Lezen

Witter dan de sneeuw

oh, kraanvogel die opvliegt in de winter - witter dan de sneeuw

Kerst

Kabouter PAP heeft een droom. Hij wil met de feestdagen een kerstboom. Kabouter Pap heeft een idee. Hij vraagt het aan de toverfee. Uren zoeken ze samen. Iedereen kan dat beamen. Plots staat er in het bos een grote boom. In dit bos is het ongewoon. Uit het niets gaat het sneeuwen. Het lijkt wel voor eeuwen. Met veel moeite slepen ze de kerstboom door het bos. Ze vragen zelfs hulp aan de sluwe vos. Plots volgt er een harde krak. Kabouter PAP heeft eigenlijk wel genoeg aan één kersttak.

Jan Sluimer

3 0

Flamenco. a

verf ed GITAAR VARIA ***************************************** Adagio, Tomaso Albinoni door verf ed *************************************************** Recuerdos de la Alhambra T.Tarrega **********************************************In den beginne was er de tekst en het ritme, aangegeven door een stok. De gitaar kwam pas veel later. De spanning werd, eerst langzaam, opgevoerd naar een hoogtepunt. Het doet denken aan Arabische (huwelijks)feesten, waar het tempo aanzwelt tot de ontlading – en dan stopt het. Ook bij flamenco wordt dat ritme steeds opnieuw opgevoerd, gestopt, en weer hervat.Flamenco: een melodie bouwt zich op en net wanneer het gevoel zijn volheid bereikt, valt het stil. Dit proces herhaalt zich eindeloos. Ik werd er gek van. Het raakte mijn puberale gevoelens en bracht ze in beroering. In die uithoek van Vlaanderen werd ik gegrepen door muziek uit het zuiden van Spanje.Later bleek de enige flamenco-kenner en -speler in Antwerpen te wonen. De stad waar boten in het centrum aanmeerden en hun vele culturen voor een paar dagen of weken uitspreiden. Het was een hele tocht vanuit mijn afgelegen dorp naar de grote stad, maar mijn jeugdige hormonen dreven me erheen.De zanger-schrijver-dichter woonde destijds in een rijtjeshuis in een zijstraat van de Gitschotellei. Oeroude Vlaamse instrumenten hingen aan de witte muren. Na een hartelijke ontvangst kreeg ik mijn eerste teleurstelling te verwerken: de enige kenner van deze hartstochtelijke muziek vertelde me dat hij ze niet meer speelde. Een Spanjaard had hem erop gewezen dat zijn spel veel te koel was. Hij stuurde me naar Leuven, waar een Vlaamse flamenco speler de muziek niet alleen speelde, maar ook lééfde.Op dat moment kon ik er weinig mee; de volgende dag werd ik weer in de fabriek in mijn dorp verwacht. Maar een paar jaar later, toen ik de wijde wereld introk, bepaalde die ontmoeting mijn pad. Leuven werd vijf jaar lang mijn thuis.Later, toen de ratio in mijn leven sterker werd, vroeg ik me vaak af waarom die verre muziek mij zo diep had geraakt. Misschien omdat de strenge rooms-katholieke cultuur en de armoede in het verre Andalusië gelijkenissen vertoonden met het leven hier. Een van de verhalen over de oorsprong van de naam bracht meer duidelijkheid: een Spaanse koning hoorde de zigeunermuziek en zei: "De passie die deze muziek uitstraalt, vind ik terug bij mijn Vlaamse lijfwachten, mijn flamenco's."De zanger-schrijver-dichter die ik destijds ontmoette, schreef de regels die al jaren door mijn geest dwalen en mijn leven verblijden: "Ik wil deze nacht in de straten verdwalen, de klank van de stad maakt me zeer amoureus." — Wannes van de Velde. Op de dag van de begrafenis van Wannes werd deze tekst gepubliceerd in de krant DE MORGEN. *********************************************** *************************************************** ********************************************************************* foto galerie verf ed GALLERIJ VERF ED Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e https://www.2dehands.be/q/verf+ed+encyclopedische+mens/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+de+culturen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

46 0

Voetveeg

Voor een arduinen drempel lag een voetmat met de letters W, E, L, K, O, M in een rooster. Als een kikker keek hij naar haar op, bewonderde haar voeten, maar daarboven was het gissen naar haar buik en dijen. Waren onder knappe kleren heupen minder fors en borsten weliger dan werkelijk? Na bezoek aan psychologen zat ze op haar dorpel. Hij hoorde hoe zij zuchtte over broers en ouders. Zijn vezels rilden mee. Haar gebogen hoofd met fijngesneden ogen, neus en lippen glipte alle nachten zonder zouten druppels dromen in. Hem nam ze vast alleen om uit te kloppen. Zij sloeg geen acht op hoe zijn vezels lagen, wie op zijn voetstuk stond of wat hem zo bewoog. Zij veegde slechts haar voeten aan hem af. Hij versleet. Zij zag zijn letters kwijnen. Toen zij hem een bak in keilde, mompelde hij: 'Nog veel geluk.'

Robert de Roek

8 2

invasieve tuinbeelden

dingen veranderen razendsnel voor zover je het voor jezelf bedenkt en het niet meer massief-passief beleeft zoals zij die de Amerikaanse droom hebben omarmd in het leeggebloede Texas van vandaag de dochter leeft op flinterdunne lichtgewicht crackers de vader heeft zonet een van de vele vrouwen op het landgoed begraven en wanneer de allerlaatste mistvlekken zijn vertrokken blijft hij zich vastklampen aan het tijdloze tafereel van een kleine mus in hevige barensnood ik kan je gedachten lezen, brengt hij schroomvallig uit waarop de dochter backstage haar verzen eindeloos aan het reciteren slaat, haar vingertoppen in de opgewarmde appelsap gedoopt, haar handen doodgewreven tegen opstijgend vocht, tegen de muizen, tegen de stemmen uit de schoongeschrobde vloer

Eliot Blohm

5 0

Per boot naar Diepenbeek

Op de bodem fluistert het wrak. Wat is het rood en warm. Tomaten praten over een zonsondergang. Luister goed. Gelijk een mens naar een planeet die hitte lust. Intussen. Op die bodem. Fluistert nog steeds. Het wrak. Schat. Zoen mij dan nog eens. Neen. Dat gaat niet. Ik zit in een diep week dal. Van Roozendaal naar Diepenbeek. Ja. Één ticketje graag. Oef. Ik word dra verlost. Door kalmte. Zo sprak een tong op de zeebodem. En straks. Dan krijg ik een bult. Gij onnozelaar. Heb je een plan? De introductie van de dromedaris in Nieuw-Zeeland is helaas geëindigd als die icebergsalade op de Titanic. Op dat diepe zand. Ik lig daar al eeuwen, Liefste. Onder druk te rusten. Soms wit met nog wat blauw van twee gebroken ogen. Vaker paars en kil. Zo. En u? Drenkeling in spe. U zit nog op het strand. Heeft de toekomst al vermoedens? Beterschap of verval. Boter op je hoofd. Een restje brood. De echo van een zwanenzang. Het is gelijk die stilte. Zij hoort alles en begrijpt niets. Terwijl ik dacht. Aan jou. Gelijk een teek aan bambivel. Schat. Echt. Ik ben onderweg. Jawel. Van Roozendaal naar Diepenbeek. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

7 0

de brief

Koen Vlerick

6 0

Kinderzitje

kinderzitje - door de sneeuw fietst een kerstboom mee

Margaretha Juta

4 0

De etymologie van inzicht

Een psychose is een verworven duplicaat van een originele verdienste na bewustwording van een extern reflecterende entiteit. Een schrikreactie voor het bestaan van 'ander' dus eigenlijk. Hypothese Wat was je al aan het denken toen dit gebeurde? Durf Deze durf kent echter geen begin, en daarom is zorg noodzakelijk. Dat maakt durf het logisch tegendeel van oorzaak.

Robijn Bodijn

11 0

ROBOT. a

de+andere/ ********************************************** "Het woord robot is afgeleid van het Tsjechische robota, wat 'dwangarbeid' of 'zwoegen' betekent SeniorWeb. Het werd in 1920 geïntroduceerd door de schrijver Karel Čapek in zijn toneelstuk R.U.R. om kunstmatige arbeiders te beschrijven Gent Leest.Hoewel het woord geen communistische uitvinding is, sluit het beeld van de arbeider als een 'willoos en inwisselbaar radertje in de machine' naadloos aan bij de bureaucratische systemen van die tijd. De arbeider werd gereduceerd tot een naamloos gebruiksvoorwerp, een slaaf van de staat zonder eigen stem. Het is dan ook niet verrassend dat dit kille mensbeeld desastreuze gevolgen had, waarbij zelfs degenen met de beste bedoelingen werden meegesleurd in een systeem dat de menselijkheid uit het oog verloor."

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

13 0

Huidhonger

Zachte tedere Aanrakingen Stillen mijn Huidhonger Een tederheid en Intimiteit die Ik zo lang Heb gemist P. Claes, 11/12/'25©

Canniball

5 0

Wanneer stilte niet meer draagbaar is

Soms klinkt stilte harder dan elke zin die ik zou kunnen zeggen. Niet omdat ik niets voel, maar omdat alles tegelijk binnenkomt. Ik heb jarenlang geleerd om mijn mond te houden, om dingen weg te stoppen en te doen alsof het vanzelf oplost. Ik moest alles alleen doen en alle ellende zelf dragen. Er zijn momenten geweest waarop stilte veilig was, maar op een gegeven moment breekt het. De trauma’s, triggers en beelden die terugkomen maken mij niet gelukkig. Ik merk dat ik moet leren spreken. Nog niet hardop, maar eerst hier in woorden die eindelijk ruimte krijgen. Schrijven dwingt me om niet te verdwijnen in oude gewoonten. Het is mijn manier om langzaam zichtbaar te worden wanneer praten nog niet lukt. Soms is schrijven genoeg. Soms is het het enige dat ik kan.

Onzichtbaarkind

6 0

Vliegtuigstand

Jij weet de spotlights op je gericht, maar wij hebben er het raden naar voor wie je een buiging maakt. Of is het een struikeling? Een eeuwige evenwichtsoefening? Nooit eerder zag ik jou mooier in herhaling vallen dan hier omringd door vrije kunsten. Schaamteloos in vliegtuigstand. Bij een sculptuur van Santiago Ydáñez in Museum Snijders&Rockoxhuis, Antwerpen (Ydáñez en Amberes, EUROPALIA ESPAÑA)

Ingemar Spelmans

4 0

Kerststal

kerststal op het plein - tegen diefstal Jezus achter tralies

Margaretha Juta

5 0

Een stille krater

Het is een ogenschijnlijk alledaags tafereel: mijn vrouw en ik die in stilzwijgen naast elkaar zitten op het doorgaans niet erg comfortabele metalen meubilair van de NMBS. We wachten op de trein richting Brussel, om vandaar verder naar Kortrijk te gaan, naar het Wonder Festival — meer bepaald naar de audiovisuele installatie Calamity, over het moment vlak voor een bominslag. Mijn broer had er muziek bij geschreven. Het is op dat moment dat mijn vrouw plots een teken van verbazing geeft tijdens het lezen. Omdat ze zich wel vaker verbaast over dingen die niet per se verbazingwekkend zijn, vraag ik nonchalant wat ze gelezen heeft.‘Juf Stefanie is dood!’ zegt ze, op een onbedoeld kinderlijke manier.Even dringt dat niet tot me door, maar wanneer er tranen over haar wangen rollen, daalt het besef neer als een ijskoude priem in mijn keel. Juf Stefanie, de vroegere lagere-schooljuf van mijn zoon, is er plots niet meer. Ze was veertig geworden. Zo staat het in de WhatsApp-groep van de school, tussen allerlei andere berichten. Er wordt, bij gebrek aan woorden voor zo’n nieuws, dan maar naar passende emoji’s gezocht, die totaal misstonden. Maar helemaal niets zeggen is nog erger. Ik leg een arm om mijn vrouw heen, terwijl ik er zelf ook een nodig heb. Er is iets van mijzelf afgebroken wanneer ik het lees. Alsof een kind in zijn onbezonnen enthousiasme een bloem heeft uitgerukt. Een overweldigend gemis. Niet zozeer een persoonlijk verlies — ik kende haar enkel als juf — maar een verlies van een hogere orde, het besef dat niet juf Stefanie het leven verliest, maar het leven juf Stefanie. Ze was erg begaan met haar kinderen, heel intelligent, creatief en altijd lief. Ik lees de leegte van mijn boodschap onder het bericht: ‘Zij was zo’n goede en warme juf.’ Alsof het daarmee gezegd is. De installatie is indrukwekkend. Een hoop schermen is aan elkaar gekoppeld om samen één grote woestijnvlakte te tonen waar alles kalm is. Totdat de muziek suggereert dat er iets staat te gebeuren. Rode, tapijtachtige figuren glijden heimelijk over de heuvels. Veel tijd om zich voor te bereiden krijgt het publiek echter niet: in een splitseconde kleurt alles donkerrood en lijkt de muziek stuk te gaan. Een hels lawaai en hoekige geometrische figuren die snijden als messen grijpen naar de kelen van de omstaanders. Daarna komt de verslagenheid.Volledige duisternis.Een stille krater.

Lennart Vanstaen

5 0

Verdwijnzucht

Nee. Vandaag volg ik de herfstbladenGa ik van het pad af en treed ikin de ochtendmist De cirkels die ik loop rond het waterlijken een geheime code te krakenEen knop die ergens wordt ingedrukt Mijn pas vertraagt en mijn ademhalinglijkt van elders te komen, tussen bomen klinkt een bekend lied, met vreemde noten Ik ben niet meer hierIk kijk naar mezelf aan de overkantTussen ons het rimpelende zwarte water Ik ben waar ik ooit zal zijn en voordat ik terugkeer, glimlach iken groet ik iemand die ik niet ben vergeten.

Lennart Vanstaen

5 2

Winterhard

de was hangt buiten naast de witte camelia - winterhard

Margaretha Juta

5 0

venus of ode aan de prostituee of teloorgang van de inhoud van mijn portemonnee

is er een venus dan ben jij het is er een afrodite dan ben jij dat laat me nu eens in dit uur jouw hermes zijn en voor langere tijd zinken als een heremietkreeft naar de diepe zakjes van mijn portemonnee je scharen knippen strookjes van dollarbiljetten en samen dalen wij traag in de perfect groene zee van onmogelijkheid je tandafdrukken en nagelssporen van het gulzig liefhebben nog in mij ik kan je als ik wil als ik durf uit de cement trekken maar niemand kan de cement die in je zit uit jou halen

Peter mmm Verreth

6 0

Marcel (150 woorden)

“Goedemiddag. Ik ben Marcel, ik zou u graag iets willen zeggen over wat de bijbel voor u kan betekenen.” Awel, Marcel, misschien kan dat wel, maar zo aan de bel, dat vind ik moeilijk, jawel. Genoeg rijmelarij. Soms heb ik zin om die bijbel nog eens ter hand te nemen. Er valt wijsheid uit te halen. En als er iets is wat we nodig hebben. Heb ik nog een bijbel? Ik heb er ooit een gehad. Eentje met een rode kaft. Ik vermoed dat die ergens op zolder ligt. Ergens bij 'Het Verdriet van België'. Dat boek wou ik afgelopen zomer terugzoeken, na een radioprogramma over het boek. Diezelfde namiddag meende ik Marcel in het centrum te zien. Ik zei tegen mijn vrouw dat de man op het dorpsplein Marcel van de bijbels was. Maar toen hij dichterbij kwam, bleek het hem niet te zijn. Een mens kan zich vergissen.

Rudi Lavreysen

11 0

melk schedel

Tuur duwde de veroeste poort open die een spookachtig gehuil prodceerde . Het licht van zijn zaklamp bescheen een witgeverfd huis. Hij rilde. Het was alsof hij haar weer hoorde schreeuwen:'red mij!'

amanda allesie

4 2