Lezen

In alle talen van de regenboog (2)

Ik maak zelden notities. Ik vergeet. Gewoon alles. Soms mijn onderbroek. Zelfs op die schrijfcursus waar ik doorgaans zeer bezopen zit. Behalve toen. Die ene dag. Een letterdokter kwam. Hij noemde zich verwarrend weg, Archibald Algebra. Ik greep mijn pen. "Het is belangrijk dat hetgeen men brengt in een vertekend kader leeft. De achtergrond dient te misleiden. Beperk bij voorkeur sterk het aantal lezers. Schrik ze af. Verdrijf het beest. Immers, bevooroordeeld zullen ze, de meesten zijn. Daarna kan men in vrede, onvrede, in vrijheid, ongebonden schrijven, zwevend boven, toevend tussen, simpelweg misschien zelfs op de lijntjes. Het mag zomaar leugenachtig, lelijk of toevallig prachtig, domweg oerbekend of in een taal dusdanig vreemd. Het is gelijk de liefde en het zal, het mag gewoon gebeuren. Echt en pen met fun, vol zen of onzin. Soms is er een ader die in het verleden springt, het heden troebel maakt. Alles mag vergaan zonder dat getuigen deze ramp moeten beleven." Dit alles stelde mij immens gerust. Daarna ging Archibald nog door, hij sprak. "Beste cyclopen, helderzienden of malloten, wezens met of zonder kloten. Dit is uw opdracht voor vandaag: Try, pretend to be the man himself and write just like my friend. His name is William. His head thinks Shakespeare." Ik deed toen dagen niets en toen de regenboog verscheen, heb ik geschreven voor den uil en voor de lol. oh bee oh bee 'i thou I saw some beauty little beast we prayed in spring loved summer sun found no decay twin halcions sang gospel tunes on happy days now greyish dust and silence loom early evening shades have come faulty flowers fade cruel endings doom oh bee oh nee while I hang shall thou still live shall thou can see black blossoms thrive while I die shall thou try solemnly taste the bitter nectar high up in my dead men's tree Het gedicht 'Oh bee oh beast' verscheen in 'Harmony Gold (1)' en werd gelezen door 4 ramptoeristen.

Bernd Vanderbilt

8 0

Allemaal bomen

naast de boom een kleinere boom - een vrouw doet yoga

Margaretha Juta

14 1

Festijn

qua opsmuk de boom naar de kroon stekend vallen bij de begroeting al de eerste naalden op verstijfd damast legt de tafelschikking de versplinterde stamboom bloot glazen fonkelend in de hand begint de krijgsdans der wespen de fijne vleeswaren uitgestald smullen weekdieren van wat de revue passeert de eerste scheurtjes verschijnen in het pleisterwerk lipstick besmeurt ontblote tanden onder de oppervlakte voeten naast te nauwe schoenen het aansnijden van de taart gaat zoals steeds naar de eter met het scherpste mes een achteloos onthoofde baby van suikergoed wordt door botercrème verzwolgen het ontkurken van het digestief ontketent de laatste spoken

nikki_petit

13 0

Tip

#maaimeiniet

Oksels floreren bikinilijnen krullen lies lacht zich een breuk Tip van de week Creatief Schrijven/Azertyfactor (2024)

nikki_petit

64 3

Signalen

Jij geeft me signalen Die er lang niet meer zijn geweest Ik kan verkeerd zijn Maar het hangt in de lucht Alleen moet er gewacht worden Tot we eraan kunnen toegeven.

Creatieve held

7 1

1990

Onze blote voeten dwalen het bos in onbesuisd we schreeuwen de bomen omver Waar onze ouders wel niet zijn? Wij zijn de kinderen van de toekomst des enfants terribles Laat ons toch vrij zijn weergaloos dansen Het duurt toch niet lang voor ze ons laten dansen.

Annelies Leysen

2 0

In alle talen van de regenboog (1)

La chaleur elle monte. Oui, peut-être beaucoup trop. Quand je te vois, entends ta voix et tes chansons, elles sont si embrassantes. Il faut que je retrouve mon hiver, m'arrache les oreilles, me laisse voler les yeux par un oiseau aveugle. Je sais, je mens et je me sens si moins perdu. Pourtant. Il faut que je te quitte, évite le soleil, ton âme, ses rayons, ils sont si forts. Je dois traverser tant de montagnes comme un Hannibal foutu, sans but ni éléphants. Cependant une solitude, le silence vont me rappeler à toi, ta voix, cette élégance. Partout la neige va me répéter que tu pourrais sans peine le fondre, mon glacier à moi. 'In alle talen van de regenboog' staat verloren in de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

5 0

Hotel California

over deze wijk spreekt men met de mondhoeken naar beneden hier komen slechts bewoner, arts en wijkagent tenzij de notelaar vruchten werpt een verkeersvrij woonerf werd het niet het moest ook niet te gezellig worden laat ze vechten om parkeerplaatsen moderne variant van brood en spelen op gezette tijden een vals brandalarm ze leren snel en blijven binnen geen directe lijn met de brandweer dat scheelt er weer een paar, als het écht brandt zonwering en geluidsisolatie zaten niet in de aanbesteding wel een afgekeurd prototype van een centraal ventilatiesysteem bovenbuur gaat ’s nachts in volle psychose kalfslapjes met een vleeshamer te lijf onderbuur test de klok rond curryrecepten uit die van ernaast rijgt de joints aan elkaar zonder filter dringen ze overal naar binnen, krassen stokmannetjes in het koetswerk van wie het waagt te klagen geen gemene delers, in dit Hotel California schuilt de enige verbondenheid in het onmogelijke van de vlucht Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024) ©

nikki_petit

20 1

Drijfjacht

waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt plet men levens onder kaartenhuizen happen prematuren zij aan zij naar lucht hun geboorterecht ontvreemd geven zwierige barcodes op ledematen dode kinderen hun naam terug vormen witte grafdoeken een mandala rond schietrozen die ooit hospitalen waren klit de gecremeerde beschaving grauw aan wie nog rondwaart in kil getimede entre-actes daarbuiten schudt men de bekaterde kop houdt het geschreeuw voor tinnitus haalt de rechthebbenden weg waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt raken reddingsboeien buiten adem piekt de waanzin blijft de drijfjacht gedoogd Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024)

nikki_petit

1 1

Deken

Als ik een nieuw dekentje koop Koop ik het graag extra zacht Ik wikkel het dan om mij heen Laat het mijn gezicht strelen Als een omhelzing in de nacht Vastgeklampt als Harlow’s aapje Met mijn neus graaf ik dieper Hopeloos op zoek naar warmte Maar mijn deken heeft geen hart

ElineS

8 2

In alle talen van de regenboog (proloog)

Ik kan nog even hopen dromen lekker zinloos zijn. Zolang de regen zon niet schuwt. Nu het nog kan. Hoewel ik zeker ben dat Bartje beter Engels spreekt dan Brugs. Nochtans. Heel simpel en ik weet het. Bart in het Arabisch is gewoon ook Bart. Hij zit al op zijn troon en straks. Geloof me vrij. Wordt het alleen maar erger. Weldra komen ze terug. Ze keken naar de koers door slijk, op onverdraagzaam asfalt. Alles liep doorheen dat Vlaemsche Land. Sommigen zijn nog even op reis. Een weekendje naar Griekenland, een schoonheidsslaapje in hun Benidorm. Tom heeft al zijn trouwe domoorbende en zij staat al klaar. Zijn guillotine voor hetgeen als vreemd bestempeld wordt. Zijn stapeltje met vooroordelen reikt ten top. Straks. Dan wil hij met die scepter zwaaien, zeggen hoe het moet. Nu het nog kan. Zolang de splijtzwam nog niet overheerst. Nu het nog kan. In alle talen van de regenboog zal ik nog snel iets schrijven. Straks dan komt er een decreet. Subsidies aan bordelen vol verhalen, aan dit prostitutienetwerk voor gedachten in gedichten. Bart en Tom zullen beslissen. Geld voor het huis der pennenhelden. Ja. Een beetje. Maar het zal, het moet, echt alles in het Nederlands. Daarom. Nu het nog kan, nog mag, zal ik me snel, nog even lekker laten gaan, in alle talen van de regenboog. (wordt vervolgd, nog snel voor de verkiezingen) proloog van 'In alle talen van de regenboog', uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

3 0

Vliegen

Ooit had hij gevlogen Zo hoog en snel Dat z'n ogen gingen lopen Z'n oren begonnen te draaien En hij niet meer wist Van welk hout pijlen maken

Eugene

6 0

Singelpark Leiden

huissleutels nog in de hand laat ze haar hond uit - late middagzon

Margaretha Juta

2 0

Jacht

Eens liefdeskinderen der baren; de vinnen van het leven brachten hen met hoge sprongen naar wat'ren waar golven schuimden en schaterlachen klonk. Wat blijft er straks voor 't zeevaardersoog te bespeuren? Levende poëzie, als tere huid door 't jagen gefileerd. Bloedgolven. En hun geruis als rouwmuziek.

Sarah

9 1

Manke tijd

of ik daarvan hield een bushalte voor manke tijd ik stond daar onder wolken die te koppig wilden blijven leven op een dag toen wrang verleden knielde heb ik mijzelf een been ontnomen of ik daarvan hield vergeelde dromen of een hemel die als scheef gewelf boven de aardkorst hing ik hinkelde nog even, poogde nog te zweven op een dag die naarstig in de bodem kroop heb ik mezelf een zon gekocht, gevochten voor die laatste sprankel hoop vlijt zocht nog krampachtig in mijn hand naar wat beweging op mijn hoofd viel zacht de troost van regenval uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

2 1

Computeren

hij strijkt kriskras over zijn kleinkinderen - eigen muismat

Margaretha Juta

7 1

De draad van Ariadne

Hoe is het zover kunnen komen De frontsoldaat de Palestijn in Rafah de ter dood veroordeelden Hun wereld één gedachte het momentum mori één streven de draad van Ariadne vinden de waanzin ontspringen en teruggaan teruggaan naar af Maar het kind in Tigray het kind het heeft het begin van de draad de draad van Ariadne nog vast.

Yvo

2 0

Vrolijk

het oude huis knipoogt naar voorbijgangers - verzakking gevel

Margaretha Juta

15 1

Doodsrust

die heerlijke rust die over je neervalt Wanneer je slaapt Zou het dezelfde rust zijn Die je voelt wanneer je dood bent? Sorry voor dat donker kantje Van mijn gedachten Maar het is een vraag Die ik mezelf graag stel.

Creatieve held

17 1

Het mysterie rondom liefde

Het geven van en naar elkaar Over en weer gelijkwaardigheid het is allemaal daar Iemand die je raakt in het diepste van je ziel dat is kwetsbaarheid ten top Maar het is ook genieten, delen, strelen en ontroeren, eigenlijk alles met liefde samengevat in een notendop Vermenging van elkaars leven in het prille begin is zoeken en afwachten En elke keer weer naar een nieuw weerzien smachten, Het dan laten gebeuren, tot grote extase en vervoering komen Samen zijn, samen versmelten het leven verbinden zo puur en vol met dromen Maar ineens, spat die samensmelting als een dauwdruppel die de ochtendgrond raakt uit elkaar De verbinding houdt plotseling op, eenzijdige afsluiting zonder gehoor Geen harmonische klanken meer die je verneemt in een geolied koor Het is stil, stiller haast dan windstil kan zijn De ander achterlatend in twijfel, ontgoocheling en alle puurste van de kwetsbaarheid Een diepe wond waarvan het herstelde litteken ineens een beetje opensplijt Liefde wordt vermengd met argwaan, twijfel en boosheid Met alle onzekerheid, woede, vragen maar ook hoop ten spijt Wat is liefde en hoe kan je je vergissen, net als het nemen van een verkeerde vervaagde afslag in het bos Verdwalen in alles wat er gezegd is, elk genomen stap is niet meer geloofwaardig, maar verbrandt tot fijne stof Stof wat weg dwarrelt of soms hinderlijk blijft liggen, tot de wind weer opsteekt en het wegblaast Alle emoties teruggeeft of verplaatst Het geeft alle kans om weer op te staan en door te gaan Bewust van een grens die uit onkunde of niet, door de ander is overschreden Bewust van jouw invloed en de ervaring die je bezit voor nu en in het heden

Nelleke04

119 1