Lezen

Haastig

Hete adem in mijn nek. Zweem van gras.  Ik heb de fabel nooit geloofd: dat een koe een haas kan vangen.  Het leven talmt niet en stuurt wat het vindt, desnoods een koe.  Vangt ze geen haas, dan blaast ze hem vooruit.  Een lik.Een bries.Een richting. En ik duw mee.Voortaan.Elke keer.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
78 10

Gezoden worst (150 woorden)

We zitten op het terras van het oudste Antwerpse café. Tegenovers ons in de Hoofdkerkstraat gaat een garagepoort open. Je verwacht het niet. In 1565 was er enkel paard en kar.  De chauffeur moet serieus manoeuvreren. De garçon van het café begeleidt hem met zijn handen, bijna zoals een vliegtuigbeleider op de start- en landingsbaan, met ‘kom maar’ en ‘stop’.  Als de auto de straat uit is richting Hendrik Conscienceplein, zien we op het einde van de straat een gids passeren. Ze komen niet richting terras. Er staat nochtans een bord met het gegeven van het oudste café. Ook in het Engels. Ik meen een aantal toeristen te zien slikken van de dorst. “Er staat gezoden worst op het menu”, zeg ik. “Een klassiek Antwerps gerecht. Dat aten ze in 1565 ook al.” Het antwoord van mijn tafelgenoot had ik moeten zien aankomen. “Als het dan nog maar goed is.”

Rudi Lavreysen
16 1

Zonnige dag

zonnige dag - de schaduw van een mus schiet  onder de bus door

Margaretha Juta
11 2

dichotomie

we vluchtten door het hoge gras in een zeldzame poging deze keer om aan zijn dolgedraaide grasmaaier  te ontsnappen rond de tijd dat alles in vlammen opging drukten wij onze neuzen de een tegen tegen de ander, schonken we elkaars blinkend oogwit weg in ruil voor vele hagelbollen   verduiveld ik bevries haast, fluisterde het broertje halfverlegen in zijn vuistje en ik kende dat gevoel, ik wist wat het was om het te dragen stierf eigenlijk een beetje van binnen stiefmoederlijk uit elkaar   misschien was ik de duivel zelf wel maar wist ik het al die tijd nog niet en moest het dus wel allemaal mijn schuld zijn geweest, terwijl de rotte plek in het wollen vloerkleed iedere nacht aan het uitbreiden was    

Eliot Blohm
15 0

Verdwaalde woorden

Waar zijn mijn woorden gebleven  Ik sprak ze uit, maar ze keerden niet terug   Misschien heb jij ze meegenomen in de voering van je winterjas    Of ik ben ze onderweg verloren, door een passant meegenomen    Misschien hoorde je ze wel maar hield je ze voor jezelf   Ze moeten ergens hangen, of verstrooid als zaad in de wind   Vannacht vond ik ze terug, gekrast op mijn voordeur, verdraaid, verminkt, nau welijks herkenbaar

Paul Duyvesteyn
5 0

Conflict

Kwaad bloed vervuilt de lucht. Extreme gedachten balsemen mens’ ziel die opgejaagd rond zich zwaait.

Tine M
17 0

gedichte gesprekken - oeps een gedicht

achter me aan het ronde tafeltje roepen twee jonge mannen hun gesprek, ze wachten niet tot de ander uitgesproken is (ik verzin dit niet: het gesprek verliep zoals het hieronder staat)   "eigenlijk heb je een soort een deel van een grote puzzel en da's fucking waardevol, en dan op het einde what the fuck" "dat lijkt mij heel logisch" "ik heb er nog nooit over nagedacht, maar dat is mijn probleem" "ja maar toch is het logisch" "is dat niet gewoon focus?" "je moet kijken wat het meeste opbrengt natuurlijk"   Robin, zeven jaar, fluisterde gisterenavond door de stilte heen die spontaan ontstond nadat ik zes bladzijden uit haar boek had voorgelezen (ik kan die meid te weinig weigeren, zegt Joke)   "kom je bij me liggen, papa?" "Ik ga eerst een verhaaltje vertellen bij Arthur, meisje, en dan kom ik, is dat goed" "pinkiebelofte?" "pinkiebelofte!" (we haken - hihi, tussen deze haakjes - onze pinken in elkaar)   ze sliep al toen ik terugkwam maar beloofd was beloofd ze kroop instinctief dicht tegen me aan  en ademde veelzeggend in mijn oor   hoe anders is deze koffievolle ochtend - de muziek staat trouwens ook te luid   (ik vertel dit en plots denk ik: oeps, ik heb een gedicht over gesprekken gedicht: eentje bij het breken van de dag, eentje bij het dichten ervan)

Hans Van Ham
8 0
Tip

Tussen etenstijd en bedtijd

Het is het moment van de rust, ergens tussen avondeten en bedtijd, en hij en ik zitten samen aan de tafel. De kinderen zijn na de gegeerde toestemming als gnoes de keuken uit gestoven. Voor ons staat de vuile vaat als een metafoor van ons rommelig leven ons grijzend in het gezicht te staren. We moeten ons geen illusies maken. Dit moment duurt maar heel even. Straks tikt de klok weer ongenadig verder en verdwijnen we weer zachtjes in de maalstroom van de dag. Maar nu zitten we, samen, en de klok tikt niet meer. De vaat mag grijnzen wat ie wil, de kinderen zijn verdacht stiller, maar ook dat dringt amper tot ons door. Ik kijk naar mijn man en ik zie de zwaarte van de dag langzaam zijn schouders afglijden. Het is pas in dit moment, wanneer alles wat eerst moet al klaar is en alles wat daarna moet nog enkele tellen op zich laat wachten, dat we echt kunnen thuis komen.  Het is vreemd, maar nu en elke dag op deze nu, moet er niemand dringend plassen, staat er nooit een kat te janken om naar buiten - of nee toch maar binnen - te gaan; op dit moment belt er niemand aan en als men het toch zou wagen, zou de bel zeker dienst weigeren. Dat hebben we nog nooit getest, maar sommige dingen staan vast zonder dat ze ooit werden uitgesproken of opgeschreven.  We kijken elkaar niet aan, we spreken ook niet. Ik vraag me af of hij wel weet dat ik hier zit, hoewel we net samen gekookt, opgevoed, gepakt, gekuist, gegeven, gesneden, geprikt, aangemoedigd en - oh ja - gegeten hebben. Ik voel me rustig en stabiel, we voelen het vast allebei: we kunnen dit. Meer zelfs: we doen dit.  Het is het moment van de dag dat ik het meeste koester, een gouden randje omhult op dit moment ons huis, ons gezin, onze toekomst. Buiten regent het of het is net veel te warm, maar dat geeft niet. Nee, dat geeft niet. We worden immers nergens meer verwacht en niemand zit nog op ons te wachten. Het is hier te doen, bij ons. Ondertussen liggen de uren en de ervaringen van vandaag onder zijn stoel en het is stil in mijn hoofd, voor heel even. Voor heel even zijn wij wie willen zijn - altijd tussen etenstijd en bedtijd. Voor heel even hebben we de touwtjes in handen. Ik begrijp hem. Hij zegt niks, maar ik begrijp zijn onuitgesproken woord. Ik vind dat ook, jongen, ik vind dat ook. Ik denk heel erg hard aan hem en hoop dat hij dit voelt. Via de liefde ofzo, denk ik naïef. Dat mag nu, in dit moment mag dat. Naïviteit heeft een plaats tussen etenstijd en bedtijd. We zouden kunnen spreken, bedenk ik me, maar ik voel en weet dat dit moment dat niet nodig heeft. In deze tijd kan alles, mag alles, in deze tijd zijn we de best mogelijke versie van onszelf. Thuisgekomen. Wat is het stil. Thuis is waar het stil is, hoe luid we met zijn allen ook zijn.  Langzaamaan hoor ik weer kinderstemmen in mijn hoofd en ik zie in mijn ooghoek dat er een kat voor de deur zit. Hoelang zit dat beest daar al? Het is alsof mijn man me aanvoelt, want ik hoor hem zeggen dat hij seffens de tafel gaat opruimen en op dat ogenblik is het onvermijdelijk voorbij. Het gouden moment is ingehaald door het leven, vanaf nu is het wachten op een nieuwe dag. De klok tikt oorverdovend hard in mijn hoofd en ik roep de kuikens toe dat we seffens moeten gaan slapen en dat ze eerst nog moeten douchen, opruimen, tv kijken, kaka doen, nog wat opruimen en zeker niet vergeten om ... op te ruimen. Ik kijk terug naar hem en zie dat hij de zwaarte van dag van onder zijn stoel heeft bijeengescharreld en terug op zijn schouders heeft geladen. Ik stel hem volwassen vragen over zaken waar ik eigenlijk veel te weinig van snap en vraag me af wanneer mensen eigenlijk echt volwassen zijn? Is volwassen zijn altijd afwas hebben staan of is volwassen zijn nooit alle antwoorden hebben op moeilijke vragen? Hij kijkt in mijn ogen en nu voelen we het zo: Kunnen we dit wel? Meer nog: Wat zijn we eigenlijk aan het doen? Het maakt me onzeker en ik probeer een stukje zwaarte van zijn schouders te lichten en op de mijne te laden. Dat moet de liefde zijn. Ondertussen hangt er een kind aan mijn broek, is een ander kuiken kasten aan het leeghalen en vertelt de laatste een mop waar ik eigenlijk niet mee moet lachen. Volwassen zijn is een poging doen om overtuigend te lachen met oerslechte moppen. We doen allemaal maar wat, zeg ik. En er is niemand die me ongelijk geeft. Morgen, wanneer de klok weer even stilstaat tussen etenstijd en bedtijd, neem ik me voor om de zwaarte onder de stoel van hem weg te keren nog voor de tijd ons weer voortduwt. Het zal me niet lukken, weet ik, en dat is helemaal oké. Het is immers altijd een voornemen dat ons doet leven.  Morgen, zeg ik, morgen neem ik me voor om wat meer te leven. 

Sifaka
123 8

Harige Handy

'Ik ben gelukkig getrouwd met een Harige Handy!' Ik hoor het haar nog steeds zeggen. Zeker nu. Jarenlang deelden we, samen met nog een paar anderen, een groot kantoor. En lief. En leed. Op zich vulden we elkaar prima aan, vooral op professioneel vlak. Zij was een aanpakster. Aanvankelijk wilde ik pragmaticus schrijven, maar dat zou te intellectueel klinken. In elk geval, als er zich een probleem voordeed, loste zij het op. Meestal door, zonder de kwestie helemaal te begrijpen, meteen naar de telefoon te grijpen om hulp te vragen of, als we erachter kwamen dat iemand een fout had gemaakt , iemand op zijn plichten te wijzen. Heel af en toe brutaal of bot, bijna beledigend. Altijd recht voor z'n raap. Onomwonden, zoals een uitgepakte mummie of van die slingers toiletpapier die voetbalsupporters op het veld gooien als de spelers hun opwachting maken voor een belangrijke wedstrijd.  Zelf ben ik veel ingetogener. Ik denk meestal twee, drie of vier keer na vooraleer ik enige actie onderneem. Waarschijnlijk te veel, waardoor ik in het dagelijkse leven al eens als terughoudend of zelfs besluiteloos overkom. Het jammere is dat ik dat zelf besef, waardoor ik, om tegen mezelf te rebelleren of om aan mezelf te bewijzen dat ik geen saai of angstig mens ben, soms opzettelijk ondoordachte dingen doe.  Van de andere kant ben en was ik wel een stuk taliger dan zij. Op zich geen glansprestatie, want zij maakte er een sport van om allerlei voor de hand liggende uitdrukkingen, zegswijzen of zinsconstructies verkeerd te gebruiken of op ongewilde en bijgevolg lachwekkende wijze door elkaar te haspelen.  'Ik ben gelukkig getrouwd met een Harige Handy!' riep ze dus op een keer, nadat ik uitvoerig verteld had over mijn voorbije verlofdag, tijdens dewelke ik erin geslaagd was om al kokkerellend in mijn linkerwijsvinger te snijden, al klussend - stel je er niet te veel van voor, gewoon een fotokadertje ophangen - mijn duim én diezelfde linkerwijsvinger plat te hameren, het desbetreffende kadertje op mijn voet te laten vallen en daarna op mijn sokken in de glasscherven te trappen. 'Wij zijn ook gelukkig getrouwd,' repliceerde ik, zonder het cliché van zij gelukkig en ik getrouwd (of omgekeerd) boven te halen, 'en nee, ik ben zeker geen Handige Harry, want dat was ongetwijfeld wat je bedoelde.'  Kalf, dacht ik daarna nog. Dat zeg ik er eerlijkheidshalve even bij. Ik was een beetje boos. Dat zou me vandaag de dag niet meer overkomen, want ik heb me al decennialang neergelegd bij het feit dat ik legendarisch onhandig ben. In die mate dat ik er met gemak een titel of vermelding in het Guinness Book of Records mee zou kunnen verdienen.  Enfin, dat heb je dus met herinneringen. Soms komen ze ongewild naar boven, en soms, als je in de mood bent of er echt behoefte aan hebt, lukt het niet om ze op te halen. Een herkenbaar probleem voor ouder wordende mannen en hun aanpalende of naastliggende lichaamsdelen, doch dit terzijde.  Zoals je ongetwijfeld weet, heeft alles een oorzaak. Deze keer was die het feit dat ik al ontbijtend, net nadat ik vrolijk en energiek had geopperd dat het een zonovergoten dag zou worden, per ongeluk met mijn mespunt achter het oor van mijn kopje koffie haakte, waardoor ik het onopzettelijk kantelde en heel de tafel onder de koffie kliederde. 'Volgens mij wordt het eerder een koffie-overgoten dag,' grinnikte mijn wederhelft terwijl ik met vaatdoek en stukjes keukenrol heel het boeltje zat te deppen en weg te vegen.  Onze jongste dochter deed er nog een schepje bovenop: 'Jakkes, papa, ik zie nu pas voor het eerst dat er haar op je vingers groeit! Ie-juw!' 'Wist je dat dan niet? Dat heeft hij al lang, op beide linkerhanden!' Mijn vrouw weer. Hilariteit alom.  Ze beseft niet eens hoe gelukkig ze getrouwd is. Harig ben ik al, maar dat handy zal er nooit van komen, vrees ik.  

Danny Vandenberk
4 0

Vol van ochtend

Ik breek me vruchteloos het hoofd over la vie en rose, dat van de ene op de andere blik verdwijnt, terwijl jij   de gensters die net nog op het venster rijmden als rijpe appels uitstalt, toont   hoe ik zo vol kon zijn van de ochtend dat de dag me niet om de tuin leidde. Ooit paste alleen de zon in mijn kraam.

Ingemar Spelmans
16 1

Blauwe regen

blauwe regen - uit de oude schoorsteen stijgen paarse pluimen op

Margaretha Juta
5 1

Leef

Zo zou ge u altijd willen voelenVrij en vrolijkLicht en onbezorgdEn dat ge dat nu kuntTussen al die dodenWant ge weetAlles is nuNu oftenooitAan de horizon weet ge nietWat er wachtGe leeft dus alsofAlles en niets ertoe doetGe staat dwaas teKijken naar het bijnaSlapende kindEn ge bedient haar vanDe gevraagde plakkekus Een plakkeknuffelEen gewone kusEen gewone knuffelDe lijst die vraagt omDe slaap uit te stellenNog evenZo doet ge dat ook in het levenNog een ...En nog een...

Emmetje
6 0

Moeder

Verwaarloosbare viering van  Ontrokken hunkering in  Betrekkelijk getikte periodes    Ontbrekende schakels van Waardeloze lessen in Kruipende onzekerheid    Tijd slijt jou niet  Ik dekte herinneringen toe  Pleisters plakken kan ook bloeden    Groeiend gemis  Staat haaks op Mijn uitzichtloze blik     

Céline M.
18 1

Getypte schreeuw

Ik weet niet of ik tierend zou slaan  Of geblokkeerd in stilte weg zou gaan  Mijn wereld stort in  Stapsgewijs tuimel ik mijn onbekende toekomst tegemoet  Onzeker, betekenisloze warmte  Onstabiel, grenzeloze mogelijkheden  Ik ben gebuisd in dit leven  Lig ik al terug in de goot?

Céline M.
15 1

Laarsjes

Spetter spat De laarsjes nat Rode laarsjes in de plas Ik wou dat ik een kindje was  Spetter spring Kom in de kring In de blauwe spiegellucht Slaan alle wolkjes op de vlucht  Spetter speel Het jasje geel Zon straalt door de regen heen En tovert kleur voor jou alleen  Spetter spin De plas weer in Rode laarsjes doen de dans Tot alles leeft in druppelglans  Spetter rond En voel de grond Kom nu maar met oma mee Tot het tijd is voor de zee. 

Lumes
8 2

MOEDER U

MOEDER U                                              Moeder u In wie   Weefsel van leven een warme holte van hart krijgt Een vrucht naar vormen van kind groeit Een mensje een mens begint   Moeder u Uit wie   Bloeden bloemen worden Een anjer een wereld   En wij wij   Moeder u Aan wie   Druppeltjes water een oceaan opklimmen Sneeuw zacht op huid van aarde zakt Wolken zon strelen als lente een lichaam lief   Ik zwijg Dag vernieuwt in nacht Wit kleurt zwart Stilte bijna een heelal Op de ribbeltjes van uw handen  

Koen Vlerick
0 1

Starry starry night

Soms zie je ze. Maar soms ook niet. Al die hoge sterren aan de hemel. Af en toe met een planeet erbij. Of de maan. Wonderbaarlijk ver weg en zo helder. Maar dus soms zie je ze totaal niet. Soms zijn ze echt verstopt, achter wolken. Of bestaan ze dan misschien gewoon aan de andere kant dan waar ik naar kijk. Kijk ik dan soms naar een verkeerde kant? En soms is er te veel licht om ze te zien. Lichtpollutie noemen ze dat. Vervuiling. Vuile hemel. Weg met de heldere, glinsterende sterren. Enkel het pure donker, zonder één wolk, in een open ruimte, biedt het mooiste resultaat. Dwalend en dromend kan ik er uren van genieten. Tot aan de einder, geen vuiltje aan de lucht.   Zo dacht ik toch toen ik hem ontmoette. Geen vuiltje aan de lucht. Ik pikte hem op aan het station. Zo hadden we afgesproken. Die ene mooie lentedag in mei met de perfecte temperatuur. Terrasjesweer noemen ze dat in het weerbericht. Precies of dat de referentie is voor mooi weer, terrasjes doen. Alsof het iets actief zou impliceren door het werkwoord doen te gebruiken. Men zit gewoon, men doet niet. Maar die dag, die terrasjesdate in mei, was het zover. Op de middenberm stond hij op de uitkijk. Grijzend haar en een knalrode broek. In de heldere middagzon van mei. De lente mag er zijn. Hij stapte in en gaf me een zoen. Hij rook naar meer. We bestelden wijn en Duvel. Zijn stem deed de sterren trillen. De ruimte verdween en er was geen heelal meer. Er was enkel nog hij en ik en zijn hand en mijn hand. Al het andere verdween. Opgeslokt in een zwart gat. Niet meer relevant. Geen vuiltje aan de lucht op date één.  Maar zoals blinkende sterren het vergaan, was ook hij niet steeds zichtbaar. Keek ik naar de verkeerde kant? Was het weer vandaag niet gericht op handen en sterren en ogen zien? Was een maand later de Aarde gewenteld en was het elke nacht terug pikdonker? Of moest ik gaan betogen tegen lichtpollutie? Of ja, gewoon wachten, tot de zon terug in haar as zat en draaide met de wind mee. Want daar was hij weer. Aantrekkelijk zoals de zee naar de maan vloeit. Alsof hij altijd was blijven schitteren aan de hemel. Met een zoen en een knuffel en een verhaal over planeten en zwaartekracht en vallende sterren. Ik hing terug aan zijn lippen. Ik wou meer. Hij blonk weer. Parmantig straalde hij mijn hemel vol licht. Geen vuiltje aan de lucht.  Zijn huis lag wel wat rijden van mij vandaan. Maar geen lichtjaren. Zo ver nu ook weer niet. Zijn bed was enkel tijdelijk beschikbaar. Van valavond tot volle maan. Daarna sliep ik thuis. Zonder te weten wanneer de sterrenhemel terug zou openbreken. Enkel wat boodschappen, recht uit de kosmos, belandden in mijn gsm. Het was zo fijn geweest. De maan had weer eens geschenen.  Zo gingen en kwamen de maanden en dan de jaren en de sterrenhemel was bezaaid en dan weer leeg. Andere planeten draaiden verder rond terrasjes en verdwenen weer op Aardrijkskundige wijze. Je zou dat kunnen opzoeken. AI weet zeker en vast hoe dat werkt. Zou er een ster bestaan met dezelfde schijn- en verdwijnfrequentie als die van hem?  Zou in een pure wereld, zonder één zijweg, in een ruimte van slechts twee personen, het resultaat van hij en ik op zijn mooist kunnen zijn? Zonder één vuiltje aan de lucht? Kan ik ooit nog naar de sterrenhemel kijken zonder meer te wensen?   Ik kijk de hemel in. Gitzwart met flauwe blinkers. Komend en gaan als knipperlichten. Ik droom weg. Waar is hij heen? Zou een ander nu wel de juiste kant uitkijken en de blinkende sterrenhemel krijgen?    En dan gebeurt het. Een plotse flits en een lichtstraat. Is dit echt een vallende ster? Kan ik een wens doen? Zou ik hem terugwensen? Mijn hoofd tolt en de hemel draait rond mij. Er is geen tijd. Er is enkel nu. De flits schudt me wakker. Val nu maar, jij ene ster. Vanaf nu doe ik geen wens meer. Val nu maar en blink nooit weer. 

Lumes
5 1

Netwerkonderbrekingen

Ze onderbrak. Als een push melding drong ze zich op de voorgrond. Een rood stipje popte op en doorboorde mijn cellen. Ik negeerde de notificatie. Mijn stem week niet. Haar pushen bleef. Een kakafonie van woorden vulde teams op deze laatste meeting. Drie onbewogen pokerfaces. Ik spinde mijn verhaal uit. Onnodige trage details vloeiden uit mijn mond. De rode stip werkte als een lap op een stier. Tot haar stem zweeg. Tot mijn stilte. Haar beurt. Haar profilerend orakelen startte. Nog even en het was weekend. Nog even en deze onzin stopte.  Met een freeze van de 3 hoofden en een plotse stilte liet ik de rode stip los. 'Hallo. Horen jullie mij nog? Jullie hangen vast. Ik ga afsluiten, alles is al gezegd hé. Tot maandag.’ Wifi panne kan op de beste momenten vallen...

Lumes
5 1

Ontvlagd

Was ik een strandvlag, ik koos geen kleur. Te wispelturig.  Soms waai ik rood. Mijn zee ramt, kolkt koppig, grijpt je bij de enkel en smijt je het strand terug op.  Soms word ik geelrood. Ook vlaggen wapperen S.O.S.  Af en toe wiebelt mijn stroom, net als mijn humeur. Gele vlag. Zwemmen mag,op eigen risico. Meestal zwaai ik groen.Mijn zee een tropisch bad,een oermoeder die je baart,klotsend het strand op wiegt. Geen redders nodig.Je drijft vanzelf weer boven. Tot ik de vlagmet het vraagteken hijs:het kind in mij gevonden,drijfnat en stralend. Geen vlag die dat dekt.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
84 11

Alma Mater

Mijn grootmoeder heette Alma. Wij zeiden meter, maar eigenlijk heette ze Alma. Ze haatte die naam, omdat dat volgens haar “ne naam van den Duits” was. In haar hoofd was het een vaststaand feit. Alma was geen naam voor een mens gelijk zij. En toch heeft geen naam ooit beter bij iemand gepast. Alma Mater. De voedende moeder. De moeder der moeders. Al zou ze zelf gezegd hebben: “Doe normaal, kind, en eet nog een stuk appeltaart.” Want dat was meter ook. Geen grote woorden. Wel zoete citroenthee bij griep. Extra lang op haar schoot bij een geschaafde knie. Rijstpap op vrijdag. Appeltaart op zaterdag. Rituelen waar ge als kind op vertrouwt gelijk de zon die opkomt. En katholiek dat die vrouw was. Wij moesten elke week naar de mis. Geen discussie mogelijk. Of ge moe waart, of het regende, of ge liever in uwe pyjama naar Niels Holgerson keek, deed er niet toe. God wachtte niet. Dus zaten wij daar braaf in de kerk terwijl meter ondertussen alle heiligen persoonlijk leek te kennen. Voor examens werd er gebeden. Voor een operatie werd er gebeden. Voor slecht weer op het communiefeest werd er een noveenkaars aangestoken alsof ze rechtstreeks met de hemel onderhandelde. Ik ben dat geloof onderweg ergens kwijtgeraakt. Maar nog altijd, als er echt iets is, iets groot, iets waar ge zelf geen vat meer op hebt, denk ik soms: “Almake… spreek uwe God daar eens op aan.” En eerlijk? Een stuk van mij gelooft dat ze dat doet. Bij meter thuis was het altijd warm. Letterlijk ook. Een kleine leefruimte met een kachel die precies heel de familie draaiende hield. Vijf kleinkinderen door elkaar. Een tafel vol kaarten. Beeldjes op de schouw. Mijn grootvader in zijn vaste hoek van de zetel. Mensen die luid praatten, luid lachten en soms luid ruzie maakten om daarna gewoon verder cake te eten. Daar werden liedjes gezongen over nen bleken blauwe hond alsof dat cultureel erfgoed was. Daar werd uren gekaart. En meter, die smeet haar kaarten op tafel met de grandeur van een casino in Las Vegas en riep: “Zevenen! Dat kan alleman!” waarop wij allemaal tegelijk begonnen roepen dat het ni waar was. Het was een huis van commentaar geven zonder rem. Van elkaar plagen. Van verhalen die elk jaar straffer terugkwamen. Van te luid soms zo luid dat de ramen ervan trilden. Ik heb het duidelijk van geen vreemden. Later, toen ik zelf moeder werd, veranderden onze gesprekken. Ze gingen minder over kinderknieën en meer over het grote modderen. Over hoe ge uw best kunt doen en toch soms denkt: is dit het nu? Over kinderen die moeten vliegen, terwijl ge zelf nog met hun jas in uw handen staat. Jaren later noemde ik mijn bedrijf naar haar: Huis Alma. Niet omdat ik een heilige wilde eren, maar omdat ik iets van haar wilde meenemen. Haar nuchterheid. Haar pragmatisme. Haar massa’s liefde. Haar relativeringshumor. En altijd ergens die geur van soep of versgebakken cake. Zelfs op het einde, toen wij voor haar mochten zorgen, bleef ze Alma. Kleiner misschien. Brozer. Maar nog altijd een huis. Nog altijd iemand bij wie ge dacht: hier mag ik zijn. Misschien is dat moederschap. Niet perfect zijn. Niet altijd zacht. Niet altijd geduldig. Soms kijven. Soms zuchten. Soms de verkeerde dingen zeggen en daarna toch koffie zetten. Maar vooral: een veilige haven zijn voor vogels die moeten vliegen. Een plek die zegt: het is goed. Bij mij zijt ge veilig. Gelijk wat. Ik blijf. En ondertussen modderen we allemaal maar wat aan. Met onze soep, onze kinderen, onze zorgen, onze appeltaart. Zoals meter het ons geleerd heeft.

Katrien Daniels
57 4
Laad meer ...