Lezen

De Wijnproever

De MRI-scanner gaf mij langzaam weer vrij. Het zachte gezoem van de uitschuivende ligtafel stond in schril contrast met het agressieve gehamer en geklop van zonet. Een rilling ging over mijn blote rug toen ik mij naar mijn kleedhokje begaf in het ridicule lichtblauwe schortje dat enkel de voorzijde van mijn bovenlichaam en benen bedekte. Licht verontrust, mijn kont in een kleurige onderbroek richting verpleger, hoopte ik dat de neuroloog mij goed nieuws zou brengen.“Goed nieuws, mijnheer, ik heb geen slecht nieuws voor u,” zei hij met een gevoel voor humor dat ik niet met hem deelde. “Er valt absoluut niets te zien op de scan. Ik vrees dat u er zult moeten mee leren leven.” De neus: donkere rode vruchten, pruim, sigaar. Veelbelovend. Slok één. Mijn mond vult zich met de fluweelzachte wijn. Rode vruchten overheersen, enigszins verwacht. “De oorlog in Oekraïne is zijn tweede dag ingegaan, ” zegt de nieuwslezer. Die in mijn hoofd zijn dertigste dag, schat ik. Het is een hel geweest tot nu toe, een hel van slokken en spugen. Ik neem mijn spuugbak en spuug mijn mond leeg. Mijn ‘crachoir’ wil ik die spuugbak niet meer noemen. Er hangt te veel verfijning aan die term. Slok twee. Aangename tannines. Dit is een wijn met potentieel. Niet te zwaar. Bij een lekker stukje kalfsvlees zou hij niet misstaan. Terwijl Poetin mij aankijkt, ledig ik mijn mond in mijn nieuwe recipiënt. Nooit heb ik gedacht zo’n ding te moeten kopen. Een glas of zes wijn op ’t gemak op een lange avond, waar is de tijd? Slok drie. Ik proef cake! Licht aangebrande cake en een duidelijke toets vanille. We zitten in de Donbas ondertussen. ’t Werkt op mijn zenuwen. Ik wil rust in Europa en rust in mijn hoofd. Hoelang blijft dit allemaal duren? Vorige week achtenzeventig slokken. Hoeveel vanavond? Ik spuug schuim van rode wijn. Slok vier. Zelenski spreekt mij aan. De binnenkant van mijn lippen voelen aan als ribfluweel. Ik beeld me in dat mijn spuugbak Poetins gezicht is. Slok vijf. Ik voel dat ik baldadig word. Ik kom in opstand tegen zoveel onrecht. Een vluchtend gezin zonder vader probeert nog op een wegrijdende trein te springen. Ben ik nu werkelijk mijn mond aan het spoelen met wijn? Ik volhard tot slok dertien. Mijn glas is leeg. Ik geef niet op. Bij mijn tweede glas neem ik grote slokken, telkens een mond vol. Er kan geen lucht meer bij. Ik proef niets meer, en moet mijn lippen met bolle wangen stevig op elkaar houden. Ik braak mijn mond leeg en ben gedegouteerd. Nu proef ik enkel nog tannines en bitterheid. Het was een zeer gezellige avond met veel openhartige gesprekken van meet af aan. De sfeer was onmiddellijk amicaal, warm, verwelkomend. We waren blij elkaar terug te zien bij een smakelijke maaltijd, goeie muziek en lekkere wijn. Veel lekkere wijn. Eerder dan de tongen los te maken, had de wijn ze bij sommigen oncontroleerbaar gemaakt, werkelijk fysiek oncontroleerbaar. Het gelispel en gekwijl was op een bepaald moment niet om aan te zien. Gezichten en ogen trokken bij elke bijkomende promille schever en schever. Ik zie niet waarom ik een uitzondering zou geweest zijn op deze regel maar het feit dat ik deze observatie nog kon maken na zowat anderhalve fles wijn gaf mij hoop dat ik aan deze wetmatigheid zou ontspringen.Ook zat, blijf ik een controlefreak, blijf ik op mijn hoede. Natuurlijk, op een bepaald moment verlies zelfs ik de controle, maar nooit is dan nog iemand in staat er mij op te wijzen. Het is meestal de volgende ochtend die er mij op attent maakt. Beklag is er dan nooit. De gevolgen draag ik graag, nagenietend van zoveel transgressie.Het moet ongeveer het tiende glas wijn van de avond geweest zijn toen mijn leven een andere wending nam. Ik herinner het mij nog goed: het was een rode Biblia Chora, een Griekse wijn die mij best beviel. Ik proestte het uit, over mijn vrouw, de zetel, het vloerkleed. Een wijndonkere zee was het, een wijndonker moment ook.“Beer, toch,” zei mijn vrouw lallend, niet meer in staat om boos of verontwaardigd te zijn, ”je zo verslikken!” Alle scheve bekken lachten zich te pletter. Het was niet om aan te zien. Ik wist zeer goed dat ik mij niet had verslikt. “Sorry,” stamelde ik, mij zorgen makend om wat net gebeurd was. Ik nam een slok van de spafles die op de salontafel stond. Dit leek mijn vermoeden te bevestigen. Ik nam opnieuw, discreet, een slokje van de wijn. Zo gauw de wijn mijn tong raakte, voelde ik hoe mijn keel werd afgesloten. “Help!” dacht ik, “Ik kan geen wijn meer drinken!” Helemaal geen wijn meer drinken zou teveel hebben opgevallen, dus liet ik de rest van de avond telkens discreet mijn kleine slokjes wijn weer mijn glas in lopen.Zo verging het mij ook de volgende dagen. Thuis stond er altijd wel een fles wijn open. Telkens ik een glas wilde drinken, moest de wijn mijn lippen nog maar raken, of mijn keel werd dichtgesnoerd. Ik besloot mijn huisarts te raadplegen voor deze toch wel levensvreugdebedreigende aandoening.“David, daar is iets bijzonders aan de hand. Ik zal je doorverwijzen naar een neuroloog.”  Zo gebeurde het dat ik na jaren een fervent wijndrinker te zijn geweest, gedwongen werd wijnproever te zijn.   Photo by Christian Bowen on Unsplash

Deef
6 0

Aan de onbekende in de trein

Beste Hier ben ik, een paar maanden later, nog steeds vertederd en denkend aan jou. Je hebt me geholpen op een onzeker moment en ik dank je.  Ik moet zeggen dat ik de treinrit ook heel kalm vond en dat de rust vooral kwam uit een herkenbaarheid. Ik had het gevoel dat ik je al kende, omdat ik mezelf in je zag.  Een beetje nerveus in het begin, proberend de luide trein vol toeristen en studenten uit te doven met muziek. Ik had wat problemen met mijn gsm, vandaar kon ik me niet echt bezig houden met iets. Ik keek rond, uit het raam en soms naar jou. De rust die er was wou ik niet verstoren met mijn stem. Na de storm, in een trein en opweg naar huis. Nu weet ik dat de drang om te praten of een gesprek aan te gaan niet onderdrukt moet worden. Het is het proberen waard. De volgende keer zal ik iets zeggen.  PS.: Mijn naam is Melanie, wat is de jouwe?  Tot ons weerzien Melanie

Bonensoep
15 0
Tip

Kijk ons het eens gezellig hebben

Alleen op een terras zitten is veel minder leuk dan vroeger, toen ik met mijn maatje schaamteloos iedereen en alles om ons heen besprak. Niet te hard natuurlijk, dan zouden de mensen het horen, maar toch. Het is wennen maar het alternatief is om na iedere wandeling met Stef regelrecht naar huis te gaan. En dat het raar is, zit in je eigen hoofd. Dus ik schuif dan toch maar aan een tafeltje en kijk naar wat er om me heen gebeurt. De over het algemeen heel vriendelijke obers of serveersters brengen me een witbiertje en ik leun op mijn gemak achterover. Pasgeleden was het weer zo ver. Ik moest wat boodschappen doen en had Stef meegenomen. Die kleine man vindt het prachtig. Allemaal nieuwe geuren en heel veel nieuwe vriendjes om te bekijken. Er was nog één tafeltje in de zon dus ik schoof lekker aan. Het hippe jonge gezin achter me had toch echt het nakijken. Zij was direct geïrriteerd. Toen haar vriend, ik denk niet dat ze getrouwd waren, voorstelde in de schaduw te gaan zitten, gaf ze narrig antwoord. “Daar heb ik geen zin in.” Met een zucht duwde hij de kinderwagen verder. Dan maar niet. Achter me zaten twee dames. Ik schatte ze iets ouder dan ik. Maar dat kan natuurlijk ook mijn eigendunk zijn. Ze waren in ieder geval allebei vrijgezel, dat hoorde ik. Ze zaten het net iets te nadrukkelijk gezellig te hebben. “Wat doen we, nemen we een wijntje?” “Weet je, we doen het gewoon, kan ons het schelen.” “Welja, je hebt gelijk ook.” De ober werd gewenkt en de dames bestelden beiden een glas witte wijn en een tosti. Ik genoot. Even later werd het onderwerp mannen aangesneden. Ze waren beiden redelijk teleurgesteld in de liefde, ze hadden ook besloten dat een serieuze relatie er wat hen betreft niet meer in zat. Stel je voor. Mannen die blijk gaven van interesse werden honend afgewezen. Een van de dames was net verhuisd en had de pech naast een vrijgezelle buurman terecht te zijn gekomen. “Zelfs mijn dochter zei, mam, dat is echt helemaal niks voor jou.” Blijkbaar had de arme man getracht toenadering te zoeken. Poeh, ze had hem vakkundig afgepoeierd. Aan mijn lijf geen polonaise. Ik moest vreselijk lachen in mezelf. Ik denk niet dat de dames er erg in hadden hoe overdreven en ongeloofwaardig ze klonken. Maar ach, ik denk wel dat de afgewezen mannen eigenlijk goed af waren. En behoed voor een heleboel ergernis.          

Machteld
57 2

wees niet bang

als ik kon strekte ik me languit als een gazon ik reikte op m'n rug met armen en benen naar de horizon als een mossig net van oost naar west wees niet bang tijdens je koorddans zacht als een grasmat zorg ik ervoor dat ik je vang  

saskia van laere
15 0

BIJL

mijn boom is omgehakt door een hakkerzomaar op een dag met kettingzaag en bijlhet duurde veel te lang die moord hij hakte op hem inniet in z’n wortels, needie zaten veel te diepen te verstrengeld in elkaarmaar kniehoog in de flankbrutaal en ongenadig horizontaal bomen sterven staandemijn boom ligt stil en toont nu z’n vele mooie ringenjarenlang vergaard en groot gegroeid geen wind meer die nog streeltgeen vogels meer in z’n kruinwerkeloze wortels wachtenop grote gele zwammen elke dag hoor ik hem denkengod … waarom is het volbracht

Paul Vagant
15 1

Een concert in het buurthuis

Drie uur dood. Dat zou mooi zijn. Met de ogen open op de stoel zitten en niets, maar dan ook he-le-maal niets meekrijgen van je omgeving. Helaas ben ik niet dood en ook niet doof, één letter verschil en een goede tweede optie. Het kan niet altijd meezitten. Tot mijn spijt zit ik mee op de tweede rij in een kale kantine en kijk naar een roodneuzige alpinopetdrager met een luit in zijn handen. Ik check mijn horloge: het journaal begint, mijn vaste punt op de avond. Waarom zit ik niet gewoon thuis met een Orangina en het restje bami uit de magnetron?   “Een multi-mediale avond met muziek, poëzie en lekker eten,” zei Justine met zoveel warmte in haar ogen dat ik niet goed luisterde. Als ik eerlijk ben, kon ik het van mijlenver zien aankomen. Dit kon niet goed gaan, maar wat moet je? Ik kan moeilijk vlak voor onze eerste vakantie samen zeggen dat ik haar hobby's vaag geneuzel vind en haar vriendenkring een plakkende poel van macramé truien. Ga maar lekker alleen je zaterdagavond verpesten! Ik wacht rond elf uur voor de deur van buurthuis “Ons verbonden”, dan leer ik je zuipen in Café Sport aan de overkant van het plein. Nee, dat werkt niet, gewoon over je heen laten komen en wachten totdat je weg mag. Hoe kom je er op om een vals zingende troubadour op een podium te zetten die “regionale middeleeuwse liederen” vertolkt. En let op! Mijnheer de kunstzinnige kweelpeer construeerde de liederen met een groep amateur geschiedkundigen uit “filologisch relevante uitspraken van buurtbewoners”. Dus geen gewone buurtbewoners! Nee, nee, zo eenvoudig gaat dat niet: ze interviewden de afgelopen drie jaar “markante” senioren die “geworteld zijn in regionale historie" van Vrieswijk.    Ze moeten die troubadour aan zijn kloten ophangen, wellicht haalt hij die hoge noten dan wel en zijn geschiedsvriendjes naast hem. Vier van de geïnterviewde oudjes zijn als eregast, recht voor mij, op de eerste rij gedumpt. Drie ervan schuifelen onrustig op hun stoel en kijken elkaar in paniek aan, de vierde schakelde na de eerste noten zijn gehoorapparaten uit en met dromerige ogen glimlacht hij naar het niets. Ik ben gelukkig niet de enige met gezonde afkeer voor de nutteloosheid in deze tent.    Ik kijk met angst en beven naar die mystieke dichteres die in de coulissen staat te mediteren, zij maakt vanaf negen uur de marteling compleet. Haar jurk alleen al, gemaakt van gesponnen brandnetel “Om oeroud aards contact te maken”. En iedereen aandachtig knikken, het lukt baardmans in zijn blauwe vessie met gouden knopen rechts vooraan zelfs om tranen uit zijn ogen te persen.    Gelukkig heb ik zelf een zak pinda's meegenomen, het buffet is geïnspireerd op duurzaamheid, met voldoende calorieën zonder onze dierbare planeet over te belasten. Ook een manier om smerig en karig te omschrijven. En die biologische alcoholvrije wijn lijkt geperst uit gefermenteerde autobanden.    Wel komisch dat de gozer die continu met zijn mobiel ronddraait het geluid aan heeft staan, elk berichtje dat hij plaatst, pingt door de vage avond heen als een laserstraaltje door de mist. Ben benieuwd wie zijn Insta volgt.   Rustig ademen, concentreren op de vlieg die afwisselend achtjes draait boven de celliste en de klavecimbelspeler die met gestrekte armen nét de toetsen raakt, zo vadsig is zijn pens. En vooral aan iets leuks denken. Bijvoorbeeld aan Justine haar ogen, spetterende lach en stevige borsten, drieënzestig jaar en nog steeds pront vooruit met keiharde tepels, kom daar maar eens om. En haar sarcastische humor, nooit gedacht dat iemand vileiner uit de hoek kan komen dan ik. Sommige mensen spreken met consumptie, zij spreekt met vitriool. Ze is elke seconde van deze ellende waard, je moet toch iets naast je in de camper hebben zo na je pensioen.

MCH
24 2

Feltra versus Marilyn

Ik ben een pop in vilt verleid Tot elke wulpse daad bereid Ik wacht je op en geef me bloot Oh was ik maar een blonde stoot Hoog op de troon als Marilyn Van groen tot rood met lippenzin Licht uit, spot aan, zie mij hier nu Aaneengenaaid pour toi toute nue  --- Kunstwerken: Panamarenko, Feltra / Warhol, Marilyn MonroeTentoonstelling POPART, Van Warhol tot Panamarenko Zin in Musea, Creatief Schrijven Foto: Lumes 

Lumes
20 1

Living the blues

In deze blauwe rommel Leg ik me neer en dommel Ik laat de wereld stromen De rust is het belonen  Mijn blauwe boek wil lezen Wil verzen aan mij geven Ik dek me toe met zinnen En laat me blauw beminnen  Mijn dromen laten dwalen In blauwste zeeverhalen Mijn lijf vol zon en vol azuur Ik geef de nacht mijn beste uur  ---  Kunstwerk: Karel Appel, Blauw naakt Tentoonstelling POPART, Van Warhol tot Panamarenko Zin in Musea, Creatief Schrijven Foto: Lumes 

Lumes
23 1

Laat los en laat gaan

Zo moe op het strand In rust op het zand Het wemelt van mensen Zon likt aan mijn wensen Op zoek naar de rust Weet wat ik niet lust  Geen mens of geen dier Geen levende zier Veel zand en veel zee Neemt onrust ver mee Legt plat het gedenk Oh wat een geschenk Dan komen er woorden Van binnenste oorden Dan rolt ook een traan Laat los en laat gaan Dan sta ik terug op En recht weer mijn kop Ik golf weer als vloed  Met stapjes vol moed Neem deel aan dit leven Terug tijd om te geven   

Lumes
28 4

Kleinood

zag je me leven in kleine gebaren liefhebbend   mezelf  tot waakvlam bewaren   kleinood precieuzig passend in doosjes   ontelbaar prijzig kokkette liefkoosjes   ik krimp mezelf tot iemand die jou niet   doet lopen   polier me tot wat je wenst   al is het verkopen  

P.L. Madison
8 0

De anatomie van een suikerspin

Mijn zusje wil het zelf doen. Haar pukkelpopje inenten. Tegen de pokken en de zever van de wereld. Er is ook de vader. Hij zit daar tussen zijn beesten, om ze te strelen en te vergeten. Om te beslissen. Want hij heeft wel iets met leven en de dood. Is dit geen goddelijk gezicht? De spuit met de lange naald boort zich door de kop, door het plastic van roze speelgoied en mazelvlekjes kan je tekenen, op je eigen hoofd, om niet naar school te moeten gaan. De leerstof is niet weg te blazen. Dit moet ik dan begrijpen. Mensendinges, de anatomie van een suikerspin en op twee poten gaat hij weg. Vadertjelief. Het monster van de geitenstal. Ik heb erover gelezen en ze zijn van de reinste inteelt die lammetjes. Hij laat maar begaan. Vader met dochter. Eén oog bleekrood, het ander grijs noch blauw. De pop is intussen al die tijd, zelfs door de jaren heen rustig gebleven. Geloof me. Mijn zus heeft wenkbrauwen als een duiveltje en ze mag straks op de schoot van de vader. Apennootjes eten. Papegaaienpraat proberen. Zeggen dat ze drinken wil. Weet. Het water en de keukenkraan. Het zijn de beste vrienden. Altijd. Bij heet, koud en troebel. Zie daar. De kalkaanslag hij is gebroken wit, een beetje groen. Weldra. Jawel, het water loopt en vader neemt het glas al bij de kraag. Ik moet nu eerst nog schrijven, leren, denken, beter weten. Alles over botten, beenderen, een studie voor Meneer De Lijn, die krijtjes breekt als ik een zin vergeten ben. Het is mijn zusje of mijn vader, zeg ik dan. Ze prikken gaten in de kleinste dingen. Ja. Echt. Ze doen maar wat. Ze snijden stukken weg uit mijn gedachten, soms gewoon uit het heelal.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
12 0

Mijn vriendin

Ze hebben een filmpje gemaakt in haar laatste huis. Haar laatste thuis. Zelf staat ze er niet op. Niet meer. Haar vriendin zie ik wel in het filmpje. Wandelend in het bos, zoals wij ook samen deden. Meestal hetzelfde toertje. "Dit is de ring", zei ik dan, als we de auto's aan de rand van het bosje voorbij zagen scheuren. "Ze gaan er nogal vandoor", zei ze altijd. Het is iets om bij stil te staan. Ik zie haar vriendin lachen op het filmpje, zoals ze het vaak samen deden. Zeker die ene keer, toen ma haar tanden kwijt was en haar vriendin de verloren tanden onder het bed zag liggen. Ze schaterden het uit. Zelf hadden we alles afgezocht en binnenstebuiten gekeerd. Onze tanden in de zoektocht gezet. Maar ze waren nergens te bespeuren. God weet hoe ze daar terecht waren gekomen. In het begin kon ze de naam van haar vriendin moeilijk onthouden. "Mijn vriendin is nog hier geweest", zei ze dan. Of: "Ge weet wel, mijn vriendin." We wisten het wel. Och, als het leven een film was, zou er niemand naar de bioscoop gaan. Dan speelden we allemaal de hoofdrol. Wat eigenlijk zo is natuurlijk. Een beeld uit haar persoonlijke film was de voorschoot die ze van 's morgens tot de late namiddag droeg. Dat was in het eerste huis (voor ons, niet voor haar), waar het allemaal begon. Het is een treffend beeld van de moederschoot. Altijd in de weer, dikwijls in de keuken. In de geur zit onze sterkste herinnering. Het zijn vooral haar gebloemde keukenschorten die ik regelmatig in mijn hoofd zie opduiken. Misschien moet ik - als de nostalgische buien niet meer te stoppen zijn - er ook zo eentje aantrekken. Niemand die het weet.  

Rudi Lavreysen
12 0

soms verloren

balancerend op de rand van de trechter de woorden en zinnen tollen er rond  trekken me de diepte in; mee in die   lage bloeddruk-erige flauwtes van    ongezouten onwaarheden of …     fictieve waarheden die ook      hun zout nodig hebben of         als er dan één woord          één zin één idee uit            springt, denk ik             dat grijp ik en                los niet en                  ik denk                   dat is                    hét!                     de                      v                      o                      n                     d                     s                     t zit in de teut en die is soepel…

Anemos
10 0

Ieder zijn mening

Heerlijk, waar mensen zich toch druk over kunnen maken. Je kunt geen krant openslaan of geen social media-site benaderen over iedereen valt over elkaar heen over Johan Derksen, VI, Angela de Jong en al de mensen die vanuit hun expertise daar een zogenaamd gefundeerde mening over hebben. Natuurlijk vaak weer, het blijft mijn stokpaardje, in het meest vreselijke Nederlands. Een voor mij onbekende maar duidelijke nieuwe ster aan het firmament is Yvonne Coldeweijer, een Youtuber die het heeft over juice. Ik ben een simpele ziel dus ik dacht in eerste instantie dat het weer zo’n vlogger was die je aan de meest verschrikkelijke drankjes wilde krijgen. Van die drankjes die een kleur hebben waarvan je denkt “dat kan nooit voor menselijke consumptie zijn”. Maar nee, juice is roddelpraat. Nou heeft mijn moeder mij geleerd dat je niet mag roddelen. Iedereen doet het wel eens, dat weet ik ook wel, maar mij geeft het toch altijd een beetje het gevoel van “ik doe iets dat fout is”. Toch heeft deze Yvonne het roddelen tot een ware kunst verheven. Ze schijnt ook wel eens scoops te hebben, poeh. Haar directe concullega’s runnen een YouTube-kanaal dat RoddelPraat heet. Ik weet niet of ik het mag zeggen, maar dan twijfel je toch een beetje aan de intelligentie van de presentatoren. Of ben ik nou gek. Nou ja, wellicht is er veel geld mee te verdienen. Want hoe was het ook weer, ‘geld dat stom is, maakt recht wat krom is’. Natuurlijk verraad ik nu ook weer mijn leeftijd maar ik blijf toch echt het gevoel hebben dat er iets aan de hand is met onze normen en waarden op dat gebied. Ik heb de YouTube kanalen zelf nog nooit bekeken. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik heb ook nog nooit naar het programma Vandaag Inside gekeken. En als een talkshow gaat over de uitslag van het Songfestival, dan haak ik ook meestal af. Ieder zijn mening hoor, maar is er niks ernstigers in de wereld aan de hand dan de opgeblazen verhalen van Johan Derksen en de daaropvolgende over elkaar heen buitelende BN’ers (al dan niet zelfverklaard)? Het lijkt me toch van wel. En daarmee wil ik het probleem van ongewenst gedrag niet bagatelliseren, helemaal niet. Maar als we het op deze manier aanpakken, wordt het volgens mij een farce. En daar schiet niemand iets mee op.    

Machteld
3 0

Vogel

Vogel Voel Vol Vlog Volg Leg Love Vlieg Love Leg Volg Vlog Vol Voel Vogel

Margaretha Juta
11 0

Huis te koop

De makelaar ziet potentie in ons huis. Het ligt in een kindvriendelijke buurt.  Er zijn scholen, winkels om de hoek. Achter het huis is een grote tuin met zon in de middag. Voor het huis is er genoeg parkeerruimte. Voor twee werkende mensen.   Ze gaat gelijk aan de slag met de verkoop tekst. In mijn hoofd maak ik mijn anti-verkoop tekst. Tussen de middag kwamen buurtkinderen lunchen. De vloer was altijd bezaaid met chocoladen keuteltjes.  Onze poes heeft twee keer een nestje gehad in ons huis. De katjes rolden van de trap. Ze bracht ze weer naar boven,   hun nekvelletje tussen haar tanden geklemd. Op de bovenste verdieping waren ze veilig. Voor joelende kinderen en dronken pubers.   Op het laatst werd ik een poes. Ik heb ook op muizen gejaagd. De poes was na twee nestjes te lief, te lui geworden. Ik ving meer muizen dan zij. Het doet pijn in het hart om het huis te verkopen. Het voelt als verraad naar de poes toe. We zullen snel aarden in onze nieuwe omgeving.  Maar de poes? Ze heeft geen idee. Zolang het huis niet verkocht is,  maakt ze onderdeel uit van ons idyllisch leventje. Het voelt ook als verraad naar alle kinderen toe die dachten dat we een gelukkig gezin waren. Maar het ergst vind ik het voor de poes.   Elk plekje in het huis heeft ze naar zichzelf gemodelleerd. Daar in de hoek wierp ze haar kittens. Ze wilde niks weten van de verhuisdoos die we knus, met deken en al,  voor haar hadden ingericht. Daar tegen de muur hing het schilderij  met de zee en de meeuwen, die ze nooit kon vangen. Ze werd er gek van.  De bobbels in het laminaat van de muizen, die ze wel kon vangen, maar niet opat. De haren van de honden van de vorige bewoners, die haar haren ten berge deden rijzen. Het huis heeft een poezenziel. Als je een huis koopt, moet je een poes nemen. Dat deden we en we waren gelukkig. Dat dachten we.   Een gescheiden vrouw met twee opgroeiende pubers Heeft het huis gekocht. Ze hebben een hond.  De vrouw rent in haar vrije tijd.  Misschien moet ik dat ook doen. Om mijn verleden zo snel mogelijk achter me te laten. Ze komt in haar hardloopkleren naar de notaris. Ik in een keurig jasje. Het is niet makkelijk  om het leven van je af te trekken als een jasje  en te gaan rennen in een te strakke broek. Zover ben ik nog niet. Ik hoop dat het huis blij is met zijn nieuwe bewoners.  Dat ze de tijd zullen nemen om ervan te genieten. Jagen honden op muizen? Voor de poes wordt naar een nieuw huisje gezocht. Voorlopig zit ze in haar hok in het asiel. Ze kan niet mee met ons naar het buitenland. Toen ik voor het laatste naar haar omkeek, pinkte ik een traan weg. Ze lag met haar hoofd tussen haar pootjes, in haar hok met tralies, ze keek me niet meer aan. Haar staart bewoog op en neer als een laatste groet.   Een paar maanden later kreeg ik een mail van het asiel. Vandaag kregen dit onderstaande mailtje van de nieuwe baasjes vanO. Wilt u vast lezen. Het gaat nog steeds heel goed met O.Ze is is zo lief.Sinds kort mag ze ook naar buiten en blijft redelijk in de tuin.We hebben een tuigje geprobeerd maar dat vond ze niet fijn, ze blijf alleenmaar liggen. 'S morgens mauwt ze net zo lang totdat mijn dochter uit bed komt en dr eensnoepje geeft. Dat is het eerste wat er gebeurt. Ik zocht een maatje voor mijn dochter en die heb ik echt gevonden.Als ze verdriet heeft komt O. naar haar toe.Maar ook spelen met een eigengemaakte touwtje vindt O. leuk.Als het te druk wordt trekt O. zich terug en dat gaat prima. Maarook wij hebben er veel plezier van, s avonds komt ze graag op schoot liggen.Kortom we zijn dol op O. en hopen nog jaren plezier van haar te hebben.                                                                      

Margaretha Juta
3 1

Ontwaakt nattigheid der hemel

De regen kwam vroeger dan gedacht natter dan verwacht toen hij nog lag te slapen als een schip aan de kade zwevend op deinende golven met geile zoetheid bedolven. De regen kwam en verdween en kwam en verdween. Zoals het altijd gaat maar niet vandaag. Het ventiel was open en regen en goden kwamen in opstand en kregen de overhand in een dag die niet terugkwam omdat vandaag niet morgen en niet gisteren is.

Autisme Storm
34 1

overstuur

ik wou dat ik een airbag had telkens ik overstuur raak

saskia van laere
16 0

even

door de huizen, door de stad door de bomen, door het bos door de weien, door het land naar een plek waar niemand is even tot rust komen...

Ilke De Mey
11 1

I'm your M.A.N.

In mijn tienerjaren in de sixties ben ik aan het zwart-wit TV scherm gekluisterd voor de serie ‘The man from U.N.C.L.E.’ De Koude Oorlog tussen de V.S. en de Sovjetunie woedt in alle hevigheid. Misdadigers uit beide staten krijgen een tweede kans en worden agenten van geheime organisaties. Napoleon Solo, een professioneel inbreker wordt agent bij de CIA. Gaby Teller, de dochter van een Nazi-wetenschapper, die op het einde van de Tweede Wereldoorlog met de Amerikanen collaboreerde, helpt Solo om via Oost-Berlijn Illya Kuryakin te doen ontsnappen, een agent van de Sovjet-Russische staatsveiligheidsdienst KGB (Komitet Gosoedarstvennoj Bezopasnosti). Uiteindelijk vormen Solo, Teller en Kuryakiin  de kern van een nieuw internationaal netwerk van agenten die in alle landen operatief zijn. Het United Network Command for Law and Enforcement (U.N.C.L.E.) is een geheime organisatie waarvan voortaan ieder rechtgeaard persoon deel kan uitmaken. Via gecodeerde advertenties in TV magazines en jeugdkranten worden leden gerekruteerd.Ik weet dat veel van mijn vrienden en familieleden de serie volgen maar ben er van overtuigd dat geen van hen de onopvallende berichten hebben opgemerkt. In het grootste geheim heb ik mijn kandidatuur ingestuurd naar een postbusadres in Douglas op het eiland Man.  Twee maanden later krijg ik een briefomslag waarop duidelijk: ‘Personal & Confidential’ staat vermeld.  Gelukkig denkt mijn moeder dat het een grapje is van een van mijn vrienden en overhandigt mij de enveloppe zonder vragen te stellen. Trots lees ik op een bijgaand schrijven: vanaf vandaag ben jij een Man van U.N.C.L.E, één van de vele geheime agenten die garant staan voor het bestrijden van het onrecht in de wereld.  Er zit ook een pasje in waarop mijn foto staat en een stamnummer. Fier als een pauw, berg ik het document op in mijn nieuwe portefeuille, die ik kreeg samen met mijn  eerste identiteitskaart.      

Vic de Bourg
6 0
Laad meer ...