Lezen

Dokter Bibber heeft een olifant

  in het geheugen van de pijn in de kruin van de treurwilg   in het nest van de koekoek in het hart van de leugen   onder de wolken van weleer in gewonde smart die verderleeft   gelukkig   Dokter Bibber heeft mij al gerustgesteld, verteld hoe men zonder snijden toch een olifantenvel kan delen   gelukkig   het is met een muis het is gedruis, die echo van een oude dood waarin nieuwe hoop weerklinkt   in de oren van die pijn in het hart van teder hout   aan de wanden van de leugen hangt een spiegel voor de koekoek   onder die wolken van weleer sterft het meegedragen leed   nooit helemaal probeer geluk Dokter Bibber heeft de dood gerustgesteld de muis hij zal niet eten van mijn brein de olifant hij mag in zijn grijs geloven zelfs de zwarte nacht  vertrouwen       uit de reeks 'Waanhoop'    

Bernd Vanderbilt
0 0

Vissen met vergeten vinnen (2)

  niet elke pijn schreeuwt soms baadt hij in stilte soms leeft hij in de nerven in bomen die niet snel plooien zullen voor de storm voor het onweer voor een donderwolk voor de regenvlaag die nooit één druppel vergeet weet rivier wees gerust monding de zee voelde je komen een hart verdraagt het zout   elke pijn rust op een droge bodem het wrak is van een duikboten schepen die wegduiken voor het daglicht voor een lentebries voor de wilde voor de zachte golven   elke pijn zwijgt tussendoor lange tijd of zelden de gekwelden weten het er is gelukkig nog die lentebries die golf met regendruppels ze proberen soms zo goed het kan die ene traan te evenaren mee te varen naar de monding op de rug van witte vissen pijn met lang vergeten vinnen       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

L'aube dissout les monstres

  sprakeloze blijf het niet ontkennen de mensheid was veel schoner dan haar wezens   zielen zwegen zwegen om te denken dachten om te zwijgen   wezens leefden leefden nutteloos wezens vonden in de dood hun onschuld weer terug   alles vond zijn orde kreeg die vorm van rijkdom van ellende of begeerte   ze slachtten bloemen elke glimlach onderweg naar een geliefde hing een bloem aan elke loop   geweren onbegrip door toorn in de armen van paupere zielen stierven dromen   zonder zon in de hitte van de strijd verlieten ze voorgoed het modderland   in de wolken leven zij.niet meer hemelweerstand   ze verloren zich in de nacht in hun dood in schaduwen van de ondergang   zij zullen jou vergeten onverschillig lot ook alle vijanden van toen en van weleer   binnenkort verschijnen uit de menigte opnieuw gezichten zuiver vuur en zachte stemmen   voor ons twee voor ons alleen voor ons geduld zal één zoen herleven   het is voor onze lippen voor een eerlijk hart     ondertitel: 'Dageraad vernevelt de monsters' een.vrije vertaling van: 'L'aube dissout les monstres' een gedicht van Paul Eluard, 2023         te noteren in het schrift met 'Alle talen van de regenboog'                    

Bernd Vanderbilt
2 0

Als een boom

In het duisternis  In het licht    Gevoed met  Warme blikken  Van passanten    Veranderlijke seizoenen  Omarm ik Met mijn takken    Mijn bladeren zingen  De getijden  Van het leven    Ik blijf staan  Ik blijf geven en Ontvankelijk delen   

Céline M.
0 0

Dankbare weg

Treden van vertrouwen  In het licht    Trap om op te bouwen  Met mijn ogen dicht    Het leven is niet altijd  Rechtdoor of rechtvaardig  Maar  Met mijn handen in de jouwe  Stap ik blindelings Op het warme pad van liefde    Telkens jij een lach  Tovert op mijn gezicht 

Céline M.
0 0

Thermidor aanbidt Saturnus

    Thermidor hij heerst vandaag hij wacht tot rivaliteit vrijheid verscheurt, Saturnus opnieuw zijn kinderen verslindt       (Thermidoriaanse Reactie, Parijs, 1794, en haar echo's door de tijd)   uit de reeks 'Residu'    

Bernd Vanderbilt
0 0

Kikkerwit

    Zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver, om er te zwemmen, onder witte wolken. Kermit keek toe, vanop de oever, vanuit het ongerepte gras.   ~   zwarte kikkers dwaalden naar de grijze vijver om er te zwemmen onder witte wolken   kermit keek toe vanop de oever vanuit het ongerepte gras         uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
0 0

Dorp

Mistige morgen, grijze dag. Ik, gekleed in zwart, parkeerde bij de wintertuin van Ursulinen, één minuut onder de neo-kerk.   Dochter, zoon en vrienden lazen  voor, foto's illustreerden. Yoga, reizen, cultuur en kunst terug gemetseld in dorp en kerk. Zelfs fotograaf en cameraman liepen weinig in de gaten.   Op het kerkhof maakten dochter en partner foto's van een groen-gele ui, met daarin een hart, verguld, de urne die gezegend werd.   Buffet: soep, koude schotel, dessert. Alweer foto's, toespraken: de Kleine Prins, de roos, de vos, bourgondisch verbonden - ik geen trek. Gasten, zeker hondervijftig, schepten vaak twee porties op.   Lofzang op haar leven; gevangen zat zij in zorgen, schijn en warme blos. Ik was een vriend, zij hield van mij. Van haar dorp kwam zij niet los.  

Robert de Roek
0 0

Revolution in Nirvana

  in het manifest lagen vele vormen vast ~ in een wintertuin verging de loutering kook straks, deerne, nog een keer met vuur ~ verbrand die vele goden en hun dogma's  straks na de revolutie kom ik bij je langs ~ binnenkort dan ben je misschien zwanger van de ware aap, de gloed die in mij leeft ~ voel je nog mijn hoop, die stille ziel doof je straks de avondzon, mijn lieveling ~ in diezelfde wintertuin slaapt straks een mol het zwart van nachtelijk geluk, het ademt nog ~ zo traag jij dat wil, zachter dan ooit kon ~ zullen slechts, die kleine hemelpoortjes opengaan       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Casa obscura, casus cinereus

  via toegangsdeuren die zelfs hun scharnieren ooit hebben verraden het was met wentelingen naar een ondergang misschien een keldertrap door de sluwe gangen met een tegelvloer voor mank geschaak naar de tuinen waar de ondergrond met veel ongemak de tijd verteert weg zijn de bloemen en ze verschijnen weer die boomskeletten raven hebben er hun nesten, de gebroken takken zijn getemd  is er iemand die de doornstruiken snoeien durft, bloed graag proeft wil de hemel mij nu zeggen waar de rode pannen zijn gebleven  wil het maanlicht schijnen, de gordijnen met wat tederheid bekleden waar is het bed zonder die spijkers, geef die kaars nooit meer vals vuur laat me rusten in de weemoed, slapen op die asse van verkoolde tijd adieu wereld, fout been en fontein vol treurnis, het is tijd ik moet weer moedig opstaan, durven, steigeren gelijk een mier het is naar die gebarsten regenboog, weg van hier, dat ik trekken zal onderweg naar overmorgen, via gisteren, opnieuw door dat gellegat door die boringen gemaakt voor kleinigheden in de bast van treurwilgen naar die stervende rivier, met zijn heen- en weerwolf op dat vlot grauwe nevel doet de wanhoop goed, de regen is voorlopig echt voor hoe lang nog, voor welk duister doel, loerde ergens ooit geluk heeft de toekomst ooit gebloeid, roeide ooit een lichte bries me tegemoet was er ooit een kans dat er larven zouden dansen op het wateroppervlak vraag me nu niets meer, verdwaalde uil, mijn vingers worden liever stil ik wil dit plot verlaten, proeven eten van het dunne winterlicht         uit de reeks 'Reizen met Ricky'  

Bernd Vanderbilt
2 0

Een totem voor Eva

  Is De Moeder werkelijk weerom zwanger van een vlinder, fladderden in een schele schaduw sluwe engeltjes rond de Totem van de Vruchtbaarheid?         een Sapphische strofe uit de reeks 'Hormonoloog'   

Bernd Vanderbilt
0 0

Zwanentrek

het zwanenbord bij het meer - ook weggevlogen  

Margaretha Juta
2 0

Drieste trappen

    sober stierf een drieste ijsbeer, op de zolderkamer poogt een stil kinderboek te smelten, wil een sombere tijd die steile trappen proberen   ~   ooit stierf een ijsbeer het was niet op zolder daar wil mijn kinderboek smelten straks dan zal een sombere tijd de drieste trap afsijpelen         een Sapphische strofe (met herneming) uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
4 1

Aderen voor Dimitri

    leed een pols drie aderen als reserve twee plooimessen weifelend doodsverlangen alles in dit koffertje voor een kennis die een wereld werd       een Sapphische strofe uit de reeks 'Duim voor Dimitri'            

Bernd Vanderbilt
0 0

Cultuur

Zie Wat de mens schept en teweegbrengtHetspontaan doen wat aangeborenis levenvan generatie op generatie wildestructuur en identiteit beelden zijnsamenlevingin al zijn facetten.door innovaties enopvattingen

Eden Oscar
0 0

Lasting impression

Haar laarzen staan nog in de sneeuw  Haar leeggegeten bord op tafel  Haar liefde van bijna een eeuw  Nog voelbaar  Haar vlam brandde fel  Tot hij langzaam doofde  De rook hangt evenwel  Nog bij ons   Wat men niet meer heeft  Kan men nog steeds ervaren  Wat in een hart gesloten is  Blijft voor altijd, alle jaren 

Deejay
3 0

Streepjescode

Een hommel tikt het venster aan.   Even vluchtig als van wezenlijk belang. Ik scan zijn geel-zwarte streepjescode   en laat de lente binnen.

Ingemar Spelmans
3 0

Dichter bij Myriad Pursuits van Jan De Vliegher

myriad pursuits  perpetuum mobile artifex ludens __ de schilder vuurt aan knikkerspel van kleur en licht  duizelingwekkend __ voetjes in het stof  voluptueuze coupes toch schitteren ze __ stil op de steeltjes kristallen koor in de kast dorstig naar weer feest __ niet te stapelen lusthoven op porselein omring ze met licht __ geef je rijpe vrucht snij je vlees op mijn bloemen ik omrand je goud __ zelfs achter het glas boeten ze niet in aan kleur de schittering blijft __ wat er van ons rest  los van lust, lijf en leden een hoofd van plaaster __ ieder een hard hoofd een lok, zijscheiding of baard wat ons onderscheidt  __ de blik wordt troebel zelfs bouwstijlen vervagen waar billen smelten __ toeristenstoeltjes in gele groepjes van vier te dure koffie __ het beroemde plein duiven herdefiniëren  de voedselketen __ Venetiaans terras wit marmer en vulkaansteen  knalgele stoeltjes __ gebronsde lijven voluptueus en morsig Venetiaanse lust __ peilloze diepte waterlelies verleiden in dronken tuinen __ onderwaterwals meesters in traag geluk de brokaatkarpers  __ schuimende branding  Venetiaanse Rivièra  vakantieliefde  __ pril berkenbosje web van wit en craquelé dagdromenvanger __ de witte toetsen  trukendoos van de schilder meester-oplichter __ knallende pluche met fluo het doek te lijf luid, nog luider, luidst   https://nikkipetit.be/blog/myriad-pursuits

nikki_petit
0 0

De golfbrekers

Wie wil longe côter worden? Ik vind het best goed klinken. Het zet dan ook de toon: voor ons geen yoga of keramiek.  Wij wandelen in de branding!  Op borsthoogte dan nog. Waar ons hart de zee voelt bonken,de golven ons niet breken,de stroming ons een heldenrol gunt. Samen sterk, en dus zoek ik collega’s. Of het niet langs de kustlijn kan? Mijn vriendin wil droge voeten –liever zand dat kietelend schuurt. Ik probeer haar te overhalen. Wil ze het leven dan niet voelen,de zee een lesje leren,voor ze ons kopje onder duwt. Mag zij het strand bewaken? Het schuim op onze lippen, houdt zij de handdoeken droog.

Lien Van Droogenbroeck✍️
92 7

Argeloze sterrenhemel

    halfdood licht en magere gieren hangen in de lucht, ze cirkelen niet meer want de nachten stierven, zonder de argeloze sterren nog te zien         een Sapphische strofe uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt
2 1
Laad meer ...