Lezen

Leren lezen.

COBRA COPENHAGEN BRUSSEL AMSTERDAM ex x xxxxxx x video verf edHet begon allemaal waar ik toen woonde.Ik woonde niet in een grote stad.Ik woonde niet in een kleine stad.Ik woonde niet in een groot dorp.Ik woonde niet in een klein dorpje.Ik woonde op de grens van twee onooglijke dorpjes.Nu beschouwd ik het als een fantastische plek om als kind te woonen.Buiten tientallen cafés waar de buurt tijdens hun schare vrije tijd elkaar opzochten was er niks. De boerderij waar we als kinderen in het hooi speelden. De straat.Op die plaats zette mijn grootvader, een overlevende van de eerste Wereld oorlog,  mij op zijn knieën.Hij toonde met zijn vinger de tekst boven het stripverhaal in de krant. ZONDER HANDEN ZONDER TANDEN. Het kapoentje. Waarschijnlijk was ik zo nieuwsgierig dat ik alles wat ik vond probeerde te lezen.De non die mij moest leren lezen vond het nogal vervelend want ik kon al lezen.Het ergste was ik werd ver gehouden van boeken.Een van de dingen die ik toen als kind deed: ik las advertenties in de krant en ik schreef ernaar. Ik leerde als ik naar een ambassade van een land schreef ik massaal informatie van die landen toegestuurd kreeg. Zo stond  er op een dag een vertegenwoordiger van bakkerij producten voor de deur en die vroeg aan mijn moeder of ze een bakkerij wou beginnen.Het verschrikking was, ik mocht geen  boeken lezen. Op een dag, toen mijn moeder ontdekte dat  ik een boek lag te lezen, scheurde ze het boek en stak het in brand in ons tuintje. Want op die plaats waar ik woonde was het enige haalbare arbeider worden. Zodanig sjokte ik op 14 jarige leeftijd het fabriek binnen.  Ondertussen heb ik menig bibliotheek uitgelezen. Van Asimof, dunas, de hobits, Don Quichot en vooral het leven van Miguel de Cervantes naar mijn nieuwe ontdekking. In Antwerpen waren er boeken winketjes waar voor enkele franken een vloed aan tweedehandse boek te koop waren. Mijn nieuwe ontdekking Bart Van Loo. Door zijn Napoleon begreep ik eindelijk de Franse revolutie. De Bourgondiërs en stoute schoenen lees ik in een ruk uit. Hij is overal, toevallig deed ik de radio aan en wie hoorde ik den bart. Nu reis ik in zijn MIJN FRANKRIJK. Hem achterna.DANK U BART VOOR ZOVEEL LEES WEELDE. ************************************ De symptomen zijn duidelijk. Zodra je aan een goede Dumas begonnen bent, valt die moeilijk opzij te leggen. Als je dat nillens willens toch moet doen, kijk je de hele tijd uit naar het moment dat je de roman, weer ter hand kunt nemen. Eenmaal opnieuw vertrokken begin je na verloop van tijd halve zinnen over te slaan, en lijkt het nu en dan of je over je ogen struikel. Niet zelden bedek je met je rechterhand de volgende bladzijde om je voor valsspelerij te behoeden. Spreek gerust van acute literaire verliefdheid, vlinders in de buik, buikliteratuur. Een boek verslinden, heet zoiets dan clichématig. Bart Van LooIn Mijn Frankrijk. Over Alexander Dumas

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
23 0

GELUKKIG ZIJN

  de wiet is opde laatste joint islangst mij heen gegledenresten mij alleen nogeen vaarwelniksheb ik nog te vertellenalleen zuipenen coca snuivenvolop dromen zoals den Hugolaatste daadals mensin de vergetelheidglijden zoals ik gleedin iedere gleufdie ik betrachtetot op laatstmijn prostaathet begaf zoals clausdood/menswinter/koumijn lijfdoet verstijven +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
6 0

Projectie(L)

  We dromen in vliegende tapijten,  leven in de adem van de zon.    We dragen de twijfel  van wat nooit echt,  maar slechts met onszelf,   Begon.

Kakofoon
7 0

Adaptatieve veranderingen of aanpassingen

Adaptatieve veranderingen of aanpassingen. Het wil twee keer hetzelfde zeggen. Taalkundig zal hier wel een woord voor bestaan en biologisch betekent dit dat deze termen de evolutietheorie van Charles Darwin en Jean Lamarck volgen. We moeten ons continu aanpassen aan onze steeds veranderende omgeving. En nieuwe culturele omstandigheden of nieuwe wetgeving.  Nieuwigheden, het nieuwe normaal, de nieuwe norm.  We leven in tijden waar praktisch alles in vraag mag, kan en durven worden gesteld. Waarom dan ook niet het onderwijssysteem aan de universiteiten?  Ik vind dat de toekomstige generaties studenten andere stof gedoceerd zou mogen krijgen dan die voorgekauwde 'stuff' die ze dan op het examen mooi mogen reproduceren als afgerichte papegaaien. Met de nodige stress erbij.  Leer de jeugd creatief met hun brein denken, geen stress, maar een permanente evaluatie en eindevaluatie om hun progressie te meten. Laat de getalenteerde studenten speciale programma's volgen wat trouwens al gebeurd.  Doceer een andere boodschap aan jullie studenten beste proffen. Doceer bijvoorbeeld aan jullie studenten pol & soc ethiek en ethisch beleid, geen graaicultuur... zoals sommige huidige politici. Doceer aan hen het 'practice what you preach ' principe. Geen retoriek meer, maar ook daadkracht. Doceer bijvoorbeeld aan jullie studenten geneeskunde en psychiatrie dat ze ook maar mensen zijn en niet onfeilbaar. Dat ze best zelf naar de dokter gaan wanneer ze ziek zijn.  Doceer hen levenslessen, hoe we als samenleving de chronische zieken, vreemdelingen, de kwetsbare groepen willen behandelen? Willen we ze in de steek laten of willen we ze opnemen in onze samenleving? Zoiets staat al op papier, namelijk inclusief beleid.    P. Claes  23/8/2025©

Canniball
11 0

Dialogen uit het leven gegrepen

Jan en Petra zitten rustig te genieten op een terrasje. Petra geniet van een glaasje rode wijn en Jan nipt van zijn alcoholvrije pintje. Even verderop zit een groepje studenten en een ervan ziet dat Jan zijn sigaret aansteekt. De student stapt op het koppel af en er ontspint zich een dialoog.  'Dag meneer, mevrouw, zou ik van u een vuurtje mogen vragen?' ' Jazeker, hier se jongen. Student?' 'Ja' 'Wat studeer je als ik vragen mag?' ' Kunstgeschiedenis en architectuur ' ' Amai, intelligente slimme kerel. En mooie combinatie. In het hoeveelste jaar zit je?' ' 2e bachelor '.  ' ok, veel succes ' ' Smaakt uw pintje meneer?' 'Jazeker, jongen. Raad eens, met of zonder alcohol?' 'Met alcohol?' 'Mis!' 'Echt? Nee!' ' Toch wel ' 'Mag ik eens proeven?' Jan geeft zijn toestemming maar per ongeluk laat de student het glas vallen. 'Oh sorry meneer, mijn oprechte excuses. Ik betaal u een nieuwe pint.' ' In orde, maar ik wil een alcoholvrije Stella 0,0%. Ik wil het flesje zien. Akkoord?' 'Ok'...   Tot hier de dialoog. Uit het leven gegrepen.    Pascal Claes  22/8/2025©    

Canniball
17 0

Pretentieloos amusement en entertainment

Er kan heel veel efficiënter en effectiever. Politiek bijvoorbeeld. Wat is in weze de essentie van politiek? In politiek draait het om de 'rede/ rederij/ redevoering ‘. Volgens de Dikke Van Dale betekent dit: ‘mooipraterij, lege holle woorden verkondigen gewoon omwille van het feit om te laten zien hoe rijk en machtig mensen hun taal wel zijn.’ Vrij vertaald zou je dus kunnen zeggen dat politici gewoon elkaar verbaal willen overtroeven voor de show, de schone schijn. Je zou het parlement kunnen beschouwen als een theater zoals in de tijd van Shakespeare waar je de meest adembenemende en ongelofelijke spektakelstukken kan bewonderen. De politici zijn de woordkunstenaars, de acteurs zou je kunnen zeggen die elke dag hun show opvoeren op televisie. Ik vind het geweldig soms, puur amusement en entertainment. Een mens zou er welhaast gelukkig en blij van worden.... Helaas,... Er is helaas niet veel gebeurd of vooruitgang geboekt sinds de tijd van Plato, Socrates of Aristoteles. Het is niet de bedoeling dat er iets verandert, het draait hem om de woorden, de mooipraterij, de rede. Veel politici nemen de woorden ‘politieke moed’ of ‘ inclusief beleid’ in de mond. Wordt het stilaan geen tijd dat er een einde komt aan dat gelanterfanter en gefilibuster en dat er effectief iets in gang wordt gezet? Ik denk dat enorm veel mensen het Belgische beleid en overheidssysteem dankbaar zullen zijn. Helaas zijn de meesten van onze politici geen grote uitblinkers in het ' practice what you preach principe '. P. Claes aka The Canniball  19/8/2025©  

Canniball
10 0

Zie me graag, hou van mij....

Ik heb mezelf er al lang bij neergelegd dat ik niet door iedereen graag gezien en geliefd kan worden. Dat is heel normaal, want omgekeerd geldt hetzelfde. Sommige mensen heb ik ook niet zo graag. Dat is heel gezond want moest ik heel veel vrienden en vriendinnen hebben zou ik ten eerste heel veel tijd en geduld nodig hebben om ze allemaal voldoende aandacht te geven en ten tweede enorm veel geld om mijn drukke sociale leven te bekostigen. Dat heb ik niet. Gelukkig heb ik maar een handvol goeie vrienden bij wie ik écht mezelf kan zijn en die mij nemen zoals ik ben. En wees maar zeker dat ik deze lieve mensen, net als mijn familie, koester en een warm hart toe draag.  Ik ben geen pleaser in deze facebook tijden. Ik doe echt niet alles en ga zeker niet over lijken om zoveel mogelijk ‘likes’ te krijgen van mijn volgers of om bij mijn fans op een goed plaatje te staan. Ik doe gewoon waar ik goesting in heb en waarvan ik denk dat mijn werk getuigt van hoogwaardige kwaliteit. Daar sta ik voor. Geen platvloerse, laffe, goedkope ( online) haat voor mij op fora en sociale media waar ik – ook al heb ik geen verstand waarover ik spreek – mijn scherpe ongezouten mening moet en zal geven en diegene die de post heeft geplaatst meedogenloos met de grond gelijk maak. Waarom? Respect is soms heel ver te zoeken. Ik moet gaan geloven dat geweld en agressie inherent verbonden zijn aan de mens. Dat is jammer. Was communicatie vroeger veel eenvoudiger? Er zullen toen ook een paar mensen geweest zijn die enkel de taal van de vuist verstonden, maar als ik nu het radio journaal luister denk ik dat de helft van België gebaat is bij een cursus agressiebeheersing.  

Canniball
9 0

Mijn eerste lijk

'T was op den houtachterop de fietsik telde 4 of 5en van lijken kende ik nog niets ze zeiden het al jaren't is daar een gevaarlijke baangrootmoeder was verwoed aan 't trappenrichting rerum novarumlaan links zag ik het gebeurenmaar kijken mocht ik nieteen meisje en een autoplots had oma veel verdriet veilig thuis aangekomenin de keuken stonden wijwe wisten dat ze het niet gehaald hadmaar het is nu gelukkig voorbij.   Mijn tweede lijk was dichter bij huisik ben een jaar of 20mijn vriendaan een touwop de ganghet rijmen is me intussen vergaan ik kuste zijn koude en dichtgeplakte mondde koelingsmotor begon te brommen, ik schrok opeen trillende dode, terug tot leven gekomenwat een duistere grap ik heb de sleutel om je te bezoekenzolang je daar nog ligtvoor het eerst in je leven in kostuumoh wacht mensen schrijven hun naam in je kistik schrijf je naam op mijn lichaamje bleke wangen als leder opgespannen in een kuilvoor eeuwig door mijn blik gebrand aderen lopen doorheen krijtkleurige oogledenhet verschil tussen dag en nachtzonder een zielgeen electriciteitde stekker eruit een lijf wordt een lijkeen echtgenote wordt een weduweeen lief wordt niets.   Uit mijn derde lijk kwam ik voortmijn opa was mijn enige paje was mijn grootste vijand en beschermerzoals alle mannen in mijn leven dat zouden zijn jouw strijd duurde langmaar onze strijd duurt langerik neem je met me meeen vind het moeilijk om mijn liefde te vinden je bent hier nu niet meer om je te verdedigendus je vrouw mag het weer allemaal oplossenzoals toen je er nog wel waszoals toen jullie verhuisden, weet je nog maar je leerde me veeldat liefde uit plicht niet voldoende voeltdat je alles eerst moet opzoeken in een encylopediedat haar en nagels stinken als je ze bakt in de pandat melk en limonade niet samen smakendat ik geld win als ik raad dat er een stuk zeep in je borstzak zit dat ik niet om hulp mag roepenals er niet echt iets is dat ik mij moet schamen voor alles wat ik benomdat jij je schaamde voor alles wat je wasen niet mocht zijn ik leerde je dat ik van je hou, dat het mij intens verdiet doet te denken dat als ik ooit kinderen krijg ze jou of jullie nooit gekend zullen hebben ik zei dat je mag gaan, ik hou van je, ga maar zonder jouw bescherming ben ik ten prooi gevallenof was het net door wie je wel was, of niet waswie zal het zeggen(mijn psycholoog zal het zeggen) je leerde me dat 'het idee' en 'de idee' allebei correct zijnje leerde me dat ik niet alles weetik leerde dat je heel slim bent, maar ook niet alles weetik leerde dat kanker iemand minder kritisch kan makenik verloor langzaam mijn respect voor jouik ben bang dat dat je pijn heeft gedaan ik begrijp je wel, van waar je komt, wat je smart was, waar je voor vochtdat je van je land, van je volk bent. dat je ons wou beschermenik kan de folklore ervan wel appreciërenmaar het is een andere tijd nuje bent dood nuik hoop dat je ideeën ook langzaam mogen sterven.   Een tijdje lang verlangde ik vurigdat mijn vierde lijk mijn naam zou dragenmijn lichaam zou zijnmaar het gaat beter nu, ik voel me prima nu,ik ben weer tot het leven gekomen laat mijn vierde lijk nog maar even wachtenhet ligt daar goed, zo in de toekomst. Daar heb ik mijn lijken het liefste.

Azertyqwertykiki
12 0

Marmelade

Het mes klinkt flets, holtikkend tegen het ontbijtbordGeroosterd broodkruimelt op mijn tong Alles uit buiten het lichtAlles behalvevochtin mijn mond Ik weet niet of ik hem kenen of ik hem wil leren Alleen zijn naam isvoorlopig voldoende Bittere appelsien zondertoegevoegde suikerLekker, ook zonder chocoladeMijn favoriete smaakje Ik durf het niet met je te delenMisschien vind je me dante wrang.

Azertyqwertykiki
16 2

Au café de la paix (11) -Waarborg

‘Je suis un client, pas un danger’, denk ik als ik inhaak. Is het iemand die naar vrede streeft toegelaten om eens goed te ranten? Te zagen, aan te klagen? Ach, rechts wil de vrede garanderen met orde en veiligheid, links met activisme en verzet. Er is blijkbaar altijd wat strijd nodig om de harmonie te bewaren. Dus, hier gaan we!  Kortetermijnverhuur van appartementen zwengelt de wooncrisis aan. Daar ben ik heel erg mee begaan. Het is akelig dat sommige mensen geen thuis meer vinden, omdat anderen per se thuis willen zijn op reis. Niet zo’n duf hotel, maar je eigen stulp in een onbekende stad. Even doen alsof je een echte Parisien of Londenaar bent. Misschien is de illusie van die vele levens de aantrekkingskracht van Airbnb.  En toch boek ik heel soms een studio of appartement. Via Booking, deze zomer de koning van de oplichterij. Maar ik heb er Genius-korting! En vroeger hield Booking malafide eigenaars net wat onder controle, zo werd gezegd. Mijn eerste reservatie haalt al wat Airbnb- trauma’s naar boven. Ik dacht bij de term ‘aparthotel’ aan een receptie met een persoon van vlees en bloed, maar krijg twee toegangscodes opgestuurd, van de deur en de voordeur, en een lijst gedragsregels. Geen feestjes houden, niet roken, niet onderverhuren, je niet prostitueren. De ochtend van mijn vertrek valt er nog een bericht in mijn chatbox. Of ik de lakens van mijn bed wil trekken en samen met de gebruikte handdoeken aan de voet van het bed wil deponeren. En het afval in de vuilnisbakken in een zakje in de keuken wil zetten. En de ramen wil sluiten. Ik doe al het gevraagde, maar het zakje voor mijn afval vind ik niet, en ik moet nog ontbijten en naar het station. Ik stuur een bericht, de reactie is begripvol: het is al top dat ik de vuile was heb gesorteerd. Oef. In tijden van hongersnood en genocide is het uiteraard een kleine moeite om de lakens van je bed te halen. Toch vreet het aan mijn vakantiegevoel. Ik wil gewoon een beetje welkom geheten worden, niet alleen maar liefdeloze instructies krijgen. Ik ga op vakantie, niet op internaat. Naast de anonimiteit stoort het me dat de eigenaar weinig werklust toont. Ik doe als vakantieganger haast meer inspanningen dan de persoon die hier zijn geld mee verdient. Vaak zijn bedrijven het mikpunt van beschuldigingen, maar soms bakken particulieren het nog bruiner.  Nu zag ik de ‘belangrijke info’ over het hoofd, onderaan in mijn boekingsgegevens. Ik heb in Orléans een appartement met twee slaapkamers gereserveerd, voor mezelf en mijn reisgenoot die uit België komt afgezakt. Er dient een waarborg van duizend euro overgemaakt te worden, die ik de week na ons vertrek terugbetaald krijg. Als er niks kapot is, tenminste. Duizend euro, terwijl de prijs voor ons verblijf iets meer dan vijfhonderd euro bedraagt. Via de chat van Booking krijg ik een bericht van de conciërgerie waar de accommodatie mee samenwerkt. Ik moet mijn VISA- nummer invullen via een link naar het mij onbekende platform ‘Superhote’. De angst slaat mij om het hart. Is dit niet net de fraude waar ze op tv en in de krant voor waarschuwen? Kan mijn hele rekening zo geplunderd worden?  Ik kopieer het verdachte bericht in de Whatsapp-groep van mijn collega’s. ‘Da’s een scam, sowieso!’ en ‘duidelijk oplichterij!’ reageren ze. Ik bel de fraudelijn van mijn bank maar kom op zondag terecht bij een medewerker die amper iets weet. Ze zal mijn vraag doorspelen aan de bank. Ik bel de politie van Orléans om te weten of er zich wel een appartement op dat adres bevindt. De agent relativeert: de verhuurder blijkt een keten te zijn met accommodaties in verschillende Franse steden, de advertentie staat op meerdere sites, en het is in Frankrijk niet abnormaal dat je waarborg hoger is dan de prijs voor je verblijf. Inderdaad, bij het Café Vélo in Agen vroegen ze ook een waarborg van 1500€ voor de huur van een elektrische fiets.  Ik wacht dus nog even voor ik het leger erop af stuur. Ik deel mijn twijfels via de chat van Booking met de conciërgerie, bel de contactpersoon op. Ze benadrukt de angst van de opbrengsteigenaars dat hun appartement vernield wordt. Het is prachtig gerenoveerd, helemaal nieuw. Baldadige toeristen hebben eens een stoel aan diggelen geslagen in andere accommodaties. Verhuurders moeten zichzelf toch beschermen?  Ik begrijp het, maar wil de borg liever op haar bureau in Orléans regelen. Met een echte persoon voor me. Dat gaat niet, ze is niet ter plekke. Ze verstaat niet wat ik zo riskant vind aan die online waarborg. Ik begrijp niet waarom je niet naar kantoor gaat als je geld wil verdienen. Aan het zwembad herkauw ik mijn frustraties.  Hoe vaak moest ik de laatste tijd online uit mijn doppen kijken? De elektricien met goede reviews stelde me een bedrag van 165 euro voor om een lamp op te hangen. Fake interieurwinkels verkopen lampen van Alibaba door.  Vaak zijn het niet eens grote fraudeurs, maar gewone mensen die net iets te snel veel geld willen verdienen. Het online handeltje maakt ze overmoedig. Ze hoeven geen directe confrontatie aan te gaan. Zo groeit ons wantrouwen tegenover elkaar.  Als we die online bullshit eens achter ons lieten, als we allemaal op een eerlijke manier ons geld verdienden, dan zouden alle mensen misschien weer broeders worden. De volgende keer ga ik op hotel, zweer ik, net zoals ik mijn lamp in de goeie ouwe winkel kocht. Maar nu waag ik de sprong en voer mijn VISA in op Superhotes. Meteen krijg ik de toegangscodes voor het appartement in mijn mail. Ik baal alweer. Sleutel ophalen in een kluisje in de ene straat, dan naar het appartement dat op een kwartier lopen ligt.  Het mooie stadscentrum van Orléans is een troost, maar wanneer ik met de vier sleutels van het appartement eindelijk binnen geraak, valt de stress helemaal weg. Het is prachtig! Helemaal vintage gedecoreerd. Ik kan mijn kleren eens in de was steken! Na een zware bevalling de baby zien, doet je alles vergeten, zeggen ze.   

Pons
4 0
Tip

Levendig verleden

Marieke ligt muisstil op haar bed. Haar zacht raspende ademhaling bezorgt me kippenvel en er loopt een rilling over mijn rug. De kleine kamer met witte muren voelt klinisch en onpersoonlijk. Het is er leeg op enkele foto’s van familie na, die de vensterbank in beslag nemen. “Goeiemiddag Marieke,” fluister ik zacht en vriendelijk. “Het is etenstijd.” Het plateau met het gemixte eten en de tuitbeker met water zet ik op het kleine houten tafeltje tegenover haar bed neer en draai me langzaam naar haar om, maar ik ga niet dichterbij. Marieke begint onverstaanbaar te roepen, haar stem schor. Met het beetje kracht dat haar oude, tengere lijf nog bezit, wriemelt ze heen en weer. De omhooggetrokken bedspijlen zorgen ervoor dat ze niet kan vallen. ‘Baby’ is het enige woord dat ik uit haar woordenstroom kan opmaken. “De baby is in orde Marieke,” probeer ik haar te sussen en mijn hart breekt omdat ik zo tegen haar sta te liegen. “De baby slaapt, maar jij moet nu eerst eten.” Angst stroomt uit haar ogen, over haar wangen in de vorm van tranen. Ze vertrouwt me nog niet en mijn verpleeguniform helpt daar niet bij.  Deze honderdjarige vrouw leeft in haar eigen traumatische verleden. Een verleden waarin ze als zeventienjarig meisje zwanger werd en haar baby nooit te zien kreeg. Een klein onschuldig kindje, geboren in 1943 waarvan Marieke niet eens weet of het een jongen of een meisje was. Ik doe opnieuw een poging om haar te kalmeren door te zeggen dat de baby veilig in haar bedje ligt, maar dat zij sterk genoeg moet zijn voor ze het meisje in haar armen kan nemen. Ze mompelt wat en wenkt me dichterbij. Een stroom van opluchting loopt door mijn lichaam. “Ja Marieke, het is een meisje.” Er vormt zich een voorzichtige glimlach om haar mond. Als ik langzaam mijn hand naar haar uitreik, neemt ze hem in de hare terwijl ze haar andere hand er bovenop legt. Mijn duim streelt troostend haar rimpelige vel dat heen en weer danst onder de beweging.Enthousiast begint ze honderduit te brabbelen. Ik knik en glimlach, maar versta geen woord van wat ze zegt. Haar taal is ze al jaren kwijt, net zoals haar heden en haar toekomst. “We gaan eerst eten,” zeg ik zacht terwijl ik mijn hand zachtjes van tussen de hare wurm. Ik zet haar bed recht en doe haar een slab aan, waarbij ze tegensputtert. “Zo maken we je mooie kleren niet vuil.” Trots strijkt ze over haar lichtblauwe nachtjapon. “Mooi,” weet ze uit te brengen. Ik breng het lepeltje met vloeibare pap van aardappel, broccoli en kip naar haar mond en vraag me af of Marieke zelf beseft dat ze wordt gevoederd als een peuter terwijl ze zich zeventien jaar waant. Het brein is een merkwaardig iets, want hoewel ze ervan overtuigd is dat het 1943 is en ze net midden in de oorlog een kind heeft gebaard, is ze haar drie andere kinderen die later werden geboren, compleet vergeten. Wat moet het pijnlijk zijn, als je eigen moeder je niet meer herkent en je de kamer uit wil omdat ze denkt dat je de vijand bent.Marieke grijpt naar haar beker en brengt hem naar haar mond. Uit haar mondhoeken stromen kleine beetjes water naar haar kin, dus dep ik haar gezicht droog.  Nadat ik haar plateau weer heb weggezet, doe ik haar slap uit. Bruut grijpt ze me bij mijn pols beet. Marieke kijkt me woedend aan. “Baby!” roept ze nijdig terwijl ze haar grip versterkt. “Marieke, je doet me pijn.” Ze luistert niet. Haar woede en frustratie maken haar zo sterk. “Als je me loslaat, ga ik de baby halen.” Ik voel haar wantrouwen en kan haar geen ongelijk geven, want ik sta staalhard in haar gezicht te liegen. Waar zou ik in het woonzorgcentrum in godsnaam een baby kunnen vinden? Een pop zou me nog lukken, maar dat zou ze onmiddellijk doorhebben.Met mijn vrije hand streel ik zacht haar wang. “Ik beloof het.” Haar grip verzwakt en haastig zet ik een stap achteruit.  Spijt is het enige wat ik voel, schuld vormt een dikke krop in mijn keel en ik moet mijn tranen wegslikken. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn als je meerdere keren per dag wordt belogen. Bij elke maaltijd, bij het verversen van een pamper, bij het wassen. Met een zwaar gemoed ga ik de kamer uit en hoor haar nog steeds roepen en smeken om haar baby. Nog even en ze is vergeten wat ik heb beloofd.

Joni Motmans
130 4

eén land mijn

    tanja rens ieder half uurwordt de stilteverschrikkelijk verbrokenmet een KNAL spat eénmensstuk eén landmijn mijn land betaald met onze handen ……voor diegenen die na de dood nog leven zien

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 0

godDOG

HUMEN war BODY teror AFTER agressie. Het wordtKILin mijn hart..in mijn geest…mensenlevenstot nummers verworven 400 hier, 300 daar. Duizenden overal ……..HET LIJKT WEL EEN DEUNTJE}-------}------}-----}----}---}--}-}--EEN RIDEL +++++++++++++++++++

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 0

PIJN

HOME VERF ED "doen ze geen pijn al die woorden?"vroeg men"die woorden" grinnikte ik "nee, het zijn de gedachten" woorden zijn enkel een adem zuchteen kras op papiergedachtenerachterdoenpijnpijpipppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppipijpijndoenerachtergedachteneen kras op papierwoorden zijn als een uitgestoken tongzoOOOOOOOOOOOO kinderachtigzooooooooooo CoBrAcobracobrbrabrabrabrabrarararaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAAHHAHAHHAAHHAHAH................................................."die..................................................gek,net een kind "................................................. men keek achter het bedompte BLINKEND glas,naar die havelozebedelaar in de BLINKEND bistromet voor hen een in BLINKEND porselijn geschonken, smakeloze koffie drab."het zal wel een armtierig dichter wezen"kraste de KRAAI *******************************************************

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
4 0

Donderdag, 25 maart 2025 - 9u50

De regen tikte luid tegen de voorruit van de oude Toyota Corolla. Vol ongeloof staarde de chauffeur naar de verlaten, grijze parking voor hem. Hoe lang hij daar al zat? Geen idee.  Zijn hand ging automatisch naar zijn zakken, maar hij had geen sigaretten meer. In plaats daarvan voelde hij de brief in zijn rechterjaszak. Traag trok hij het papier tevoorschijn en las voor de duizendste keer de koude boodschap. ‘Het spijt ons te moeten meedelen, dat in deze tijden van herstructurering…’ De woorden galmden door zijn hoofd. ‘...de geleverde prestaties werden de laatste tijd door de leidinggevende als ondermaats beschouwd…’  Ondermaats? Wat dacht die trut wel? Avonden en weekends had hij gezwoegd en gewerkt om haar te helpen. En wat kreeg hij in ruil, een pover bedankje en een schop onder zijn kont. Buitengezet. Weggewerkt. Na 20 jaar van onvoorwaardelijke trouw en dienst, van elke dag op tijd komen, van elke deadline halen… was hij net als oud huisvuil aan de kant gezet. Het was echter meer dan het verlies van zijn job. Het was het verlies van alles waar hij zich zijn hele leven voor had ingezet. Zoveel had hij opgeofferd. Maar er was hier geen toekomst meer voor hem. Waar wel? Zijn vrouw had hem al vaker aangekeken alsof ze het ook allemaal niet meer wist. De kinderen? Die waren te druk bezig met hun eigen leven. Hij zuchtte en gooide het verfrommelde papier op de stoel naast hem. Hij nam het stuur van de wagen zo hard vast dat zijn knokkels wit kleurden.  Zijn nagels drongen diep in zijn handpalmen. Nog nooit had hij zich zo vernederd gevoeld. Langzaam liet hij zijn hoofd rusten tussen zijn handen op het stuurwiel. Hij had het al vreemd gevonden toen ze aan zijn bureau kwam staan, met die triomfantelijke blik in haar ogen. Het serpent zocht al langer een reden om hem te lozen.  Ze had niet eens de moeite genomen om zijn afdanking onder vier ogen te regelen. Nee, het schouwspel moest voor de ogen van de volledige afdeling worden opgevoerd.  Harde werkers hebben niets te vrezen. De slagzin van zijn vader klonk nu hol en nutteloos. Wat een rotadvies. ‘Het is niets persoonlijks,‘ had ze nog gezegd. ‘Het zijn de omstandigheden, we moeten bezuinigen.’ De blik in haar ogen had echter gestraald van voldoening. Het spottende glimlachje op haar fijne lippen had hem verschrikkelijk gestoord. Niets persoonlijks? Alsof het minder pijn deed omdat het niet persoonlijk was. Hij deed de zonneklep naar beneden en keek naar de foto die aan de achterkant was vastgemaakt.  ‘Esmee…’ fluisterde hij zachtjes.  Even verscheen er een kleine, meewarige glimlach op zijn gezicht. Hij kuste twee vingers en drukte die zachtjes op de foto. Bruut draaide hij de sleutel om in het contact en startte de wagen. Na een paar keer tegenpruttelen sloeg de motor aan. Het trillen van het stuur in zijn handen en het lage gebrom van de motor hadden een merkwaardig rustgevend effect.  De radio sprong aan en een of ander oppervlakkig popnummer, over liefde of vrijheid of een combinatie van beide, vulde de ruimte. Een hoop onzin dus. Hij draaide het volume naar beneden. Het kon hem niet schelen. Niets kon hem nu nog schelen. Hij haalde diep adem, zette de ruitenwissers aan, keek vluchtig in de achteruitkijkspiegel en reed langzaam de parkeerplaats uit en de straat op. Op dit uur waren de meeste mensen nog aan het werk, dus veel verkeer was er niet. Traag tufte hij verder over de verlaten weg. Een grijze muis in een grijze, natte wereld. 

bramds
0 0

verlours uren

Het jacht voer geruisloos door de vaargeul naar de open zee. Hans stond  op het dek en keek door de getinte glazen van z' n zonnebril.  Ik ben eens benieuwd of je zelf om je kostbaarheid komt Klaus, dacht hij, voor ik me bedenk of zij  misshien wil blijven? hij lachte. 

amanda allesie
7 1

sirtin

Hadewijch en haar kinderen zaten dichtbij elkaar in  de kleine, donkere kelder. Jesse, de jongste, lag op haar schoot te slapen. De ander twee waren nog wakker, zaten zwijgend op de grond en hielden hun moeder stevig vast. Een luid gedreun deed de ruimte trillen waardoor het plafond in storte... er viel een diepe stilte.  

amanda allesie
7 1

Sta op

Ik heb liefde gekend, en stemmen verlaten Mijn hart kent dieptes met scheuren die een thuis bieden aan zowel volle, als lege vaten   Het is een geschenk om te mogen zijn Verpest het niet En geniet ervan Want ooit kom ook jij en ook ik Elk op onze tijd wel terval  

Kakofoon
10 0

Anticomplementair Gedrag

Het was 8 augustus 2025, in de nacht van vrijdag op zaterdag. Ik had nood aan sigaretten en had zin in een Redbull. Ik was al een tijdje op zoek naar een nachtwinkel die open was, en bij mijn uiteindelijke bestemming aangekomen, ‘Nachtwinkel Leuven ‘, kreeg ik voor de zoveelste keer te maken met een casus van verbale agressie naar mijn mening. Alleszins, het kwam er toch op vrij agressieve manier uit bij die jongeman. Ik zal even de situatie schetsen: mijn plaats van bestemming lag op een kruispunt, met uiteraard verschillende zebrapaden. Ik nam ‘at random’ een zebrapad, het licht stond op groen voor mij en er stond een witte auto te wachten. Naar mijn hoge standaarden en kwaliteitseisen die ik persoonlijk hanteer, vond ik deze auto gewoon een aartslelijk model. Ik stak de straat over en halverwege hoorde ik een jongeman, met piepend stemmetje, een beginnende baard in de keel nogal op vrij agressieve toon zeggen: ‘ hé kerel, er zijn zebrapaden voor iets hé!? Ik zie u wel weglopen met uw spierwitte beentjes!’. Ik dacht, ik dacht veel bij mezelf. Tijd om anticomplementair gedrag te stellen, dacht ik. Op kordate, heldere duidelijke toon en goed geargumenteerd repliceerde ik die jongeman in zijn mottige schreeuwlelijke wagen: ‘ Kijk hé gast, dat kan ook op een vriendelijke beleefde manier gezegd worden. Heb jij geen opvoeding genoten? Respect is een schone deugd. Ten tweede, ik ben nog steeds in mijn recht, omdat ik dit zebrapad binnen een straal en actieradius van 20 m gebruik. Als het jou niet zint kan je beter bij de flikken gaan werken. Naar de letter van de wet. Je zou trouwens een hele goeie flik zijn, je kent je wetgeving niet eens tegoei. En ten derde, ik kom van de grootstad Antwerpen, daar doen ze hun eigen goesting. Dus kerel, kom me niet vertellen wat ik moet doen.’ Ik kon natuurlijk nog veel meer zeggen, maar je weet nooit. Je hoort zoveel verhalen van verkeersagressie. Wat een aap en domme mongool. Ik weet het toch niet maar in wat voor zieke opgefokte wereld leven we toch tegenwoordig? Ik vind dat veel studentjes een groot fars bakkes hebben heden ten dage. Ze studeren aan de universiteit of hogeschool en ze denken dat ze alles weten. Generatie Z? De Millennials? Pamper ze zo niet en legt ze niet in de watten. Hebben ze wel een deftige opvoeding genoten vraag ik mij eerlijk gezegd af? Als je ’s avonds op de Oude Markt rondhangt zult u hopelijk wel weten en begrijpen wat ik bedoel. Ofwel was die domme aap heel zwaar gefrustreerd en wilde hij zich afreageren op onschuldige respectabele burgers. Ofwel had hij teveel gezopen en werd hij agressief ten gevolge van de alcohol. Een casus - de zoveelste - met een zwaar agressieprobleem.  Ach ja, ik blijf in het ongewisse. Ik was gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Maar ik had wel mijn sigaretten en Redbull. Ik was een content mens.  

Canniball
7 0

Het zwijgen van de dood

Het zonlicht bescheen de versierde zuilen aan de ingang van de villa. Tussen de bloemen hing een hand..zonder vingers. 

amanda allesie
5 1
Laad meer ...