Lezen

Waar is het lachende kind?

Het lachende kind woont overal  In elk hart van elke moeder en vader In elke glimlachin elke hoopin elk mens Het lachende kind woont overal  In elk land in elke eeuwin elke dagin elke nacht Het lachende kind woont overal In elke mens met een gewetenin elk ander kind in een spelin elke troost en zelfs pijnsoms door honger heenom toch even kind te zijn Het lachende kind woont overal In elke oorlogin elke armoedein elke doodin elk extreemin elke traanvan elk wenend meisje Anne-Mie (geïnspireerd door het lied 'To jèlasto pedí', een naar Grieks vertaald Iers gedicht van Brendan  Behan, muziek: Mikis Theodorakis en ook, helaas, door de actualiteit)

Anemos
7 1

De wereld brandt

het is grof zoals de genocides de pan uit durven swingen egotrippers elke plak zwaaien zoals narcisten annex psychopaten zichzelf god wanen  waar zelfs de duivel zwijgt bij hun – te veel – genoemde namen is hij er nog  die god  of radeloos  zoals de verschoppelingen  die  huis en haard verlaten als dat al niet vergruizeld beton is slechterik radeloze moedige wraaknemer struisvogel slachtoffer aanvaller vluchteling wie is nog wie wie kent hún namen nog ? wie kende hún naam ooit ?  De wereld brandt  AMK 

Anemos
13 1

oud ?

  voor wie 17 is, is 18 oud  voor wie 18 is, 20 stokoud wie 20 is, voelt zich oud  wie 25 is, kan zich niet voorstellen wat 30 betekend wie 30 is, beseft dat hij nooit meer 18 zal zijn  wie 40 is, denkt eens goed na wie 50 is, voelt zich 30 wie 60 is, zucht eens diep  wie 80 is, voelt vermoeidheid  wie 100 geraakt, voelt zich gekraakt  + + + + + + 120 + + + + + + + + + +  daar zegt iedereen "hij is er geraakt"  hi hi   *************************************** https://www.2dehands.be/q/+verf+ed+dag+na+zuiverheid/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

ZOMER

  deze morgen  moest ik schuilen  voor de reeds  hete zonnestralen  in mijn prieeltje  waar ik zat  zeer beduusd   +++++++++++++++++++++++++++++++ https://www.2dehands.be/q/graffiti+duck+antwerpen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 0

De kat uit de boom kijken:

Zich overgeven aan stilstand en observatie.Wensen dat in deze gemoedstoestandeen huiskat zich uit een boom stort.(Uit de reeks: ik verveelde me in het ziekenhuis  )

Lightlives
18 0

ROOD liefdesleven

  kreten   krentenbrood  bespikkelt   rood  liefde straal  astraal   rood geblakerd  gevoel  banaal   heet  genegen  basaal   hitte  rood  vlammen  laaien   vloekentierengieren stilteliefdes levenmensen levenzonder liefdes levenastraal banaal de hand warmstreeltmijn huidmijn hoofdmijn lichaam mijn handstreeltzijn huidzijn hoofdzijn lichaam mijn/zijnwarme gloedverspreidlevens LUSTrood geblakerd reizenvingers zoekenbloed in adersvloeienROOD TIJDvervlied in dromenbanaal genoemdbrood genoegin drommenzoekennaar adersrood van t'bloedbloemen groeien bloeienGEELverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienBLAUWverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienORANJEverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienVIOLETverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienROODverwelken op TIJD om terug te kerenaltijd op TIJD eeuwigevlijtlust en LEVEN *************************** https://www.2dehands.be/q/graffiti+duck+antwerpen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

over de Ringlaan

over de Ringlaan zoeven halsbandparkieten de zomercongé   foto: Gareth Davies

Lazy Midday
26 1

dichters hondenleven

  dees morgen keek ik even  naar het witte laken met poedersneeuw geweven   de zon  wellevend  deed de fragiele dons  weg wezen   na luttele seconden  zag ik  een hond  voorbij gezwegen  waar is mijn bril gebleven?   toen zag ik  er was een gedicht geschreven  koest liggen  af  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
14 0

einde

  het einde van een cultuur  kan gemeten worden  aan zijn  G GE  GEW  GEWE  GEWEL  GEWELD   GEWELDD  GEWELDDAGEWELDDADGEWELDDADIGEWELDDADIGGEWELDDADIGHGEWELDDADIGHEGEWELDDADIGHEIGEWELDDADIGHEID

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
9 0

EELT

  geslagen  geleend  vernederd    opgesloten    gedresseerd  vergeten  vast  geketend   maar op een morgen  de zon  het licht  de wind  speelt  met de eelt  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
27 0

."VOIL JANET"."VOIL MAKAK". a

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””” Soms zei hij tegen mij:"VOIL JANET!"Waarna ik hem toeriep:"VOIL MAKAK!"Soms ik tegen hem, soms hij tegen mij.Zolang we erom konden lachen,zolang de belediging onze ziel niet raakte,niet door het schild van onze vriendschap brak,zolang we spontaan in lachen uitbarstten,wisten we dat we vrienden waren.Maar mocht er ooit een blik verschijnendie angst of haat uitstraalde,dan wist ik zeker: het is gedaan.De magie is er niet meer.Maar in deze test,die we op de meest onmogelijke momentenen plaatsen op elkaar uitprobeerden,schoten we altijd in een warme, spontane lach.De omstanders verwachtten die ontlading niet,maar wat kon ons dat schelen?Onze lach was ons geschenk,de lach was onze band,die nooit ofte nimmer is verbroken.Ook niet toen je lange tijd weg was,toen ik je zo ver op moest zoeken.Heb ik het je ooit verteld?Dat ik daarheen kwam om jouw lach te horen,jouw opgewektheid te voelen?Die urenlange reis in hobbelige treinen en bussen,waarna ik pas na een grondige controle bij je werd toegelaten...Dat deed ik alleen maarom jouw lach weer te zien.Zodat ik weer een beetje van jouw veerkrachtmet me mee kon nemen.De laatste keer dat ik je zag, mijn vriend,was er een waas om je heen verschenen.En nu is die waas over hem heen gevallen,het bedekt hem van kop tot teen.Naar je glimlach moet ik nu zoeken,want je hoofd kun je zelf niet meer bewegen.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
13 0

nu daareven

  DE tijd   is het nu   die weggeleid in het verleden  nu  was daareven    zouden we toch in de toekomst leven  zou ons verleden alleen een droom wezen?  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
12 0

de rede

  dirigeertde krankzinnige chaotische woorden vloedin een gedicht een bedevan de mensom te levenals mens onredelijkheidverdrijvendhet dier in onsbeherend willen we terugnaar holen, bloed en bodemverscholenvoor deredelijkheid ?

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
19 2

liefde

  bij dag en nacht, bij bekoringen en gevaren,  bij het begin nooit bij het einde  maar wat het is ?  een eeuwen oud genotvol gevoel  vraag  kennen dieren liefde  of kennen we dieren  door de mensenliefde?

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
25 1

wegwijs

  lerend lezen  zoekend in boeken  wegwijs  staren   toeval  hinderend  weg kwijt  wegkwijnend  niet  inéén boek  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
27 1

Ne gelukkige

  Glurend, spelend, frutselend, prutsend  aan elkaar.  Glijdend schurend  in elkaar.  Versmolten in de adem  zuchtend steunend  de extase de trance de bevrediging  samen mens zijn.  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
25 1

mens/dier

wij mens  zijn dier  die een structuur zoekt  om te leven  wij mensen  zijn een dier  die niet  mag opdringen  de structuur  van de mens  aan het dier   omdatwij menseen dierwil leven Ik kan niet begrijpendat anderenbegrijpendatde mens pijnmoet lijden Ik kan nietbegrijpen dateen menseen anderdoet/moet/laatlijden omdat het enige dat onsverschiltvan het andere dierde weetdat pijn niet geleden moet wordenhoe de pijn kan stoppen omdat het enige dat onsverschiltde enige die vreugdeaan anderekan schenken waarom?is er een redenwaarom wepijnen laten/moeten lijdenbij onsbij anderewij het dier? wij als menshet enige dierdie de vreugdevan levenkan verspreidenweg van de angstenweg de woedeweg de pijnde mens alsenig dierde mens als enigedie weethoe pijn stopt .

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
14 1

Fruithoflaan

  Hum lekker dacht ik  Fruitig op de tong dacht ik   droom Laan   Toen ik hoorde van de  Fruithoflaan   Lanen omzoomd door fruitbomen dacht ik  Fruit zomaar grijp klaar   Mooi project dacht ik  Gemeenschappelijk  Fruit pluk   grijsHobbel de bobbel  Niets rechtstaand  Paars haar  De Fruithoflaan  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
10 2

BROOD herman

  Frank Sinatra  Daarvan is geweten   voor ieder optreden dronk hij een glas  Zo kon hij zijn timbre smeren   Maar de jonge brood  Moest op  Maar vond niets   Liever een heel brood  Dan niets   Ging terug naar zijn oudere stek   Stortte zich daar  Te pletter  Op het dek  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
24 1

Haak

Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Er lijkt geen einde aan te komen.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Ik hoor niets anders meer. Die ellendige klok. Nog voordat ik mijn vermoeide, bloeddoorlopen ogen open, wanneer ik mezelf terug naar bed sleep, doorheen de dag, mijn dromen zijn gevuld met het getik van een klok die ik niet kan vinden.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Alles zou ik doen, alles voor een paar seconden zalige volledige stilte. Hoe lang is het geleden dat het helemaal stil was in mijn hoofd? Ik kan het me niet herinneren. Welke dag is het? Het is zeker vier dagen geleden sinds ik heb geslapen. Of dat denk ik toch. Dag en nacht vloeien in elkaar over. Alles is schemer.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Alle besef van tijd ben ik verloren. Ik kan het niet meer aan. Ik wil gewoon slapen. Ik wil gewoon rust. Rust en stilte. Zoete zalige stilte. Ik kruip rond op handen en knieën als een beest, op zoek naar de bron van het getik en getak en getik en getak. Ik kan het niet vinden. Ik vind niks meer. Niks. Het concept ‘niks’ begrijp ik niet meer want er is altijd iets tegenwoordig. Altijd getik.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Het heeft zichzelf aan mij vastgezogen en laat niet meer los. Dat getik en getak. Het heeft zichzelf vastgemaakt in mij, die klok. Welke klok? Hoe is die hier ooit gekomen? Ik herinner het mij niet meer. Het enige wat ik me herinner is getik en getak en getik en getak en   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… GENOEG! Ik begin te schreeuwen en blijf schreeuwen en kan niet stoppen want als ik stop begint het weer. Schreeuwend, jammerend, smekend stommel ik rond op zoek naar… naar wat? Naar iets. Naar niets. Ik weet het niet. Ik zal het wel weten wanneer ik het vind.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Wanhoop. Radeloosheid. Niemand kan mij helpen. Absolute allesverlammende paniek. Is er nu een dag voorbijgegaan of een uur of een paar minuten of?   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Ik wil niet meer eten. Wanneer ik kauw gaat dat in hetzelfde ritme als de klok. Alles is het ritme van de klok. Ik wil ontsnappen aan het geluid. Als een rat in het nauw gedreven die elke mogelijkheid zoekt om weg te geraken, zo voel ik mij in het nauw gedreven door de onzichtbare klok.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Er is geen toekomst en geen verleden meer. Er is alleen nog maar nu. Nu tikt de klok verder. De Tijd is gestopt en gaat toch genadeloos verder. Ik zit opgesloten in een geheim moment en de Tijd is mijn bewaker.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Gehaast zoek ik verder. Naar wat? Ik weet het niet. Naar soelaas, verzachting, troost. Snikkend, jammerend, kermend zoek ik. Dan vind ik het instrument dat me zal bevrijden uit mijn eeuwigdurende lijden. De adem stokt in mijn keel. Bevend neem ik het mes vast dat in het midden van de keukentafel ligt, in een lichtstraal doorheen de schemering.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… De klok zit in mij. De enige logische oplossing is om de klok eruit te halen. Wie heeft die daar gestoken? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik het eruit moet halen. Het moet eruit. Het moet er nu uit. HET MOET ER NU UIT.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Het mes is niet scherp genoeg om in één keer door mijn ribben te geraken. Het doet zoveel pijn. Ik ben vastberaden en snijd verder. Ik val op mijn knieën, verlies bijna mijn bewustzijn, maar het geluid van de klok houdt me wakker. Dat ellendige getik. Schreeuwend maak ik een draaiende beweging met het mes. Zo dichtbij. Ik voel dat de klok tegenwerkt. De klok wilt helemaal niet naar buiten.   Tik… Tak… Tik… Tak… Tik… Tak… Ik hap naar adem en laat het wapen vallen. Bevend graai ik in het slijmerige vel. Versplinterde ribben halen mijn vingers open. Ik voel het niet meer. Dan grijp ik de klok vast. Ik voel het tikken in mijn hand. Het tikt zo snel. De euforie van mijn overwinning zorgt ervoor dat ik licht word in mijn hoofd. Ik trek de klok uit mijn lijf. Daar zie ik het verwerpelijke martelinstrument dat me zo lang heeft gepijnigd. Ik knijp erin en zie het uiteenspatten terwijl ik eindelijk rust vind.   Stilte.

LeenB
52 2
Laad meer ...