Lezen

De baring van eenzaamheid

De gammele poort naar een angstig onbekende, opende zich met een macabere verlokkelijkheid. Het ritmisch gebonk van twee snel pompende hartslagen weergalmde in de mistige hemel. Ze wist dat er geen weg terug was, hoezeer ze ook verlangde de twee bonkende drummen in harmonie te laten musiceren. Ze voelde de uitgedroogde grond onder haar blootse voeten wegschuiven en besefte dat het haar zou zou meesleuren en de kleine trom met haar.  Toch bleven haar tenen stevig in de korrelige aarde verankerd. Een verguld bordje op de met mos overgroeide grijze stenen die het groenmetalen hek in houdgreep vastgekneld hielden, trok haar aandacht. "Een poort die genadig is. Een poort hunkerend naar bijzin. Een keuze wordt gemaakt. Een hart voor een hart. Twee tikkers tikken binnen. Één hart tikt weg. De keuze is aan u." Een eenzame traan baande zich een weg door de in haar gelaat gekerfde vermoeide rimpels. Iemand zou het levenslichtzien, vergezeld van een kwellende eenzaamheid. Wiens eenzaamheid dat zou worden, lag in haar handen. Ze lichtte voorzichtig haar rechtervoet uit de onderaardse korst en treuzelde het licht achter de poort tegemoet. Ze plaatste met stevige bibber haar linkerhand op de dreigende poort en sloot haar ogen. Een flikkerend licht ontrok zich uit haar borst en zweefde enkele beknopt langdurige seconden voor haar donkergroene ogen. Toen ze het wilde aaien, schoot het weg in de dampige nevel. De poort draaide met een scheurend geluid dicht, terwijl een nieuw gloeiend heet hartje de metalen staken versierde, terwijl de geur van verscheurde hoop de lucht vulde. De drum zou eenzaam verder kloppen. Eenzaamheid werd geboren.  

Yvan Van Heyst
11 0

De gouden oorbel

Fuck, ook dat nog. Tomas gromde. Stomme Veerle. Wie gaat nu in het bos wandelen met dure juwelen? Had ze toch wel een gouden oorbel van haar overleden oma verloren. Nu kon hij die gaan zoeken. Door de invallende duisternis zag hij nauwelijks een hand voor ogen. Hij trok zijn laars los uit de modder en rilde.  Liever was hij onder een dekentje in de zetel gekropen met een grote mok warme chocolademelk en enkele speculaasjes. De gedachte daaraan maakte hem nog kwader. Op Veerle maar ook op zichzelf. Was deze zoektocht echt nodig? Waarom moet ik per se bewijzen dat ik geen minnares heb? Dat die sms’jes aan Tamara niets betekenen? Een fijn contact met je ex is toch juist goed? Wie checkt trouwens de telefoon van zijn partner?   Hij probeerde zich te herinneren hoe ze waren gelopen. Waarom hebben we niet gewoon het betonnen wandelpad gevolgd? Hij stak de lamp van zijn oude Nokia 3010 aan. Dat kon die baksteen gelukkig nog net. Hier zijn we naar rechts gegaan, dan daar naar links, hier weer een beetje naar rechts. Plots stond Tomas stil. Hoorde ik nu net geritsel? Hij draaide zich om. Niets te zien. Ik zal het me wel verbeeld hebben. Hij zette enkele stappen. Dat geritsel weer. Word ik nu gevolgd? Tomas besloot het te negeren. Straks word ik nog paranoïde. Hij stapte koppig verder. Tot hier zijn we gelopen, daarna zijn we teruggedraaid.  Zag ik nu net een flits? Hij voelde een lichte paniek opkomen en versnelde zijn pas. We liepen hier naar links, dan bogen we af en daarna terug een beetje naar rechts. Alweer een lichtstraal. Nu was hij er zeker van. Hij begon te lopen. Die oorbel kan me gestolen worden. Ik koop wel een nieuwe. Aan het pad kwam maar geen einde. Dit klopt niet. Hier zijn we nooit geweest. Die lage struikjes heb ik nog nooit gezien.                                                                                                          Tomas besloot een eindje terug te keren in de hoop een herkenningspunt te vinden. Waarom wilde ik ook alweer geen smartphone? Ik had nu wel een GPS kunnen gebruiken.                      Dat licht weer. Plots zag hij een soort kleine vuurtoren naast de weg. Het leek wel het huisje uit Hans en Grietje maar dan in steen, niet in peperkoek. Daar komt dat licht dus vandaan. Nieuwsgierig sloop Tomas dichterbij. Hij keek rond. Niemand te bespeuren.                               Is dat de deur? Hij duwde er voorzichtig tegen. Kleren en een slaapzak. Een nachttafeltje en een opengeslagen boek. Hier woont iemand. Dat kan toch niet? Tomas kon zich niet bedwingen en stapte naar binnen. Een gasstelletje en enkele blikken witte bonen in tomatensaus. Een half opgegeten stuk brood. Twee paar Dr Martens en een verscheurde foto. Wat ruikt het hier raar.                                                                                Tomas zag nog een deurtje en duwde het open. De geur werd sterker, indringender, haast niet te houden. Hij bedekte zijn mond met zijn sjaal. Is dat een lichaam, onder dat doek?  Behoedzaam ging hij dichterbij. Hij schoof het doek een beetje weg, schrok van de plotse aanblik van het bleke vrouwengezicht met wijd open ogen en deinsde achteruit. Hij draaide zich om, wilde het op een lopen zetten en zag nog net iets blinken bij het oor van de vrouw.

Melanie Huyghe
33 1

Moedeloos mag ook

    Hallo, ja, euhh, welkom iedereen in de kazerne. Zegt een keer jullie naam. Koen. Conner. Koenraad. Ratislav. Nero. René. Allemaal mannen. Weerom. Die niet meer normaal kunnen spreken na drie pinten. Dit is de opdracht voor vandaag. We zullen samen pinten drinken. Ja. Tof. Jawel en ontzettend veel. En daarna zullen we proberen normaal te spreken. Cool. Het is precies een inburgeringscursus maar dan zonder frieten. En hier is de middenlijn. Als het lukt. Zonder te waggelen. Dan zijt gij voor ons een normale mens en geen eend. Weet je trouwens waarom Roma’s zo vaak ook gewoon dieven zijn? Ja, Conner, je mag antwoorden. Omdat ze niet geloven in privé-bezit en dan bestaat zoiets als diefstal niet eens. Goed, jongen. We leren allemaal iets bij vandaag. Krijgen we straks echt geen frieten? Neen. Deze sessies zijn vandaag gesponsord door AB Inbev. Jupiler, Stella, Leffe. Mainstream zuipen tot ge erbij neervalt en geen dwaze praat meer uitkraamt. Roman pils bestaat ook. Is dat gebrouwen door Roma? Alstublieft geen romantische opmerkingen te maken, of ge moet volgende week terugkomen. Dat staat zo in het oordeel. Fuck, ik als ik straks waggel als een eend, wil ik toch dat beest leegzuigen. Wie heeft dat gezegd? Het was Nero. Onnozelaar. Gaat gij nu echt iemand in een kooi steken bij dat pluimvee en dat plebs omwille van een gezegde. Shit, ik houd ook zo van frieten met mayonaise. In het Frans is dat met twee n’en, wist je dat? Gelijk mijn naam. CoNNer. King Conner. King Kong Komkommer. Mijn God. Binnen een paar dagen weten wij niet meer waarover te schrijven. De oorlogen in Oekraïne of Gaza. Het zal allemaal afgezaagd zijn. Zie ze daar nu rijden met hun tanks ziekenhuizen kapotschieten. Er prijken overal jodensterretjes in het blauw op hun witte vlaggetjes. Witte vlaggetjes, meneer. Dat zou voor vrede moeten staan. Verkloot dat niet met twee blauwe lijntjes en een jodenster. Zwijgt, Conner, of je moet volgende week terugkomen. Fuck. Ik ben dit alles echt beu en straks zijn er verkiezingen. Ge moogt kiezen. Klimaatramp of klimaatramp. Ja. Binnen een jaar of tien. Wees daar maar zeker van. Exponentieel is geen wiskundige term. Het is een ware evolutie. Bereid U allen voor. Om te sterven. In de armen van Conner. In Oekraïne. In Gaza, de verzopen Westhoek of een glas Leffe. Moedeloos mag ook.       uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
8 0