Lezen

Geef me wat tijd

    ‘t Belet me rechtop te stappen dat dopje waar ik eerst in zat. Het bleef op mijn ruggetjee plakken ooit werp ik ‘t wel van me af. Uit ‘t dopje ben ik gekropen Ik krijg al een klein beetje vorm Het hindert me niet om te lopen. Ook al loop ik voorlopig wat krom. Geef me wat tijd om te groeien.  Ik zie er voorlopig niet uit Wacht tot ik open zal bloeien   Dan komt er iets wondermoois uit.   Foto : beeld in keramiek van Mieke Godderis              

Alma lavado
4 1

Hallo!

Even geleden werd ik voor een fuji geplaatst omdat mensen mij op de foto wilden. Niet voor de berg in Japan trouwens maar dat weet je wel. Het was niet moeilijk recht in de lens te kijken. Mijn ogen hebben iets. Ik weet niet wat (talent, karakter) maar ze hebben iets. De fotograaf maakte van mij een zwart-wit keeshondje maar je moet me zien rennen rondom het huis met mijn blonde pels op korte pootjes. Het keffertje dat je in mij zou kunnen vermoeden is onbestaand, ik ben zo stil als het verlangen naar stilte. Vaak zijn het mensen die zo'n verlangen hebben in een luide wereld die hen omringt. Ik ben geen zwart-wit denker want in mijn kopje zit kleur, heel veel kleur hoewel het roze manifest aanwezig is. Mijn verzorgers kozen voor mij omdat ik er niet groot en gevaarlijk uitzie. Bijkomend kunnen ze niet zonder huisdier. Blij dat ik was toen ze mij verhuisden van het ene naar het andere! In het andere (mijn nieuwe thuis) vinden geen mishandelingen plaats, ik moet mijn kopje niet laten onderduiken als een hand het wil strelen. Aai me maar, ik heb geleerd dat de angst mag verdwijnen. Ps: ik zoek een derde thuis. Mijn verzorgers verblijven respectievelijk in de kliniek (hij) en dolend in de aandoening dementie. Hij is er erg aan toe. Ik ben voorlopig nog bij haar (mijn moeke) en krijg de laatste dagen veel porties eten, alsof ze het tellen verleerd is. Ze zegt nog altijd meisje tegen me. Schatje, zoetje. Sinds gisteren mag ik in bed of is dat inbeelding? Het voelde toch alsof ik naast haar had geslapen, zo geloofwaardig vertelde ze het. Hallo, jij daar! Kijk nog eens naar mijn foto en in mijn ogen. Zeg niets, ontferm je over mij.

Ingrid Strobbe
5 0

Opruiwoede

Het is weer zover. De jaarlijkse opruimwoede. Alles moet lichter.  Ik begin met mijn binnenroedel.  De blaffende honden. Ze mogen blijven.  Mijn innerlijke kennel heeft hen nodig.  Ze blaffen me wakker, waarschuwen voor de beet, tonen wat nog leeft.  De bijtende honden. Ze waarschuwen niet. Ik merk hen te laat op.  Ze schrokken mijn veerkracht op,  sleuren hoop mee als prooi.  Na hun aanval: enkel botten.  En honger. Onverzadigbaar.  Ik laat ze blaffen. Voor ze bijten.  Ik ruim niet op. Ik rui op —  tot de roedel verder trekt. 

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
88 8

Begrip

Ik deelde mijn oor, begreep dat ik beter zweeg en zag wat er was.

Céline M.
6 0

Eeuwelingen

bejaardentehuis - onder de bomen een paar honderdjarigen 

Margaretha Juta
3 1

Bikkel

12 april 2026, de dag dat een bikkel een kassei versloeg. En de hemel voor even  de hel verjoeg.      

stegoe88
5 0

Jij en ik zulden

We zouden zoute tranen drinken  Aperitief dat sloegen we over  Als topping van ons gesmolten verlangen    Gehaast zwemmen door bergen  We vergaten onze thuis op te bouwen  Verre reizen in onze hoofden   De deur van jouw liefde sloeg dicht De bel doet 't niet  Als klappen op mijn zoekende ziel    We zouden zullen dus zulden we nergens heen 

Céline M.
9 0

Proces

Ik zit stap loop jullie hoopvol tegemoet, Weg van de vlucht voor een minuut of twee drie, De grond onder mijn voeten danst,   Jullie blikken herinneren me aan, Gedeeld verdriet dat weggeborgen was, Het raam links van me staat op een kier,   Een veilige uitnodiging, Ik hoop dat ik je ooit terug ontmoeten mag, De structuur van je woorden zijn zacht,   Zullen we nogmaals vergaderen, Kwetsbare tranen in verlichtende pijn, Samen in de spreekkamer gaan zitten?

Céline M.
6 0

De matchkes (150 woorden)

De Belgen spelen een vriendenmatch. Een vriendschappelijke wedstrijd. Het betekent gewoon dat de wedstrijd niet meetelt voor een ranking of een tornooi. Het is niet de bedoeling om arm in arm of regelmatig knuffelend over het veld te stappen.  De term lijkt tegengesteld, want voetbal is altijd op de scherp van de snede. Ook tijdens vriendenmatchen tackelen ze de tegenstander tegen de grasmat. Alsof het wel om de knikkers gaat. Toch blijft het een mooie term, die vriendenmatch. Een ‘uit- en thuismatch’ is ook zoiets. Vraag me niet waarom, maar het heeft iets. De mooiste hoor je bijna niet meer. Wel tijdens de matchkes in onze jonge jaren. Een ‘vliegende keeper’ was een doelman die mocht meevoetballen. Het werd al bij de start van de wedstrijd vastgelegd. “Vliegende keep?”, was altijd de vraag. Afgekort, want er was geen tijd te verliezen.  Het is nooit verloren tijd geweest, al die matchkes.   

Rudi Lavreysen
11 0

Aan dhr. Frederik Delaplace, CEO van de VRT

Geachte heer Delaplace Nu de campagne 'Kom van dat gat af' is afgelopen, wil ik u informeren over het ongeluk dat u hiermee over Vlaanderen hebt uitgestort. Jawel, ik besef dat het zware woorden zijn, maar ze berusten op ware feiten.  Op de twee plaatsen waar ik het meest vertoef (buiten mijn woning), meer bepaald mijn werkplaats en café De Kiezel, waren de gevolgen van die campagne niet te overzien. Laat me beginnen met het werk. We mochten voortaan niet meer aan onze bureaus zitten, maar enkel rechtstaan. De in hoogte verstelbare bureaus werden tijdens de volledige campagne 'Kom van dat gat af' door onze technische dienst ingesteld op 'rechtstaand werken'. Ik kwam elke dag thuis met pijn in mijn rug. Ik zal u de rekening van de kinesist nog overmaken. Daar bleef het niet bij. Een nieuw initiatief was 'weeting'. De Nederlandse vertaling is 'wandelend vergaderen', maar in het Engels klinkt dat sjieker. Dus geen 'meeting', maar 'weeting' met de 'w' van 'walking'. Afijn, er is over nagedacht. Ze vergaderen zich bij ons al een accident, nu waren ze helemaal niet te houden. En er zijn nog van die dinges.  Ik wil hier graag mijn buurman Gust citeren: “Weet ge wat Desiré, ik ben dat eigenlijk beu op het werk, al die flauwekul. Van teambuildings tot workshops en wandelend vergaderen. Het is allemaal 'zever gezever', om de woorden van een groot filosoof te gebruiken. Ze moeten me gerust laten. Dat ze me gewoon laten werken. Ik heb vaak zin om te zeggen: 'Weet ge wat? Kust mijn gat', maar een mens moet beleefd blijven.” Weet u wat het strafste was, meneer de CEO? Zelfs op de toiletdeuren hadden ze stickers met 'Kom van dat gat af' gekleefd. Om ons erop attent te maken dat we niet te lang op de pot mochten zitten. Het gerucht ging dat de gezondheidsmedewerker zelfs op de toiletdeur ging kloppen als je er te lang zat.  Daarbij komt dat ze op de plek waar ik kom om me te ontspannen, ook meededen. In café De Kiezel waren alle cafétafeltjes vervangen door partytafels. Maar het ergste was Marcel van den Boks. Je kan in De Kiezel zelf plaatjes draaien via een laptop en Spotify. Hij heeft voortdurend 'Kom van dat dak af' van Peter Koelewijn opgezet, waarbij hij, met de broekspijpen omhoog gerold, telkens 'Kom van dat gat af' lalde. Ze hebben hem van de computer moeten sleuren. U zal moeten toegeven dat de campagne niet heeft geleefd. Toch niet bij het gewone volk. Ik hoop dus ook van harte dat het bij één editie blijft. U kan de bedenker van de campagne misschien een trap onder zijn gat geven.  Ik hoop alvast dat ik u met deze argumenten heb weten te overtuigen.  Ondertussen verblijf ik, met de meeste hoogachting, Désiré Dinges

Désiré Dinges
14 1

unhungry

  homesick and feeling fed up   - between the cupboard and her two legged belongings -   I craved frantically for the cake that never arrives   I love thine brittle little gaze, thought I before I did bow my  head    and realized how the second act of my dream actually was never made to take placeo   but we envy thee, the paper stars replied with their sheerest sigh while - deepening our  tacit conversation -   my cave always remained empty  

Eliot Blohm
9 0

Zon(dag)

Zon(dag) die stralen nalaat aan de maan(dag)    

stegoe88
3 0

Na jou

Ik stond niet te springen om te sterven in eenzaamheid,  Ook mijn liefde heeft beperkende grenzen, Limieten riepen als knallende botsauto's zonder inzittenden, Gekleurde cirkels van wantrouwen kreunen in de leegte, Ongeziene zekerheden schuilen achter hoeken van mijn ziel,   Ik open nog gauw een deur of twee, Eentje van duister geconditioneerde gedachten, Een ander van ongekend verzachtende kracht, Na jou, zeg ik met zoekende glimlach.

Céline M.
6 0

Humoristische plantennamen

Als walvisolie uit walvissen wordt gehaald, waar wordt babyolie dan uit gehaald? Dit stond op een gelig A3 blad dat ik ooit in handen kreeg. Er stonden echt grappige vragen op die de lezer filosofisch deed nadenken en de betekenis van woorden totaal in de soep liet draaien.Het kip of het ei verhaal gecombineerd met absurde woorddefinities. Bij het lezen van plantennamen schiet er zo regelmatig ook een binnenpretje binnen. De laatste keer was ik syringa's aan het verplaatsen van tafels en riep ik naar mijn collega:"hier is een lamme tamme". Zijn gezicht sprak boekdelen toen hij dit hoorde maar al snel liet ik het kaartje zien waar Syringa Tamelan op stond. Hij was gelukkig flexibel om de humor ervan in te zien. De pauzes kwamen in onze richting en ik vroeg hem: "heeft Tom al gegeten?" Tom aat... Flauw? Dat dacht mijn collega ook! De eerste keer dat het begon was met Pinus. Ik denk niet dat de lezer ver moet nadenken wat hiervan te maken is. Als je nog twijfelt neem je maar een Pennisetum mee naar huis om te weten waar ik over spreek. Of de vrouwen kunnen Sagina er bij halen als ze willen.  Ondertussen begint mijn hoofd al spontaan associaties te leggen: Liquidambar: Amber is in bad geweest en nog nat Magnolia: ja, Nolia mag Forsythia: gespierde  Sythia Erica: Eric die liever vrouw wou zijn Alnus: een poepgaatje met een typfout Ostrya: struisvogel uit Oostenrijk  Hamamelis: Elis die pas  letters mama kent maar de volgorde nog niet juist heeft Cydonia: personage uit Suske en Wiske Pioen: wiskundig symbool voor uilskuikens  Rammenas: afwachten tot vuurtje uit is om dan het eindproduct weg te rammen  Volgende keer hoop ik dat als je in een tuincentrum komt, zelfs binnenpretjes krijgt. Er zijn veel mogelijkheden. Te veel om allemaal te noteren. Er mag wel wat meer gelachen worden want lachen is... Nee, niet gezond, maar het breder worden van je mond. Hoe poëtisch om af te sluiten.      

Edsauti
0 0

Ode aan de gemuteerden

Klauwen en nagels, ijs en vuur strijden tegen elkaar  De een loopt door muren, de ander breekt ze, dat is een instortingsgevaar  Metaal kun je beheersen ,tot het ijzer in je bloed, je voelt de steken van pijn Als product van je ouders, gedoneerd van genen, houden gemuteerden niet van rozengeur en maneschijn Adapterend lichaam, teleporterend vermogen maakt van je een onmetelijke plaag Een storm haalt je van je donkere wolk en een mentalist haalt je gestaag omlaag  Je huid vervelt, wordt diamandhard of kleurt ontzettelijk blauw Het zijn de keuzes die je maakt in je leven die je sieren, anders krijg je uiteindelijk toch berouw           

Edsauti
0 0

Aanvoeling

Mijn telepathie, heeft mijn tweelingbroer ook

Edsauti
9 1

Relevant

“Ik lees uw teksten, hé,” zegt hij fier. Telkens weer opnieuw, alsof het een opdracht voor hem is. Ik weet het is zijn manier om van alles te zeggen: Dat het hem boeit. Dat hij mij wil lezen. Dat ik voor hem tel. Maar hij is en blijft mijn kritisch klankbord. “Ik vind ze altijd wel heel banaal, die teksten van je. Leuk en aangenaam, maar ook banaal.” Ik denk dat hij twee keer overdrijft. Met het woord 'altijd' sowieso. Met 'banaal' ook. Toch? Wat is dat eigenlijk, banaal. Een woord dat klinkt als een verwijt, maar verdacht dicht in de buurt komt van het leven zelf. Dus goed. Ik neem de uitdaging aan. Vandaag geen banaliteit. Vandaag relevantie. Een tekst die ertoe doet. Ik denk: ik graaf eens diep. Zieleroerselen. Oude kwetsuren. Verborgen verlangens. Dingen waarvan ik wakker lig. Onzekerheden die zich ’s nachts groter maken dan ze overdag durven zijn. Onuitgesproken liefdes die ergens tussen mijn ribben blijven hangen alsof ze nog altijd een kans hebben. Goed weggestoken kinderverdriet dat zich vastgezet heeft op plekken waar ik zelf niet meer goed bij kan. Op mijn ziel geplakt, zoals van die oude stickers die ge er nooit helemaal af krijgt. Maar ik ken hem. Hij gaat dat wegzetten als te emo. Goed voor de Flair. Zweverige vrouwenpraat. Te veel introspectie. Soit. Flair 2.0. En dus even banaal als de ‘voor’ en ‘na’. Dus ik draai het om. ik ga op zoek naar de grote dingen. Dingen waar écht over geschreven wordt. Zoals in de krant. Want wat in de media komt, dat zou per definitie toch relevant moeten zijn. Daar wordt over nagedacht. Daar zitten redacties op. Mensen die beslissen: dit doet ertoe. Dus ik laat me inspireren. Dat kan niet misgaan. Het eerste wat mij aankijkt is een quote van de nieuwste liefde van een bekende Vlaming. Ze zegt dat ze zijn enige liefde is. Dat ze werken aan monogamie. En dat het een beetje jammer is dat hij ondertussen een andere vrouw zwanger gemaakt heeft. Ik blijf daar even op hangen. Omdat jammer hier een woord is dat zich uitrekt tot iets dat eigenlijk niet meer in dat woord past. En ik vind jammer sowieso een woord waarvan ik het jammer vind dat het bestaat. Maar dat verdwijnt natuurlijk in het niets bij het verhaal van het komende bastaard kind. Ik klik verder. Een titel: Alveringem grijpt in. En ik zweer het u, heel even dacht ik dat Alveringem het middelpunt van de aarde was. Een plek waar alles samenkomt. Grote beslissingen. Kleine drama’s. Een centrum van het universum waar de dingen eindelijk zo scheef lopen dat — ja — dat de overheid móét ingrijpen. Maar het gaat over een jaagpad. Te veel valpartijen. Een vrouw met blauwe plekken als bewijs dat zelfs kleine wegen pijn kunnen doen. Ik klik verder. Wereldnieuws. Oorlogen. Namen die botsen als stenen.Leiders die dingen zeggen waar geen mens iets mee kan. Een staakt-het-vuren dat geen staakt-het-vuren is. Te groot. Te ver weg. Te weinig houvast. En dat is het moment waarop ik besef: het probleem is niet dat banaliteit klein is. Het probleem is dat sommige dingen zo groot zijn dat ge er niets meer mee kunt. Ge kunt daar geen verhaal van maken. Geen zin die ergens landt. Geen gedachte die ge even meeneemt terwijl ge een boterham smeert. En dus kom ik terug waar ik altijd uitkom... Bij mijn zalige banaliteitjes. Mijn kat die van de planten glijdt, zwaartekracht als een losse suggestie. Hij kijkt zelf ook even verbaasd, alsof hij niet goed begrijpt hoe hij daar ooit op geraakt is en nu gewoon meegaat in de logica van het vallen. Een stuk kaas dat plots smaakt naar de picknick van vorige week. Waarbij ge het gevoel had dat grote verhalen op kleine momenten worden geschreven. De geur van koffie die al even staat en toch nog goed genoeg is. Een bericht dat ge nog eens opnieuw leest, niet omdat er iets nieuws in staat, maar omdat ge hoopt dat er iets nieuws in zal staan. De sokken van uw zoon die in de zetel rondslingeren en die eigenlijk gewoon zeggen: maak u geen zorgen, moeder, volgende week is hij terug. Iemand die iets onnozels zegt, u doet lachen en dat die dan zegt: “Ge zijt zo schoon als ge lacht.” Dan denk ik: "Ja. Dat dus."

Katrien Daniels
62 1

around the donkey corner 2026

around the donkey corner 2026

Koen Vlerick
11 0

Vergeet-me-nietje

Ik schilder woorden op jouw huid opdat jouw lichaam me niet vergeten zou.    

stegoe88
4 0

Zijn

Soms wil ik gewoon zijn wie ik ben,zonder daarbij iemand anders te zijn. Niet langer aan de zijlijn van het zijn, maar in mezelf staan. Een echte acte de présence wezen en niet langer een toneelspelende toeschouwervan mijn eigen bestaan.

stegoe88
4 0
Laad meer ...