Lezen

Gemis

Gemis, het overvalt je, het zit in kleine dingen, het is een hele rare emotie. Ik mis mijn maatje zo. Het overkomt me zomaar. Je zou denken dat het getriggerd wordt door een liedje dat je hoort maar dat is het niet eens alleen. Ook het geluk van andere mensen kan me soms zo treffen. En niet dat ik jaloers ben op die mensen, absoluut niet, ik gun het hen van harte. Het maakt alleen voor mij mijn eigen verlies zo schrijnend. Ik had ook nooit verwacht dat dat zo fysiek pijn zou doen. Je kunt je daar niks bij voorstellen, dat is logisch, maar het doet echt gewoon zeer. De ene dag wat meer dan de andere, ook dat is iets dat zich niet laat sturen. Af en toe kan ik het wel verklaren. Dan heb ik weer beslissingen moeten nemen over dingen waar ik eigenlijk helemaal niet over na zou willen denken. Dingen die geregeld moeten worden “als je alleen bent”.  Gelukkig ben ik niet alleen, ik heb veel hulp, dat zeg ik vaker en dat blijf ik zeggen omdat ik daar heel dankbaar voor ben. En in gedachten vraag ik mijn maatje ook om raad. Wat zou hij vinden, hoe zou hij dingen doen. Het geeft troost, toch wel. Maar liever zou ik gewoon aan hem vragen “wat zullen we doen, wat vind jij?” En dat hij me dan aankijkt en we samen alle voors en tegens bekijken. Maar dat is niet meer. Dat is nooit meer. Ik wil niet iedere dag verdrietig zijn. Ik wil ook niet steeds mensen lastigvallen met mijn verdriet. Niet alleen voor andere mensen, ook voor mezelf. En dan raakt het me als collega’s me zien. Zien dat het even wat minder gaat en me daar de ruimte voor geven. Zou het ooit overgaan? Ik denk het eigenlijk niet. Niet dat ik misschien ooit wel weer geluk zal vinden, dat geloof ik vast wel. Maar het gemis van mijn maatje, nee, dat gaat nooit meer weg.    

Machteld
4 0

onderhuids 4

Ik drink mijn chocomelk terwijl mama met een vriendin praat over een gebeurtenis in haar jeugd. Omdat ik het verhaal al van kop tot staart ken, richten mijn oren zich op de tafel langs ons. Daar verkopen twee mannen elkaar vunzige praat. 'Ik heb eens een hoer geneukt die de prijslijst getatoëerd had op haar rug,' zei de een.'Dat is nog niets, ik heb eens een trio gehad met de zangeressen van..' ging de ander verder.Ik kijk naar buiten en zie een vrouw lopen, ze lijkt verdacht veel op het meisje. Of was het de zon?'Ik moet naar toilet,' zei ik. Mijn moeder knikte zonder haar verhaal te pauzeren.Ik glipte van mijn stoel en manouvreerde me tussen de tafels. Grote mensen hebben de neiging niets op te merken onder de één meter twintig. Er kwam een grote groep oudere dames binnen, de voorste praatte nog tegen de achterste terwijl ze naar een lege tafel marcheerde.Tegen dat de groep binnen was, was het meisje weg.Ik ging terug naar binnen, botste tegen iemand aan. Het was mijn moeder.'Ik denk dat ik iemand zag,' zei ik. We zaten terug aan tafel en ik eigende me een krant toe. De kruiswoordraadsels waren ingevuld, de sudoku maar half. Toen zag ik dat er twee negens in een vak zaten en liet het maar zo.Op een andere pagine stond een review van een boek. Het ging als volgt:Het hoofdpersonage is saai, hij beschouwt van alles, maar doet niets. Hij wil niets, of doet er geen moeite voor, dat maakt het plot zo goed als onbestaand. Dat en de verleden tijd gebruiken doet het boek zo traag aanvoelen dat het huiswerk wordt. Een boek om langs de wc te houden bij darmproblemen. Het kreeg drie sterren van de vijf.Ik voelde mijn hoofd vervagen, alsof ik in een mistbank fietste. En de lamp niet meer verlichte dan de mist voor me. Er stond een gedicht geschreven, in zwarte inkt. Los over een pagina reclame voor een all-in vakantie. Sporen in het korenKoren zingen, opgaande zonDoornen verdwijnenDuizend klingen verschijnenAan de horizon Een koe en haar lammetjeKauwend op het grasNat van dauw, net glinsterend glasEen vogel springt van een takIk wou dat ik het was Ik schreef verder, in blauwe inkt -mijn moeder had altijd wel een pen op zak- een zelfgemaakte rijm. Of ik denk dat ik het schreef, want ik hield de pen vast. Ik ben te kleinAls medicijnMaar helicopter boven jouw pijn Ik luisterde verder naar het verhaal van mijn moeder. Het werd een soort mantra, een verankeringspunt. Alsof heel haar psyche gebaseerd was op dat ene verhaal. Maar waarom vond ik het dan zo onbelangrijk? Welk verhaal zou ik de wereld vertellen? Ik dacht aan de review, aan het eind van het leven. Drie sterren.Mijn wang rustte op de palm van mijn rechter hand. Mijn linkerhand speelde met het rietje van de chocomelk. Drie sterren, vier als ik het meisje vond.

Stelselmatig
0 0

Verdriet zonder antwoord

“Waarom ben je verdrietig?” Vraagt ze.  “Waarom ben je verdrietig?” Vraagt ze zichzelf.  “Omdat je huilt.” Antwoordt haar lichaam. “Hoor je het dan niet?” Ze luistert heel aandachtig. Ze hoort de snelle en gestokte ademhaling en af en toe het gesnif van haar neus. Een kermend geluid vult de stilte.  “Ja.” Antwoordt ze.  “Zie je het dan niet?” Vraagt haar lichaam.  Ze kijkt in de spiegel en ziet haar rode gezwollen ogen zichzelf aanstaren. Ze ziet de tranen rollen van haar wangen die de met zorg aangebrachte make-up meenemen, de afgrond in.  “Ja.” Antwoordt ze nog eens.  “Proef je het dan niet?” Vraagt haar lichaam. Ze likt zachtjes met het puntje van haar tong aan haar lippen en ze proeft het zout dat haar tranen achterlieten.  “Ja.” Antwoordt ze een derde keer.  “Voel je het dan niet?” Ze voelt hoe de tranen eerst één voor één langzaam komen, om daarna als een stortvloed naar beneden te stomen. Ze voelt hoe ze daarbij steeds haar ogen moet dichtknijpen en nauwelijks open krijgt, zwaar geladen met water. Ze voelt haar lichaam op en neer gaan. Ze voelt hoe ze stilletjes aan wegglijdt.  “Ja.” Antwoordt ze gebroken.  “Daarom ben je verdrietig.” Vertelt haar lichaam vastberaden.  “Maar als ik het verdriet hoor, zie, proef en voel moet daar toch een reden voor zijn.” Vraagt ze.  In de verte hoort ze een echo, eerst zachtjes en daarna luid en duidelijk weergalmen.  “Wees maar verdrietig.” Fluistert haar verdriet. 

J.JulieMarie
13 0

Knie

  In gedachten zink ik weg tussen een toast advocado met omelet/spek en rucola. Ik besluit m'n gedachten vorm te geven en stap een eetzaak bij me in de buurt binnen.   Een jong, vriendelijk meisje is snel bij me om m'n bestelling op te nemen. 'Doe mij maar zo'n bruine toast met rucola en spek/omelet', zeg ik tegen haar.   Lang wachten zal het niet worden, denk ik als ik even om me heen kijk. In afwachting van m'n toast neem ik even een vleugje krant erbij. Ik lees dat een Feyenoord supporter een crowdfunding heeft georganiseerd zodat de club een speler zou kunnen aankopen, maar volgens de regels mag je geen spelers aankopen met het geld van een crowdfunding. Regels, die zijn toch nergens makkelijker te omzeilen dan in het voetbal, toch? De man heeft 51.000€ ingezameld en de speler in kwestie moet 4miljoentjes kosten. Een voetbalspeler kost nu eenmaal het veelvoud van een huis. Ik weet ook niet wie die regel heeft bedacht. De voorzitters van de clubs beschikken ook niet altijd over de meest ethische normen en waarden. Maar goed, de man van de crowdfunding krijgt doodsbedreigingen van medesupporters die hem betichten van oplichting. In hun gedachten ligt de man met hun geld tussen blootwuivende palmbomen, omringd door alles wat z'n gulzige mond begeerd. 'Blootwuivende palmbomen', niet eens een bestaand begrip, maar de mens struikelt wel eens over zijn woorden als hij het gevoel krijgt dat er geld uit z'n zakken wordt geklopt.    Wat verder lees ik dat Johnny Depp z'n ex-vrouw heeft verkracht met een lege fles drank onder invloed van cocaïne en wijn. Goed om weten dat Johnny dusdanig ver van zichzelf verwijderd was om dergelijke daden te realiseren. Of wil z'n ex een miljoentje meer uit Johnny's krent nijpen met haar verhaal? Wie zal het zeggen. De media doet haar job, de rest lijkt bijzaak. Nu ik meester van al deze info ben, lijkt verlichting van geest me weer wat dichterbij.   Ondertussen stapt het jonge, vriendelijke meisje op me af met m'n toast. De krant leg ik wijselijk aan de kant zodat ik zeker niet op het idee kom om Johnny's gedrag te kopiëren met m'n toast, maar het meisje mag gerust zijn, ik heet niet Johnny, maar Seppe.   Terwijl ik geniet van m'n toast, stapt er een relatief kleine man binnen. Uiterst verzorgd, afgeborsteld tot in de puntjes. De veters van z'n schoenen zijn symetrisch geknoopt en z'n haar heeft veel weg van een perfect opzetstukje dat hij iedere avond ostentatief op z'n nachtkastje legt. Prominent begint hij te vertellen tegen de man achter de toog hoeveel last hij heeft van z'n knie. Over ontstekingsremmers die hij moet nemen, tot de last die z'n knie hem bezorgd tijdens het verorberen van een 4-gangenmenu. Even zie ik zelfs z'n hoofd in een knie veranderen, maar dat is pure schijn, m'n fantasie wordt meester over me.    In spirituele/oosterse denkwijzen gaat men vaak op zoek naar onderliggende oorzaken van bepaalde symptomen/ziektes. Ik las er al wat over en vond er wat waarheid in terug voor mezelf. Right, die vind je ook in horoscopen. Knieletsel zou staan voor 'koppige trots, arrogantie en onbuigzaamheid. Hard en onverzettelijk. Niet willen toegeven.' Ik heb zelf ook last van m'n knie en heb wel eens schuldig gepleit aan koppige trots en niet willen toegeven. Op de andere peilers scoor ik dan weer wat lager. Ik mag niet oordelen, maar als ik naar de de man z'n haar kijk en me bedenk hoe hij het s'avonds op z'n nachtkastje legt terwijl z'n vrouw zucht, schiet 'ombuigzaamheid' me door het hoofd. Nadat hij z'n verhaal tegen 3 mensen achter de toog heeft gedaan en 1 dame voor de toog, stapt hij naar buiten met z'n broodje préparé. In m'n ooghoek zie ik een ombuigzame trek rond zijn mond. Of slaat m'n fantasie weer op hol?   T'is vrijdag en de zon schijnt, da's ook al iets.

Sepschrift
6 1