Lezen

Zwaaioma

ze komt nauwelijks nog vooruit, maar zwaaien dat ze kan, oma!

Ik zal een deken meebrengen

  Zet een raam open,  de deur op een kier en ik zal een deken meebrengen.   Laat mij je huis binnengaan,  Haal adem en sluit alles weer.   Samen steken we  de open haard aan en weten genoeg.

Perzik

  naakte gaatjes in je oren de gloeiende ochtendzon in je ogen  de wind op je huid als het    laken dat je net nog van je afsloeg stukjes perzik in je mond dansen met je tanden   je zet de plant in het zonlicht zodat hij kan openbloeien en  zijn schoonheid niet verliest   je verschuilt je achter zijn bladeren,  verbergt je gehavende gezicht,  kauwt verder op stukjes perzik en    vraagt je af of danslessen  zouden baten.   

Alleen

mijn leeg hart wandelt door het bos als iemand het wilt vermoorden dan moordt die maar als een uitgeholde boom wilt vallen dan valt die maar als ik struikel op dit drassig pad dan struikel ik maar mijn lege hart is de overtreffende trap van dit alles

samen tafelen

we proeven van het zelfgemaakte rundsstoofvlees en onthouden dat  het lang en zacht dient te stoven, we geloven dat het dier gelukkig is geweest hoewel het er niet voor koos ons te voeden de afwas doen we met goedkoop huismerk de boiler is aan de luie kant, ik bedenk dat sommige mensen hun vaat in de rivier doen en dat lukt ook  

Rinus en Alice

Het was een warme dag. Een van die hondsdagen uit het gelijknamige boek. Ambetant warm zelfs. Om de plakkerigheid wat tegen te gaan, begaf ik me naar een vlakbij gelegen terras. Wachten op afkoeling in de vorm van een glas, maar ook wachten op de avondkoelte, tot de zon achter het hoge gebouw aan de overzijde van het terras verdween. "Kom, we gaan bij Rinus zitten." Het was Alice die het tegen haar vriend Theo zei. Het leek alsof Theo het niet hoorde, want hij liep zonder te antwoorden recht het café binnen. Alsof er daar iets op hem wachtte. "Zijn gazet", zegt Alice tegen Rinus. Ze zag dat Rinus Theo achterna keek. "Hij gaat zijn gazet halen". Rinus glimlachte. Alsof hij het niet onprettig vond om alleen met Alice aan het tafeltje te zitten. "Rinus, ik heb een kuisvrouw nodig", zei Alice. Uit de mond van Rinus kwam niet meer dan een 'ooh', waarna hij naar zijn glas Westmalle Trippel greep. Hij hield de kelk omhoog zoals een pastoor dat in een kerk doet, net voor het ter communie gaan. 'Het lichaam van Rinus' prevelde ik. Na de slok kwam een luide 'aaah' en een lik met zijn tong over zijn snor en rond zijn lippen. "Nu dat gij hier zit begint de zon te schijnen", zei hij. "Die schijnt al de hele dag", antwoordde Alice. "Dat bedoel ik", zei Rinus. Alice ging verder over haar poetsvrouw. "Als ik ze maar kan vertrouwen", zei ze waarbij ze naar Rinus keek. Rinus keek naar Alice en stond op. Hij ging naar binnen. In mijn hoofd zag ik Rinus als vrouw verkleed terug naar buiten komen. Het was een raar zicht met zijn snor. "Mij kunt ge vertrouwen Alice", hoorde ik hem zeggen. Het was Theo die naar buiten kwam met de krant in zijn hand. "Waar is Rinus?"’, zei hij. "Die is naar binnen", zei Alice. "Hebt ge hem niet gezien?"

Kritieke infrastructuur

Camelia

Smiling eyes over our masks, we hugged each other midway. 

van niemand voor niemand

In uw ziekenhuisWas u dokter en patient Maar u kunt niet helen van de oude pijnDe ziekte zit in de stenen van uw huisAls slijk ligt het op uw straten Mag ik je tutoyeren?Ik ben namelijk patient noch dokter Je jeugd is wegNet als de mijne is het verdwenen in de flesDat nu drijft tussen de zeven zeeën We zijn verroest, gebogen, verdraaidWe zijn opgelapt met secondenlijm En niemand leest onze gedichtenDie we op elkaar projecterenEn het ligt niet aan een rijmgebrek

Aan mijn prinses,

  Liefste,   In mijn hoofd is het nooit stil elke vlek, knieval, schrijffout weerklinkt oneindig, vergeten is wat ik mateloos wil   vinkje van me, kleine ringeling -het verleden speelt me parten- ik blijf die Baby-face die weer op zoek gaat naar bevestiging   maar de pijn van toen verdwijnt als ik me neerleg naast jou hier faal ik niet, ben ik genoeg wij smelten samen als ik je dijen zoen.   Prinses, ik heel mijn pijn als ik jouw lichaam bemin als ik je lik, streel en laat komen mijn hoofd verlaat in het zweet des aanschijns

Papa is een ster

de ene dag een ploeg in de hand, de volgende een geweer hij verlaat het dorp om naar de oorlog te gaan - zwart stekeltjeshaar vanachter het raam  lacht hij in zijn uniform; mijn ‘nieuwe’ papa   hij komt terug  van het front in een doodskist -   piepende banden   overbevolkte begraafplaats, lege huizen dolende geesten   onze speelzolder  weggeblazen door een bom; sterrenhemel   we vluchten  naar een land waar de mensen  ons vreemd vinden   bij het woord ‘oorlog’ doe ik alsof mijn neus bloedt - korsten op mijn hart    we leren een nieuwe taal spreken, die van de overlevenden  elke dag vind ik mezelf opnieuw uit - papa is nu een ster    

Valentijn

Vandaag lees ik op de kalender dat het Singles Awareness Day is. Ik stel er me verder niets bij voor. Behalve dat het vlak na Valentijnsdag valt. Dat doet me dan weer denken aan Valentijn die ik twee dagen vóór ‘lievekesdag’ – zoals ik me de 14de februari herinner uit mijn kindertijd – kort doch aanwezig heb ontmoet, op het perron van tram 9 aan Berchem station.  Dat zit zo: Ik stapte op genoemde locatie uit, samen met andere mensen. De ene stapte één richting uit, ik de andere. Intussen wachtten mensen om op te stappen.Het perron aldaar is nogal smal. Desalniettemin viel me, door al dat volk heen, op dat Valentijn ook van de tram stapte en tegen de reling achteraan het perron ging leunen. Ik stond nog even stil tussen links en rechts weg stappende mensen. De grote zak boodschappen over mijn schouder bungelend was, helaas, niet plaats besparend. Door de wereld in vertraging te aanschouwen, blijf ik kalm en aanwezig. Iemand zei: “Wacht, die madam moet nog op de tram.” Ik draaide me om. Een vrouw keek me aan, met de vraag nog in haar ogen. Na mijn “Ik hoef niet in te stappen”, ging ieder zijn eigen weg. Valentijn stond nog tegen die reling dit dagdagelijkse gebeuren te aanschouwen. Ik stapte langs hem heen en hij lachte naar mij, mét een knipoog, zo eentje die uitdrukt wat je samen ongepland deelt: Die drukte toch! Ik lachte terug en vervolgde mijn weg, half in gedachten. Vanwaar ken ik die man, hij is een acteur… ah, ja in “De helaasheid der dingen” speelde hij de hoofdrol.Weer thuis, even googelend, duurde het niet lang voor ik het wist; Valentijn Dhaenens. Man man, als ik zo’n vijftien jaar jonger was, ik zou … Ja, wat eigenlijk? Op een tas koffie trakteren, zo eentje met een hartenvorm chocolaatje erbij in een rood papiertje? Een theatervoorstelling bijwonen, dat is realistischer en duidelijk: De helaasheid der dingen voorbij!

Opluchting

IN  een ballon met helium  een veel te strakke broek  een rugzak volgestouwd  tot  scheuren   UIT  een leeglopend hoofd  ploppende gekmakende gedachten    haar opgehouden adem  lost een langgerekte zucht van eindelijk

Verdriet

dat ze het wel aankon dacht ze verdrongen gevoelens opgekropt diep binnen in een illusie van controle   tot de tranen kwamen eerst druppelend net lenteregen die straks ook wel weer stopt aanzwellend tot striemend een storm zonder verweer   eindelijk huilt ze de dam kapot haar tranen de verlossende loop  vrijheid

Spijt

kwamen plots  de woorden die ze NIET had gezegd wat WEL  leek hopeloos verkeerd   voelde ze  geen tranen alleen leegte - de naaktslak   tegelijk haar hoofd zo vol zeurende gedachten dreinend  opnieuw opnieuw opnieuw opnieuw   roekeloos raderwerk  radeloze stroom  van kon ik maar  had ik maar  wat als ik   MISSCHIEN ?

Eenzaamheid

na dag tien begint ze het  te voelen het dringt langzaam tot haar door : de deur die gesloten blijft de telefoon die niet meer rinkelt de maaltijden  voor één   stilte   hangt als een verstikkende grijze  wolkendeken in haar hoofd  ze krijgt hem niet  weggeblazen  hij blijft en wordt steeds donkerder tot  hij haar bijna versmacht

Ik raak je mis

Ik mis je raakt me .

bloedworm

Ik kruip door de wonde onder haar huidIk kus haar, kus haarZe geeft me haar hals, wacht op een woordZe wil vallen, vallen Door het glas zie ik schaduwen wegtrekkenGrauw ochtendlicht in haar gezicht Ze bloedt op mijn tapijtEn ik zuig het op, zuig het op Als wijn stijgt het naar mijn kopEn ik wil vallen, vallen

Rozen van Valentijn

Ze hebben doornen Ze doen pijn

Pakjes

Het pakje lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een kleurig lint eromheen. Toen ik vanmorgen naar beneden kwam lag het er niet meer. Jacques zit met de krant voor zijn gezicht. Ik schenk een kop koffie in en pak een krentenbol uit de broodtrommel. ‘Jij ook een?’ Hij doet net alsof hij mij niet hoort. De koffie is gloeiend heet en ik neem voorzichtig een slokje. Jacques laat zijn krant zakken en ik zie dat zijn gezicht op onweer staat. ‘Getver’, ik constateer dat mijn krentenbol beschimmeld is. Als ik de pedaalemmer met mijn voet open druk om de krentenbol erin te mikken zie ik bovenop de resten van de pasta carbonara van gisteravond het  pakje liggen. ‘Wat krijgen we nou?’ roep ik vol ongeloof uit. Jacques springt op uit zijn stoel. ‘Ik ben die klotepakjes helemaal zat, Gemma. Die eikel van een Roel moet maar eens ophouden met jou te stalken. Want dat is het namelijk, gewoon ordinair stalken.’ Inmiddels hebben zich in zijn mondhoeken kleine schuimvlokjes gevormd.  Dan gaat de bel. We verstrakken allebei. Jacques loopt naar de voordeur. Ik zie door het keukenraam dat er een koerier van Parcels4You voor de deur staat. ‘Goedemorgen meneer. Ik heb hier een pakje voor Gemma Gruyters. Zou u in dit vakje misschien even willen tekenen voor ontvangst? ’ De gil van de jongeman doet mijn toch al zwaar geteisterde zenuwstelsel bungeejumpen. Als ik mijn hoofd om de hoek steek zie ik hoe Jacques het pakje abrupt uit de handen van de koerier grist. Hij klemt het stevig onder zijn arm en trekt een sprint naar de gracht aan de overkant. De jongeman trekt wit weg. Met een wijde boog, een Olympisch discuswerper waardig, gooit Jacques het pakje in de gracht. De Parcels4You jongeman begint nu hysterisch te krijsen. ‘Oh, my God, het is toch geen bom?’ Op hetzelfde moment gaat de deur van de buurvrouw open. Zij vangt de kreet van de koerier op en begint vervolgens nog harder te krijsen. Ik trek de voordeur dicht en stop mijn vingers in mijn oren. Hijgend ren ik de trap op en ik duw de deur van mijn slaapkamer open. Frommels, onze oude Cocker Spaniël kijkt mij verbaasd aan. Hij rekt zich even uit en legt zijn kop weer op het hoofdkussen. Ik loop naar de kast en schuif een lade open. Mijn handen graaien nerveus door de sokken en mijn ondergoed. In een paar foeilelijke Kerstsokken (cadeau van Jacques) zit het prepaid mobieltje verstopt. Snel toets ik het mij welbekende nummer in. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat er op genomen wordt.  Ik  hoor de voordeur dicht slaan en vervolgens het geluid van zware voetstappen op de trap. De klink van de deur gaat naar beneden. Frommels springt van het bed. Van veraf hoor ik geluid uit mijn mobieltje komen. ‘Liefje, ben jij dat, wat is er aan de hand?’ Het lijkt alsof ik droom, maar dat gevoel heb ik mijn hele leven al.