Lezen

Fuji berg vanuit de shinkansen

station Ōmiya - middagzon en Fuji-san oogverblindend mooi de besneeuwde top van de Fuji torent uit  boven de daken    hij speelt hide and seek met treinreizigers, Fuji achter de huizen   achter hoogbouw doemt de Fuji berg op - witte was op balkons   door de netten van een honkbal veld; glimp van de Fuji  achter de kranen van een gloednieuw stadion; oude Fuji-san  

Margaretha Juta
2 1

#novembervers2023 - Zon en zee

Zon en zee Architectuur voor getroebleerden maar dan binnenshuis zonder mistbank

Thomach
9 0

novembervers 1411

ge hebt alles wat ge wilt  mijn kleine meid warmte van het zeildoek dat broeit voor de eeuwigheid lees ik u voor uit ons lievelingsboek van de zweedse schrijfster  dat gij in mijn voeten stapt verberg een muizenval vol ijver eet de kaas die gij mij toehapt 

peter mmm Verreth
6 0

Ik proef destructie

De knokkels van mijn hand kloppen pas als mijn vuist gedaan heeft. Mensen die onder je huid kruipen krijg je niet weg met een muur als boksbal. En dat besef drijft me tot de volgende poging om dat op de proef te stellen. En nog één. En nog één, nog één, één, één, één, één, één, één, één, één. Ik proef destructie; onderscheid tussen mij en hen bestaat niet. Zout sijpelt in mijn mond en voedt de radeloosheid. De muur is onderdanig aan mijn rake klappen en bloost onder mijn opengehaalde huid. Ik stop niet. Ik voel de machteloosheid oprukken in de schokken die ik blijf geven. Ik stop niet.Ik vertraag, maar verhard. Ik stop niet.Ik stop niet. Ik weet niet of ik dat nog kan: stoppen.

Amarant Plas
23 0

NovemberVers 13/11

Hoe was ik het roest van de dagen, hoe trek ik ooit weer zon door de ramen.

APA
18 2

#novembervers geen onderwerp dag13

koren en kaf   beter verberg ik helderheid het sterke is doordrenkt, en leeft lang centreert en harmonieert, koren en kaf misschien samengaan, misschien zoeken ik gebruik geduld en zonder uitputting, denk ik na voortschrijden bezit een plaats   mijn patroon wordt helder, maar ik verhul zoetheid nadert, kaf, kennis nadert, koren gepastheid van een grote heer, gebruik ik niet mijn vleugels laat ik zakken soepel beweeg ik, geen kwelling sta ik toe poorten en kamers houd ik gesloten   maar bewust verberg ik mijn licht veld geeft mee, draagt en maakt zich dienstbaar alles zwoegt en dient, ik zaai en oogst verdonker en verhelder, aldus corrigeer ik vlieg ik gepast, koren en kaf waait in de wind helderheid mag niet pauzeren   @linde20231113 #novembervers2023#dag13

de jutte acrobate
0 0

Omhoog

de wolkenkrabber  kleurt in alle tinten rood - klimop komt omhoog  

Margaretha Juta
15 2

#novembervers2023 - 't Poske

De sluiting van café ‘t Poske Een lappendeken voor de geheelonthouder en de vrouw zonder geldpers

Thomach
3 0

hormoon-balans

De boiler buldert zijn laatste warmte. Het water blijft toch koud. Vandaag ga ik terug werken na een zombie-keelontsteking en de etter die ik de afgelopen week doorslikte lijkt zich nu te hebben getransformeerd tot ongelukkige collega's. Ik vraag niet door want ze doet een handgebaar dat ik interpreteer als 'nu niet'. Ik stel de foute vraag en het antwoord blijft uit. Een vroeger familielid vraagt me om hulp in haar onderzoek naar de ontrouw van haar voormalige man, mijn neef. Ik wil haar wel helpen maar anderzijds interesseert het me niet. Hij heeft ondertussen een kind met een ander, zijn collega. Ik heb dit soort spelletjes nooit gespeeld en ik ontwikkel een nieuw voornemen. De volgende keer dat mijn tante een debiele opmerking maakt over mijn afwezigheid schijt ik haar uit. Dan mag ze de etter vanuit de achterkant van mijn keel eens proeven. Hoe langer ik zwijg, hoe erger ze het te verduren zal krijgen en ik heb al heel, heel lang gezwegen. Het zal zo onvoortreffelijk vies zijn, ze zal door haar eigen egoistisch afgietsel zakken wanneer ze mij vraagt wanneer ik voor kinderen zal zorgen. Ze heeft er zelf bewust geen, haar rijkdom mag niet gedeeld.  Over een halfuur mag ik met de fiets door het donkere bos naar huis en ik ben mijn hoofdtelefoon vergeten. Het is oke, ik kan mijn aanval al boorbereiden.  Mijn lieve, lieve vriend maakt taco's vanavond en de boiler wordt herstelt. Wij samen zijn sowieso warm genoeg en ik barst van liefde met een mes achter de rug. Dat is voor wanneer de buurman zijn beklag komt doen over het weer.     

Chloe synkineses
6 0

Gezapige en andere (zelf)observaties (over november)

Terug een uur dichterbij bij het natuurlijke donker De wereld draait voorbij voorbij Halloween  Kerkhofeven stil op den elfste van de elfste Sinterklaas komt ook dra; rep u allen! Waar zijn die lange zomeravonden? Geen plant, boom noch dieren als het kon en mocht geen kind trekken zich iets aan van de mechanische klok omgevormd tot hedendaags digitaal donker wordt het toch alleen de warmte blijft langer het groen raakt oververmoeid alleen de haast blijft duren en geen plant, boom noch dierzelfs kind en mens vinden nog rust Zou december nog gekker zijn? AMK

Anemos
8 1

Huis

Alles gaat met een hijskraan en loopt vertraging op. Je denkt dat je hier woont.Er arriveren grote ramen Het raam is ongelofelijk zwaar.Geen gerinkel dat is fijn. Goed om een echo te horen.Dan zit het raam vast. Er wordt veel gedaanDat zie ik wel gebeuren. Het geheel past; ik hoor geen gevloek.Groot leven, nog voor weinig. Ik wil hier nu al logerenKom binnen het voelt of je in de zee staat. Rockwool-'n-Roll,dans om mijn eigen warmte. Het is zo heerlijk robuustZonder een schaduwlijn.

Govert van Bergen
42 1

Alleen je vrienden kies je zelf

Ik zit aan de keukentafel. Voor me ligt een verveeld wit blad, dat ongeduldig wacht tot ik er iets op schrijf. ‘Ken je personage,’ klinkt het door mijn hoofd, ‘beter dan je beste vriend. Je staat er mee op en gaat ermee slapen. Je houdt er meer van dan van je eigen partner.’  Na de cursus ‘Levensechte personages ontwikkelen’ en talrijke blogs en tutorials over het onderwerp, stuiteren deze tips door mijn hoofd. Helaas blijft het daar bij. Het witte blad wacht tevergeefs op invulling. Driftig denk ik na over de hobby's van mijn personage. En zijn kindertrauma, veroorzaakt door zijn ouders voor wie ik nog geen gepaste naam heb gevonden.  Als ik eindelijk een paar zinnen uit mijn pen heb geperst, ben ik teleurgesteld. Mijn personage voelt onecht. Een vergezochte constructie die plat op het verder volledig lege blad neerligt. Levenloos.  Verdrietig kijk ik naar mijn dode ‘beste vriend die ik beter ken dan mijn eigen partner’. Ik probeer hem nog één keer tevergeefs te reanimeren door hem ruzie te laten maken met de buurvrouw. Terwijl ik zwoeg over een plausibele reden voor dat conflict, wordt de doodsoorzaak plots duidelijk. IK HEB HEM VERMOORD!  Een personage laat zich niet boetseren. Het kiest zijn eigen weg in het verhaal. Het enige dat ik moet doen is het de ruimte geven. Om me te verrassen met een wonderlijke tocht die ik in geen van mijn eerdere verhalen heb gemaakt. Hoe langer ik mee loop, hoe meer het personage zich blootgeeft. Ik zou het liefdevol kunnen sturen als het de verkeerde kant opgaat. Het herinneren aan het veilig uitgestippelde kader dat ik ervoor maakte.  Of ik kan niets doen. Alleen maar toekijken als het in een ravijn stort. Wanneer het op de bodem ligt, misschien met een rare knik in de nek, kan ik voorzichtig afdalen. Om daar te ontdekken dat het me zonet heeft toegelaten in de diepste krochten van zijn geheimen. Of ik die geheimen nu spannend, prachtig, magisch, afschuwelijk, verdrietig of stinkend rot vind, verwonderen zullen ze me zeker. En voor ik het besef, staat er een volledig mens van vlees en bloed op mijn papier. Mijn nieuwe beste vriend? Niets van! Je vrienden kies je zelf. Maar je personages? Daar heb je niets over te zeggen! Ze bouwen zelf hun weg en geven geen sik om wat jij daarvan vindt. Trek je dat echter niet aan. Als het resultaat je niet bevalt, kan je je personage nog altijd in een strak regeltjeskader vastsnoeren om het daar langzaam en pijnlijk te vermoorden.  

Amanda Bos
48 3

Maria Pijpelincxstraat (#novembervers2023)

Acht uur in de M. Pijpelincxstraatde daagse drukte voor en paraatZoevende meeuwen van ‘t staden een jonge zwarte katBenieuwd naar wat de ander begaat   foto: @emmeli.m

Lazy Midday
52 0

Stilte

het getik van een wandelstok in het bos -  diepe stilte

Margaretha Juta
11 0

wat me zei

wat me zei   niet wist ik, wat me zei keer om en kijk niet terug banden stroef en ik naar eigen kunnen, niets hoefde   nog zei het me, loop richting leef hoogste goed, aanprijs ik stem best aardig en toch naar en zinnen fijn, ik werd mak   als lome hond, me sleurde ik uit mand, richting richting ogen draalden, was weg nog was nog weg terug, ik zweeg   het het niet gezegd, kreeg ik voor straks misschien, dacht ik maar wat het me zei, niet was naar, ik liep geen weg terug

de jutte acrobate
4 0

Winterblues

Soms wandel ik door de stad op zoek naar herinneringen. Vaak ga ik bewust op mijn doel af en draal ik dan voor een of ander gebouw dat betekenisloos is voor andere voorbijgangers, maar niet voor mij. Ik schaam me dan ook een beetje. Wat moeten ze wel niet denken als ik wezenloos sta te staren? Ik kruip dan in mijn hoofd. Zo kom ik bij een wijnbar die gesloten is voor het jaarlijks verlof. De luiken zijn naar beneden gelaten en verdorde blaadjes liggen opgehoopt in de portiek. Op een handgeschreven blad: "Wij zijn er even tussenuit. Terug open op 16 november." Door de glazen deur zie ik de opgeplooide parasols staan. Afgelopen zomer was er een terras. Daar dronk ik een glas witte wijn. Met mijn ogen gesloten proef ik het nog. Voor altijd is het augustus in de wijnbar die nu gesloten is.

Véronique Scheyvaerts
42 0

#novembervers het fotoalbum dag12

album het lag mogelijks aan de rode kleurkleur van liefde, er mocht dat tikkeltje meerin foto's verging, ergens mijn stem en vage herinneringen wistentussen zwarte lagen en pergamijnkon, bewaren vredig, en tijd, een afstand nemen het lag mogelijks in gelijkheidwij, allen gelijk, eenzelfde schoen, eenzelfde kleedkleur droeg ons, weergave van verbondenheidonze familieband werd er gesmeed, en tijd liep meeergens, tussen zwarte lagen en pergamijnkon, vredig afstand nemen het lag mogelijks aan mezelfik, anders, wou weervinden, vrederood, kleur van liefde, dat tikkeltje meerin foto's herinneren, weerwind en kinderlijke onschuldmaar tijd liep mee, verging, wist ergenstussen zwarte lagen en pergamijn, herleefde mijn stem @linde20231112#novembervers2023#dag12

de jutte acrobate
0 0

Gebed (#NovemberVers)

Leg je handen om mijn huisspreid je vingersspaar een klaarte voor het lichtspiegel zeezichtin klare lucht Pieter Van der Schoot Foto: (c) Pieter Van der Schoot

Pieter Van der Schoot
18 0

#novembervers2023 - Kommerloos

Die satijnen handschoenen zijn onwerkbaar zegt de ene stripheld tegen de bruidegom Ze zijn smokkelwaar: draadloos pelsloos kommerloos

Thomach
8 0

Veldboeket

Vrijdag 10 november, 3u47, toonde het schermpje van de digitale alarmklok. Helena lag klaarwakker en met wijd open ogen in bed. Een luid gebonk had haar gewekt. Net nu Thomas op zakenreis was en ze voor het eerst een nachtje alleen sliep in hun nieuwe huis.  Ze vloekte stilletjes. Een beveiligingssysteem hadden ze overwogen maar uiteindelijk toch niet geïnstalleerd wegens te duur. Ze hadden zich immers al laten verleiden door een luxueuze sofa met bijhorend eikenhouten salontafeltje. Misschien was het de investering toch waard geweest? Nu lag ze daar. Alleen. Angstig was ze niet, eerder ongerust.  Zou er iemand beneden zijn? Zou een inbreker er met de mooie designsofa en het tafeltje vandoor zijn?  Ze overwoog vanuit bed de politie te bellen. Helena, doe niet zo kinderachtig, waarschijnlijk is het gewoon Rémy die van de kast is gesprongen. Zo sprak ze zichzelf moed in en besloot te gaan kijken.  Voorzichtig gleed ze vanonder het warme dekbed in haar pantoffels, griste haar badjas van het haakje aan de slaapkamerdeur en baande zich een weg naar de trap. Trede per trede sloop ze naar beneden, zorgvuldig de plekken vermijdend waar het hout zou kraken. Rémy, haar geliefde grijze Chartreux, lag vredig te ronken in zijn mand. Hij was het dus niet geweest. Vanop de laatste traptrede keek ze rond. In de ruime living met open keuken was niets of niemand te bespeuren. Alle meubels stonden ook nog keurig op hun plaats. Had ze gedroomd, zich het geluid gewoon ingebeeld? Ze voelde een koude windvlaag en rilde. Nu werd ze wel bang.                                                                                                                                        Plots zag ze dat de schuifdeur naar de tuin op een kier stond, net breed genoeg om de nachtelijke bries binnen te laten. Dat had ze zich alvast niet ingebeeld. Gauw trok ze de deur in het slot. Ze keek nog een keer rond in het lege huis. De maan zorgde voor juist voldoende licht om te zien dat alles rustig was.  Helena liep naar de keuken, vulde een glas met kraantjeswater en besloot terug naar bed te gaan. Vermoedelijk had Thomas de schuifdeur niet goed gesloten na zijn laatste sigaret. Ze voelde zich nu eerder geërgerd en best wel kwaad. Haar nachtrust verstoord voor niets voor zo’n prul. Ik geef Thomas onder zijn voeten als hij thuiskomt.   Na een halfuurtje woelen en draaien, viel ze uiteindelijk terug in slaap. Pas toen ze de volgende ochtend nog half slapend beneden kwam om koffie te zetten, merkte ze de enorme vaas met prachtig boeket veldbloemen op in het midden van de salontafel. Had die er vannacht ook gestaan? Plots hoorde zachte muziek. Your Song van Elton John. Hun liedje. Was dit wat ze dacht dat het was? Ineens voelde ze beweging achter zich. Twee sterke armen namen haar stevig vast. Ze draaide haar hoofd en zag het gezicht van haar lieve Thomas. "Ja, ja, ja !!!" Helena riep het nog voor Thomas iets kon vragen of zeggen. Hij lachte breed. Zijn nachtelijke plannetje was dan toch gelukt.

Melanie Huyghe
31 1
Laad meer ...