Lezen

haar

je dronk onze ochtendhonger weg met uitgebruist water en verlopen anticonceptie -- een duidelijk getrokken lijn kleurt rood in je hand en je vraagt om niets prijs te geven, het moet een verrassing blijven, tot het begin draag je het in je schoot en ik daarna donzig op de mijne, dorstig en moe strekt het zich over ons uit

Pieter Kesselaers

23 0

het geheim van de ramptoerist

een hoogwanerig dichter schreef ooit om zichzelf te herhalen tot hij zichzelf kon aanraken de gebroken zee breekt open wat is het verschil tussen een wonde en de eigenlijke bedoeling van de intentie ze rijst tot een flagrant tegendeel het systeem waarmee dichters beoordeeld werden functioneerde niet meer langs de rechterkant niemand kan nog ontkennen dat het tegendeel toeval is wanneer de golven hun overvallen nadruk beslist op geluid wanneer het accent van de klemtoon verdwijnt en de zee terug zichtbaar wordt en dat voor mensen die er op staan te kijken en niet bewogen hebben zij zijn nu uiteraard onschuldig voor ramptoerisme de jongvolwassene keek naar zijn ogen en speelde mee was er iemand in de massa die meekeek met gevoel zodat hij ze kon opmerken die liefde die hij altijd zocht zijn die mensen aan het baden of verdrinken ik leed al vroeg een onderscheid als dichter ik dook onder in woorden en zag de oever niet, alleen de overkant alleen de overkant kan mij nu nog behoeden voor kunst want ik ben ontdekt op minieme schalen festijn ik tot het doordringt dat ik niet aan het schrijven maar aan het eten ben ik vermorzel de tegenstand met mijn fout herhaling niemand die nu nog kan opmerken hoe ik mezelf verzilver in het verschil dat zo bedoeld was het verschil tussen de schelp van de oceaanoever en de herhaling van de strandwervels kreunen onder symbiose mijn gelijk symbiose wie geniet er van de samenvalling omstandigheden spartelen als mensen niet verdrinken een gedicht is een dubbele muur van onzichtbaarheid waar je door moet zonder nut, zonder bedoeling keer je om in je zelfbewustzijn en besef dat jij aan het schrijven bent aan het schrijven in de werven van het zand de werken van de aarde om de zon te bereiken ze te verwittigen dat ze eindig is volgens het zicht van de wereld licht alles valt nu binnen het juiste kleurschema ik zie de natuur graag, moeder de ramptoerist werd meegenomen in een gemeenschap van starende blikken die hem meevoerenden naar zijn punttaak het eeuwig leven hij veroorzaakte het punt door zo lang mogelijk te staren naar niemand zijn gelijk uit te stellen zonder iemand te verwittigen dan naar beneden te kijken alsof er niemand gebeurd was tot hij terug het besef voelde van de eindtijd van zijn denken en gevoel zijn grootste misser bleek wanneer hun ogen spoten als ankers voor de golven die zichzelf herhaalden opnieuw de aandacht brachten naar het water hij had niemand gezien en dat had niemand gezien je kan de zee niet met elkaar verbinden daar is hij gestorven aan dat besef het keerpunt kon hij niet meer zwemmen, want dan moest hij ze zelf gaan halen die mensen in de zee een zwarte engte in zijn pupil die licht ontvangt, mensen reflecteert in hun hoedanigheid en ze bewust laat worden maar niet bewegen daarom was hij ramptoerist geworden hier rust ik het eerste slachtoffer van een ramptoerist verwittig de mensen in de zee dat uitzonderingen volgen en dat ze dan hun schijnheiligheid zien schitteren op de kaden van de bruistablet hun keerpunt er volgen geen uitzonderingen signaleren seingevers die niet bestaan tot de kust doorbreekt en mensen terug beginnen denken in dezelfde massa verglijden die men niet de wereld maar wel de tijdsgeest noemt ik zou kust en zee bewegen om dat verschil duidelijk te maken dat een concept geen daad is in een gegeven wereld ik ben verliefd op de ramptoerist want zijn woorden zijn daden omdat hij naar iets kijkt dat zonder hem beweegt en nu is het God tegen de ramptoerist wie zal er voor het eerst een bestaand zicht herschapen tot iets nieuws en wat zijn gebouwen dan

Robijn Bodijn

13 0

Gehechtheid

gehechtheid - ook met halve zool draagt hij zijn schoenen nog

Margaretha Juta

6 0

De lorejas

Het gaat hard, met die elektrische fietsen. Zeker op plaatsen waar het druk is en er geen duidelijke fietspaden zijn. Maar ook daar gelden de simpele regels van rechts fietsen en hoffelijk zijn. Om een of andere reden fietste ik in een klein centrumstraatje iets meer naar links dan ik zou mogen. Uit de tegenovergestelde richting kwam een andere elektrische fietser en die reed wel correct. Omdat ik niet goed wist wat hij ging doen begon ik te twijfelen. En dan is het kalf verdronken met een elektrische fiets. Hij passeerde me rechts maar was niet tevreden over mijn rijkunsten. Toen ik 50 meter verder was hoorde ik hem iets roepen. Ik begreep het als ‘dwalm’, maar echt duidelijk was het niet. Voor hetzelfde geld dacht hij aan een ‘zalm’ of aan de Palm die hij meende te drinken, want hij passeerde net een café. Al lijkt me dat twijfelachtig. Het zal wel ‘dwalm’ geweest zijn. Zo schelden op klaarlichte dag. Thuis dacht ik aan het thema van de Nederlandse Boekenweek: ‘Je moerstaal’. De taal waarin je spreekt, schrijft, zingt, dicht, vloekt, juicht en liefhebt. Of scheldt. In mijn jonge jaren waren scheldwoorden toch iets anders. Poëzie zelfs. Woorden met een geschiedenis. Zoals ‘schobbejak’. Dat zei men tegen een valsspeler tijdens het kaartspel aan de keukentafel. Maar het woord gaat ver terug, want een ‘schubjack’ was lang geleden een 'wrijfpaal voor vee in boomarme weidegebieden'. Later was het ‘iemand die iedereen in de weg loopt’. Nog mooier vond ik ‘lorejas’. Het heeft allerlei betekenissen maar ik onthoud vooral die van ‘deugniet’. Ik kreeg het zelf ooit te horen, als ik weer iets had mispeuterd. ‘Waar zit de lorejas?’, hoorde ik dan van ver, want ik had me natuurlijk verstopt. Het had iets. Verzachtend schelden was het.

Rudi Lavreysen

19 1

Groei

strepen op de deur - hun groei nog zichtbaar, maar zij verdwenen

Margaretha Juta

5 0

Elsewhere

The skies glowed red,but that was elsewhere. and drones hunted old folks, busses and family carsbut that was elsewhere. and they dropped green plastic butterflies in the parc where children once playedbut that was elsewhere. and people where standing behind their opinionsbut that was elsewhere. and democracy was threatened by an external force, and you believe that too, was elsewhere?

Lightlives

8 0

Vijfentwintig

Aan nummer 25 houd ik halt en ik puf nog even na. op mijn wandelstok tuur ik naar het huis en de tuin. De zon schijnt op de tuinstoelen waar ooit de waterpomp had gestaan. De exotische plantensoorten staan op de plek van de radijzen, rode kool en bonen van weleer. De immer piekfijn geknipte haag heeft plaats geruimd voor een hek. 25 jaar heb ik hier gewoond. Lief en leed gedeeld. De liefde bedreven met Amalia, twee kinderen zien geboren worden en groot gebracht, met mijn pijnlijke rug uren naar het plafond gestaard in het bed op de harde matras. Geboekt, gekucht, mijn longen verkloot, bijna achtergelaten voor dood. Mijn god, wat is me dit…. Ik puf, ik zucht….ik krom mijn rug. Een man van rond de 40 komt de zijdeur uit, een open hemd met weelderig krullend borsthaar, op zijn schouders een lachend kind met donkere krullen. Ik slik, net ik, iets na mijn aankomst, toen. De man kijkt me nieuwsgierig aan en zegt ‘kom vadertje, zet je even neer. Gaat het wel?’ Ik slof het grindpad op. ‘Stefano’, zegt de man en strekt zijn hand uit. Ik grijp zijn hand en zeg ‘Elias’. De kleine jongen imiteert me en zegt met diepe stem ‘Elias, Elias, Elias’. En hij steekt laconiek zijn hand uit en zegt ‘Alexis’. Ik neem de hand aan en lach. ‘Wa make, Elias. Wa make?’, zegt de jongen guitig. Met pretlichtjes in de ogen zeg ik ‘Calimero Alexis’. ‘Papa, Elias spreekt Grieks, zoals opa!’ ‘Ja, Alexis’, zegt Stefano tegen zijn zoon en naar mij ‘Calimero Elias. Vertel me eens wat je hier brengt. Nee wacht, zwijg uw lip, mijn vriend, ik haal even iets om te drinken, want ik denk dat je hier nog niet onmiddellijk weg bent.’ Stefano verdwijnt in het huis en Alexis huppelt in het gras en loopt een vogel achter na. Die trippelt eerst en besluit dan toch weg te vliegen. Ik kijk geamuseerd toe. Puf nog na van de Vennestraat, waar ik niet meer geld kon gaan verkwanselen aan wat bier en vertier. Met al dat lawaai en die snelle rijtuigen. Heel wat anders dan toen. Toegegeven, geen gebrek aan lawaai toen, in die mijnschachten, houwelen, geratel van kettingen en karren, maar toch, anders. Ik word uit mijn mijmeringen en overpeinzingen gehaald door twee stevige smakken op de tafel. De eerste smak is van een karaf water en een tweede van, hoe kan het ook anders, een stevige fles ouzo. ‘Ja, vadertje, ik geloof dat je wel een opkikkertje kan gebruiken, voor dat je hier van wal steekt met je verhaal. Hoewel ik je niet ken, heb ik het gevoel dat geest hier niet geheel vreemd is'. ‘Daar zeg je wat, Stefano, in dit huis hier….’ Mijn stem stokt, ik moet ze smeren, zo blijkt. Met een stevige slok verdrink ik mijn krop en met een stevige smak zet ik het lege glas op tafel. ‘Wel’, schraap ik mijn keel ‘en ….’ Schrijfdag Genk, wandeling mijnverleden met Leen Raats, 29/03/2025

Arabella Renée Rosée (A.R.Rosée)

19 1

Op kantoor

Op kantoor. zkv Het personeel is samen gekomen in de kantine. Zij kijken schichtig om zich heen en praten met gesmoorde stemmen over de onhoudbare toestand in het bedrijf. Soms krijgt iemand een huilbui en worden er tussen de snikken door neuzen gesnoten. Een zichzelf opgeworpen leider drukt iedereen op het hart het hoofd koel te houden. Iets achteraf staat Wim de jongste bediende. Voor hem is het allemaal te veel. Zijn acne gezicht vertoont zenuwtrekken. Wim schuifelt naar het buffet, haalt een broodmes uit de lade en loopt naar de directiekamer. ‘Iemand moet het doen, sist hij verbeten. Het grensoverschrijdend gedrag moet stoppen. Het in billen knijpen van de biseksuele directeur waarvan Wim ook slachtoffer is moet afgelopen zijn. In de gang krijgt Wim nog een emotionele optater als hij Agnes de secretaresse en het neukertje van de baas tegen komt. Haar blonde lange vlecht is al lange tijd een bron van zijn wilde seksuele fantasieën. Nu alle remmen los zijn, pakt hij haar beet, smoort haar geschreeuw en snijdt de vlecht af. Met de haarbundel tussen zijn tanden ramt hij zonder kloppen de deur van de directiekamer open en blijft wijdbeens staan voor het bureau van de grote baas. De heer van Beukenstein kijkt angstig naar Wim en het mes. Achter Wim is Agnes de kamer binnen gekomen, gevolgd door het personeel. Zij maken een kring om het bureau en roepen: ‘Neem hem te grazen Wim. Geef hem op zijn donder!’ Het personeel wordt dreigender. De kring rond het bureau kleiner. De directeur glijdt van zijn stoel, zakt op zijn knieën en smeekt om genade: ‘Alsjeblieft Wim, alsjeblieft spaar me, doe me geen kwaad, dan krijg je promotie en een dikke bonus.’ Zijn welvaartslichaam trilt van angst, maar het maakt op Wim geen indruk. Opgejut door het personeel voelt hij dat er een belangrijke taak voor hem is weggelegd. Maar dan komt er iets van twijfel, als zijn gereformeerde opvoeding opspeelt. In een flits denkt Wim aan Abraham die zijn zoon moest kelen, maar dat op het laatste moment de slachtpartij werd afgelast: ‘Dat zal mij niet gebeuren!’ Schreeuwt Wim en steekt het mes door het vette hart van de heer van Beukenstein. Het personeel schrikt en kijkt doodstil naar het stuiptrekkende slachtoffer. Zij doen een paar passen achteruit. Sommigen gaan hysterisch krijsen. Zo extreem hadden zij het nu ook weer niet bedoeld. Agnes voelt zich gesterkt door de ommezwaai en roept buiten zich zelf van woede: ‘Vieze verkrachter, vuile moordenaar, schoft, ik zal de politie bellen!’ Het personeel begint nu ook luid te roepen: ‘Moordenaar, moordenaar, moordenaar, moordenaar!’ Wim staat er met het bloed aan zijn handen lamlendig bij. Hij is onthutst en zoekt een uitweg. Wanhopig loopt hij naar de balkondeur, duwt hem open en doet een been over de balustrade. Dan roept hij luid: ‘Moeder vergeef mij!’ Met dicht geknepen ogen springt hij van de eerste verdieping boven op een uit de kluiten gewassen Duitse dog die zijn behoeft aan het doen is. Na de doffe smak staat Wim versuft op en kijkt naar de hond, die gebroken in zijn drollen de laatste adem uitblaast. Intussen is het balkon volgestroomd met het personeel. Reikhalzend kijken zij naar beneden en roepen luid: ‘Dierenbeul, dierenbeul, dierenbeul, dierenbeul!’ Als een geslagen hond rent Wim schuw achteromkijkend de straat uit.

Krasslanskyp0⁰

6 0

Relatieverwerking is een procedure die reversief terugslaat

De verhouding van het vierkant inverteert uitwaarts tot het niet meer weet dat het bestaat Ik probeer reliantie te zoeken op lagere velden Afscheid nemen van je geliefde is al moeten bestaan in de derde gradatie Waarom zijn daar woorden voor De breuklijn is gestorven in zijn zoektocht naar een hogere associatie Teleurstelling is de veroorzaking van het denken Daarom hebben we de gallionische empirsche data verschreden zonder versteklijn Mijn eerste verlangen was metafysica en geen vrouw Daarom heb ik al mijn fysicaliteit verloren Ik wil het terugbrengen, dat gevoel De initiële associatie is verloren tegenover een veld van invalshoeken In een logische interferentie heb ik al gezegd dat je niet op aarding mag horen Dat is slechts een summerische these van een samenvatting Daarom geloven jullie mij niet zonder overweging Ik wil het terugbrengen, dat gevoel De logica van het noodlot is een toevallige toekomst van onoordeelkundigheden Die samenkomen in een nulpunt waarin mijn geloof zich sterkt Het is niet schoon het is een contradictie Uit het laten wegvallen van de verbinding ontstaat jullie gevoel in de eerste plaats Het was ofwel ik of de manier waarop We verstaan elkaar op de verkeerde manier als jij zwijgt terwijl ik spreek Het tegendeel van jullie gevoel Relatieverwerking is een procedure die reversief terugslaat Toch ben ik algemeen gebleven voor mijn emotionele ontroering Woorden zijn eigenlijk nieuwe zinnen als je ze construeert Die vrijheid hebben wij al lang niet meer, nieuwe woorden Als iedere determinant niet op een punt zou eindigen, dan zouden woorden zelfs niet eens bestaan

Robijn Bodijn

19 0

Over(ste)

Ik beeld mij in dat ik gebogen aan de greppel sta,klaar om de vijand te trotseren. Met mijn hoofd omhoog kijk ik naar iemand zoals U, de man die naast mij rechtstaat. De man, die met de fluit aan de lippen blaast en roept: Ga mannen! Go men! Gomen.. Gomen nasai. ---- ごめんなさい (Gomen nasai) = “Het spijt me.”

Kakofoon

19 0

Herse͠nsp͡rinkeltje

Het weekend kent geen zorgen De week die snakt naar morgen We leven op een trein Het spoor zo nauw en klam We gaan van plaats naar plaats, Verzetten kilometers in seconden En toch voelt die beweging kalm als een kosmos zonder zorgen Bedrukt, en belagen en geknaagd en verlaten. De maatschappij heeft verloren wat BEWUSTZIJN had geboden en nu, als je er bij stilstaat: Zijn wij weer even dichter bij de zon.

Kakofoon

17 0

Tramrit

mes in de jaszak, op haar hoede voor aso’s - stille tramrit

Margaretha Juta

6 0

Cum Laude

Slechts een drager van emotie Een gelaagde kat in al zijn motie Ondergeschikt aan het verslagen van zijn glorie zonder enige.. echte.. diepgaande commotie altijd.. en voor eeuwig.. verborgen in.. een vonnis

Kakofoon

33 1

Harem

Ik ben maar een hartvan ziel Ik ben maar een mandie hard is Ik ben alles wat jij wil,dat je veracht van wat niet verzacht is.

Kakofoon

26 0

Schouwte

In elke storm schuilt een hart,in elk oog steekt een spijker. Wat als jij alles mag, wordt de wereld dan rijker?

Kakofoon

22 1

ik steun de campagne 'Red Henry' van GAIA

Koen Vlerick

20 0

Vergankelijkheid

het leven is kort - de soldaat draagt met trots zijn bloesem op zijn pet Tegenwoordig dragen soldaten van de Japanse Zelfverdedigingsmacht (JSDF) verschillende emblemen, afhankelijk van hun eenheid en rang. Het meest voorkomende symbool is echter een gestileerde kersenbloesem (sakura), die zowel op uniformen als insignes wordt gebruikt. Dit verwijst naar de traditionele Japanse symboliek van vergankelijkheid en eer.

Margaretha Juta

3 0

Alles dat rijmt op '-ist' (Stoute Versie)

Ik ben geen socialist, ik ben geen communist Noch een ramptoerist of een alcoholist Ik ben geen oncoloog ofte een kankerspecialist Maar voel me wel als een wetenschapper en 'scientist' Ik zie mezelf graag, maar ben ik daarom een narcist? Ik ben allerminst een vechter maar word je agressief naar mij toe Dan roep ik: 'Joeng, wadist?!' Maak dan maar kennis met mijn 'fist' (En misschien word ik zelfs een beetje sadist Dan zal je wegrotten in je kist Voor ze je zullen vinden ben je jaren vermist En ik zal er voor zorgen dat ik me niet van lijkzak heb vergist) Ik ben noch god, de messias of de antichrist Ik ben geen vrolijke frans, een humorist of een goedlachse tist Ik ben geen kapitalist, racist of een fascist Heb ik mij ervan vergewist dat ik Mijn computer bestanden heb gewist? Ik weet wel dat ik tussen de plantjes van het bloemenperkje heb gepist Omdat ik geen klote zag door de dichte mist Ik weet dat voor de rest de dag Veel goeds brengen zal Ik wil het zonnetje zijn in mensen hun bestaan (Met andere woorden een eeuwige optimist) Maar nu moet ik dit gedichtje beëindigen Omdat ik mijn eigen weg moet gaan 'Scalle', 21/3/2025© (Gepubliceerd in 'Briefnieuws' De Hulster vzw- april 2025)

Canniball

21 1

Regenboog

Regenboog! 🌈 - Vanuit het bootje - drijfnat kijken. 14/3/2025

Sarah

8 2

grauwe lamentijn

het zit van binnen het is als gods hartslag horen en je wil er iets mee kunnen doen er een geluidsopname van maken of zoiets haar dagelijks non-stop afspelen en geleidelijk je eigen angstzweet zien opdrogen helemaal opgesloten in het muffe zolderkamertje met het laatste stompje kaarsvet dat bleek en verlegen in je handpalm rust

Eliot Blohm

17 0