Toen begon iemand anders over ‘Columbo’, die andere detective uit de jaren ’70. En daarna had iemand het over ‘The Streets of San Francisco’.  Het bewijst alleen maar dat we ouder worden. We zitten in ‘den tweede tijm’, maar we kunnen nog altijd winnen.

Rudi Lavreysen
9 0

La Grande Belezza (150 woorden)

Alessandro Onorato is de Romeinse schepen van Toerisme en Grote Evenementen. Hij heeft beslist dat toeristen voortaan € 2 moeten betalen om de Trevifontein te zien.  Het gaat geen zier helpen Alessandro. Die twee euro gaat er voor de toeristen nog wel af.  Het is een prachtig stukje kabbelend water, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het is mijn inziens niet de mooiste van Rome. Dat is de Fontana dell'Acqua Paola, die u misschien kent uit de film La Grande Belezza.  Na een schone wandeling door Trastevere en een pittige klim kwamen we erbij uit. Het mooiste moment van de Romereis die ik met onze jongste heb gemaakt. Je krijgt meteen een prachtig zicht op Rome. Ik kreeg ook meteen zin om in het koele water te duiken, want het was er ongemeen Romeins warm. Dat heb ik niet gedaan, maar onze jongste heeft me toch moeten tegenhouden.  

Rudi Lavreysen
4 0

De pauzeknop (150 woorden)

Het is gebeurd. We hebben een woord van het jaar. We hadden ook al een jongerenwoord van het jaar. Ik ga de twee woorden (alhoewel woorden, bij de jongeren was dat zelfs niet) hier niet herhalen, omdat ze al uitentreuren herhaald zijn.  En mocht u ze toch gemist hebben - u was bijvoorbeeld op vakantie naar het zuiden van Chili - zoek ze dan gewoon even op. Ik wil wel mijn woord van het jaar met u delen. Dat is ‘pauzeknop’. Hoezo, een bestaand woord? Mag dat ook? Zeker, alles is toegelaten, zo blijkt.  Er zijn heel wat mensen bij wie ik op de pauzeknop wil drukken. Bij bepaalde wereldleiders en hun entourage, maar ook bij een jurylid uit De Slimste Mens Ter Wereld. Dat kan je zelfs niet meer ‘druk’ noemen. Op mijn afstandsbediening vind ik de pauzeknop blindelings. Net als de uitknop trouwens. Nu nog bij die mensen. 

Rudi Lavreysen
0 0

run like crazy

run like crazy

Koen Vlerick
9 0

Advent

aan de winkelmuur  openstaande facturen - einde adventtijd

Margaretha Juta
16 1

Papa voor een dag

afstudeerviering - naast het pak huurt hij ook een vader  In Japan bestaan er diensten waarbij mensen tijdelijk een vader, moeder of ander familielid kunnen huren. Deze zogenoemde family rental services worden ingeschakeld bij gelegenheden waar een sociale rol belangrijk is: een afstudeerviering, een huwelijk, een bezoek aan school of zelfs een gesprek met buren. De ingehuurde ouder verschijnt dan in passende kleding, luistert, feliciteert, stelt gerust of neemt zwijgend de plaats in van iemand die ontbreekt. Het gaat daarbij minder om misleiding dan om het vervullen van een verwachting: aanwezig zijn waar aanwezigheid wordt verlangd. Zo kan iemand, al is het maar voor één dag, voldoen aan het beeld van een compleet gezin.

Margaretha Juta
9 2

heel geel kind dat zei animals want to live so are we

heel geel kind dat zei animals want to live so are we

Koen Vlerick
13 0

Volle zaal!

Bijna, bijna een volle zaal. Het is zover! Omdat ik mijn angst heb uitgekakt, verwacht ik rustig te zijn op het podium. Of toch naar het einde toe. De ervaringsdeskundigen hebben me verzekerd dat het begin moeilijk is. Het opkomen, de eerst zin vooral. Die moet vlammen. Of doven. Nog acht minuten om de laatste mensen naar hun stoel te laten zoeken. Dan zal de techniek het licht kort doven.  7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...ik kom uit de coulissen. Ik sta op het podim, kijk naar de stilte, buig. Het moet in de genen hebben gezeten. Dat zeg ik. HET MOET IN DE GENEN HEBBEN GEZETEN. Goede eerste zin, toch? Niemand reageert. Ik ben wel zeker dat het in zijn dna zat. Zijn? Ja, dat van hem. Het zal hier de hele avond gaan over hem, die man, over mijn vader zal ik spreken. Ik zal spreken zoals hij het niet meer kon. Onlangs werd ik abrupt wakker, badend in het zweet. Ik lag oog in oog met zijn gelaat! Ik zag zijn neus, zijn zware wenkbrauwen, ik rook zijn huid van het vette type. Mijn paniek schreeuwde het uit: ik heb niet genoeg stil gestaan bij deze nachtelijke man, ik heb me nooit afgevraagd hoe volmaakt hij mijn komst vond. Ik kwam op de wereld, hij reed op zijn bmw door het drukke verkeer om toch maar op tijd bij mij te zijn. Is het belangrijk me af te vragen hoe hij de geboorte van zijn tweede kind beleefde? Ik, een meisje. Ja hoor, mijn moeder was de spilfiguur, centrale buik maar hij werd vergeten. Zij was mijn oorsprong, omdat zij mij droeg. Maar hij, waar was Antoine? Er komt een mannelijke bot geruisloos langs de gordijnen. Hij kucht. Ik draai me om.  

Ingrid Strobbe
10 0

buitensporig

het begint met een gedaante in de hoek van je tuin stil als het eerste kwartier vormloos als een dag die nog gekneed moet worden met wortels die steeds dieper kruipen en zich nietsontziend vervlechten  met die van oude heesters en na twintig winters uit alle voegen barst    

Pieter Kesselaers
17 2

Walvis

walvis uit blik - slechts één lipje verwijderd  van mijn bord 

Margaretha Juta
12 0

Babyborrelgeneratie - #sixwordstory

Het borrelde er van de baby's. 

Anemos
13 1
Laad meer ...