Lezen

De sirenes

“De sirenes waren het ergst”, zegt de Italiaanse man in de krant. Het geluid van de ambulances ging dag en nacht door in Bergamo, de Noord-Italiaanse stad die ontzettend hard getroffen werd door het genadeloze virus. Het moet geweest zijn zoals de sirenes in de Tweede Wereldoorlog. Het waarschuwingssignaal om te gaan schuilen. Dat geluid in hun hoofd zal wellicht nooit verdwijnen. Onverwachte geluiden kunnen je doen schrikken, zoals dat van een telefoontoestel in het midden van de nacht. Je schrikt wakker. Een sirene ervaren we altijd als onheilspellend. Het is een slechtnieuwsbrenger. We ontlenen het woord aan enkele halfgodinnen uit de Griekse mythologie. Half vrouwen en half vogels waren het. Met hun gezang brachten de sirenes de heren het hoofd op hol. Geen man kon er aan weerstaan. Volgens Homerus bond Oysseus zich vast aan de mast van het schip toen ze met hun gezang begonnen, zodat hij niet in de val van de verleidsters zou trappen. Zo moet het geweest zijn in Bergamo. Je hoort de sirene. Je kan het niet ‘niet’ horen. Maar je kan niets doen. Het voelt alsof je vastgebonden bent.

Rudi Lavreysen

38 0

Het voordeel van de twijfel

Ik wist niet waarom Ik wist niet waarheen Wist eigenlijk niks meer Elke richting verdween Ik kon nog wel dromen Maar wat heb je daar aan Als je altijd weer twijfelt Welke kant je op moet gaan Ik probeerde te schrijven Maar het werd nooit een lied En toen schreef ik niks meer Het lukte me niet Om te zoeken naar muziek Die de twijfel vergat Tot ik besefte Wat een voordeel ik had Het voordeel van de twijfel Het voordeel van altijd blijven zoeken En nooit iets zeker weten Van alles open laten En elke grens vergeten Het voordeel Het voordeel van de twijfel Als je de woorden niet vindt Waar je bruggen mee bouwt Als je dichterbij wil komen Maar de weg niet vertrouwt Als je antwoord wil geven Maar alles blijft een vraag Als je het ook niet meer weet Dan geef ik je graag Het voordeel van de twijfel Het voordeel van altijd blijven zoeken En nooit iets zeker weten Van alles open laten En elke grens vergeten Van elkaar de ruimte geven En de kans tot niets te komen Van verdwalen en mekaar Misschien toch weer tegenkomen Het voordeel Het voordeel van de twijfel Ik weet niet waarom Ik weet niet waarheen Ik weet eigenlijk niks meer Elke richting verdween Maar ik kan nog dromen Het vuur blijft bestaan En ik hou van de twijfel Welke kant ik op moet gaan Het voordeel van de twijfel

Annemie Corens

43 2

Missen

Kun je iets missen wat niet bestond Iets echts tussen twee mensen Verbonden door verlangens Beiden bezet Het missen is het wachten Op iets wat nooit van jou zal zijn

Kirsten Plauch

7 0

Het bord op de ontbijttafel

Tot gisteren dekte ik de tafel voor twee Mijn bord aan jouw kant. Zodat ik op de helft van de maaltijd van stoel kon wisselen. Kon doen alsof je morgen terug zou zijn Vanmorgen, bij het ontbijte dekte ik de tafel. Eén persoon. Het porcelain bordje staarde me kwaadaardig aan Alsof hij wilde zeggen, ben je hem nu al vergeten

Kirsten Plauch

5 0

over cat-calling

Elke keer dat ik naar de stad fiets (dat is meerdere keren per week), moet ik door een fietstunnel. Ik vind tunnels door de band genomen onaangenaam. Het enige nut dat ze mij bieden is om een telefoongesprek vroegtijdig af te breken: ‘oei, ik hoor je niet meer, ik rijd door een tunn-…’. De reden waarom ik tunnels niet aangenaam vind, is omdat het naar mijn mening vrouwonvriendelijke plaatsen zijn. Vorige week werd mijn stelling opnieuw bevestigd. Ik fiets naar de stad en ik moet in het midden van de tunnel twee jonge mannen passeren. Op het moment dat ik hen kruis, maken ze kus- en sisgeluiden. Ze ondersteunen hun verhaal ook met wat inspirerende onomatopeeën (muah, muah, smak, smak). Ik kijk strak voor me uit en negeer hen. Maar eigenlijk wil ik keihard roepen dat ze me met rust moeten laten. Onnodig te vermelden dat dit een eufemisme is. Maar ik hou mijn mond, omdat ik al - voor ik hen kruis - weet hoeveel mensen er zich in mijn directe omgeving bevinden (geen enkele). Ik ken de situatie en ik ken het potentiële gevaar. Elke vrouw kent dit plaatje: wanneer je één of meerdere mannen moet passeren in wat aanvoelt als een onveilige context, scan je de omgeving. Je weet wie zich waar bevindt. En je schat in op wiens hulp je zou kunnen rekenen, mocht het nodig zijn. Voor de mannen is dit misschien moeilijker te begrijpen. Wel, bedenk dan dit: ‘zeg niets tegen een vrouw op straat wat jij niet wilt dat een man tegen jou zou zeggen in een gevangeniscel’. Ik hoorde deze uitspraak van Peter White en ik sluit me hierbij aan. ‘Ja, maar ik zou nooit op die manier tegen een vrouw praten’. Nee, natuurlijk niet, de meeste mannen niet. Maar bedenk dan hoe onveilig je je zou voelen als aangesproken gevangene. Het gaat over het erkennen en herkennen van een fundamenteel gevoel van onveiligheid. Catcalling, want zo heet dat, reduceert de vrouw tot een seksueel object en dwingt haar in een onderdanige positie. In een positie waarin hij macht heeft en zij inferieur is. Waarin zij zich machteloos en onveilig voelt. Het gedrag van die beperkte groep mannen en het daaruit voortvloeiende onbehaaglijke gevoel van onveiligheid zet me op mijn paard. Misschien is dat wel een oplossing: mijn fiets inwisselen voor een paard. Zouden de heren dat nog zo’n felle bek hebben? En ik leer mijn paard om bij het horen van kus- of sisgeluiden zijn achterpoten op te zwaaien in de richting van het geluid. Cirque du Catcalling. Ik dacht dat de openbare ruimte van iedereen was. Maar er zijn behoorlijk wat vrouwonvriendelijke openbare plaatsen. Denk tunnels, parken, openbare toiletten, ondergrondse parkings. Niet alleen ’s avonds of ‘s nachts, vaak kunnen deze plaatsen ook overdag beangstigend zijn. Kan ik mijn dochters binnen een aantal jaren met een gerust hart alleen met hun fiets naar de stad laten gaan? Of moeten ze nu al leren paardrijden? Dochter: wat is een onomatopee? Moeder: dat is hetzelfde als een klanknabootsing. Het is een woord dat het geluid dat het beschrijft nabootst. Dochter: en wat is een misogynist? Moeder: iemand die voornamelijk in onomatopeeën spreekt.

Lore Dewulf

3 0

Tranen

Tranen worden geboren in ogen, ogen met verschillende kleuren. Zij maken dat ze glanzen. Zij geven uiting aan verdriet of aan vreugde en verbinden mensen met elkaar. Rollen hun leven langs blozende kaakjes. Soms blijven ze dralen als diamanten aan lange donkere wimpers. Of ze worden opgevangen en bewaard als troost. Meestal maar niet altijd, eindigen ze op zachte lippen. Hun zout wordt geproefd. Het vocht kiest de weg van het leven en keert immer weer. Al bij al zijn tranen het bewijs dat wij allen zijn ontstaan uit de zoute zee. Daar waar onze voorouders leefden. Elke traan is een verbintenis met het verleden. Een traan als afscheid is het begin van een herinnering. Een bewijs van jouw bestaan.

Rosie DW

7 1

Ben ik een aap?

Onze jongste heeft vrienden op bezoek. Of het niet stoort, vraagt hij vooraf. Natuurlijk niet. Het gezelschap zet zich aan de tafel in de woonkamer. De gezelschapsspellen liggen klaar. "Ben ik een aap?" is de naam van het eerste spel. Je zet een haarband op je hoofd waardoor je op een tennisser uit de jaren '70 en '80 lijkt. Al waren dat naast haarbanden ook zweetbanden. Ze werden niet voor niets bekend door de 'Zweed' Björn Borg. In die band steek je een kaartje met de naam van een dier of voorwerp dat je moet raden. Zoals een aap of een schroevendraaier. Het is lachen. Luid lachen. Het is niet de eerste keer hij deze vrienden op bezoek heeft. Mijn vrouw twijfelt een seconde, maar ze trekt toch gewoontegetrouw haar pyjama aan om op de bank naar tv te kijken. Pyjamas, zeggen ze in het Engels, omdat het uit twee stukken bestaat. Net zoals ze tegen een broek trousers zeggen, want het zijn twee broekspijpen. Een bril bestaat uit twee glasses. Zal ik dat weetje op de speeltafel gooien? Nee, best niet. Ik zou voor aap staan. Het tweede spel is zo mogelijk nog luidruchtiger. Gelukkig heeft onze tv-serie ondertitels. Maar we vinden het niet erg. Plezier zien is plezier hebben. Jenga heet het spel. Het jengelt ook een eind weg. Zeker als de blokken op tafel kletteren door de ongelukkige die een steunbalkje uit de toren haalt. Het is de kunst om het niet te laten gebeuren. Ik schrik me telkens een aap. Weeral die aap. Ze zijn vanavond precies alomtegenwoordig. Misschien moet ik zo rond slaaptijd mijn beste Tarzan-imitatie uit de kast halen. Ik kijk naar mijn Jane, maar die is door het spelplezier heen in slaap gevallen. Ook een kunst.

Rudi Lavreysen

5 0

nachtvlinder

Klaarwakker kijk ik naar het plafond. Sinds het inluiden van mijn solitaire bestaan slaap ik met mijn gordijnen open, zodat een lantaarnpaal me troost kan bieden tijdens eenzame nachten zonder passie. Een warme gloed baadt mijn slaapkamer in een zachte oranje schijnsel en streelt teder mijn huid. Het is een monotoon getik dat me uit mijn slaap houdt. Een mot katapulteert zichzelf repetitief tegen het raam, in de hoop te kunnen ontsnappen naar een andere wereld. Na een tijdje geeft hij het op en plakt zijn lijfje tegen het glas. Vanop zijn vleugels staren twee boze ogen me aan, ze zijn gitzwart en omtrokken met een penseeldun lijntje oranje. De rest van het gezicht gaat schuil achter een sober gestreept lijfje; als een masker van beige, grijs en wit. Ik bedenk dat we tegenwoordig allemaal motten zijn. Kwaad op moeder natuur droomt de mot van de kleuren van een echte vlinder, maar hij is slechts een grauwe afdruk van wat de werkelijkheid zou kunnen zijn. Hij verlangt naar zonnestralen om zijn vleugels te verwarmen, maar wordt gedwongen zich behoedzaam te manoeuvreren in een duistere schemerwereld. Bescheiden hervat de nachtvlinder zijn tot mislukken gedoemde ontsnappingspogingen. Tik tik tik tik. Zijn dansende vleugels hypnotiseren me in slaap. De nacht haalt me weg uit een wereld waar collectieve paranoia heerst, waar onderhuidse angst de overhand neemt op huidhonger, waar het laatste restje spontaniteit en zorgeloosheid als het sap van een citroen tot de laatste druppel uit de mens geperst wordt; en brengt me naar een wereld zonder rood-witte linten of tape op de vloer, en zonder mondloze wezens die me verkrampt aanstaren in de supermarkt. Een wereld waar de mens weer mens mag zijn. Dromend huppel ik op blote voeten door een bebloemd grasveld en vlecht een krans van madeliefjes in mijn haar. Er zijn anderen, en we dansen in lange witte gewaden rond een kampvuur, hand in hand, tot de nacht haar intrede doet en ons verblijdt met een blinkende sterrenhemel. Het vuur smeult zachtjes na en we zitten nog met twee te turen naar de tekeningen die de dampende slierten maken boven de gloeiende kolen. Zoals de rook speels draait in de wind vinden onze lippen elkaar en lossen we op in een wervelstorm van warmte. Plots proef ik de dood in mijn mond. Ik spuug een stukje glas uit, en nog één en nog één. Een oneindige bron van glas, waar geen einde aan lijkt te komen, probeert zich uit mij te stoten. Terwijl ik klam en bezweet wakker schiet, probeer ik, wanhopig speeksel aanmakend, de glassplinters uit mijn mond te pruttelen; maar buiten een rauw en schurend gevoel ter hoogte van mijn verhemelte blijkt de schade beperkt. Mijn ogen scannen de kamer: Het raam is leeg, de mot is weg. Zou hij ontsnapt zijn? Heeft hij een uitweg gevonden uit deze dystopische wereld? Of blijft hij gevangen in eenzaamheid? Heeft hij zich neergelegd bij zijn lot om de rest van zijn leven te slijten in de quarantaine van mijn slaapkamer? Kiest hij voor onbevangenheid of voor eeuwige achterdocht? Mijn sloffen schuiven zich rond mijn voeten en dragen me naar de badkamer. Terwijl ik mijn tanden poets, vraag ik me af wat mijn droom me wou vertellen. Zou hij me willen straffen omdat ik het waag om me ondoordacht over te geven aan mijn gevoelens, aan mijn drang naar verbondenheid? Ik besef dat zelfs in mijn diepste onderbewustzijn mijn hang naar intimiteit genadeloos de kop wordt ingedrukt en me als straf doet ontwaken met een droog en prikkend gevoel op mijn tong. Ik hoop dat ik het ooit kan loslaten, dat ik ooit weer mezelf durf geven, zonder teveel te piekeren of ik daarmee mijn doodvonnis teken. Mijmerend schrob ik mijn tanden verder en spuug het teveel aan schuim uit in de wasbak. Ik kijk naar beneden en mijn aandacht wordt getrokken door iets wat daar niet hoort te zijn.Tussen het wegebbende schuim wordt een grauwe snipper zichtbaar. En vanop die snipper kijkt het me roerloos aan: Een gitzwart oog, oranje omlijnd. Marmerpiek - Mei 2020

marmerpiek

39 0

Nadenken over God worden

nadenken over God worden de mens die, net zoals een computer, zijn geheugen overschrijft; voelt zich gedwongen tot associatief denkvermogen een zwarte driehoek van schuldgevoel dat nergens naar leidt in de wereld van de twee een put graven toont aan dat er twee mogelijkheden zijn het is knip- en plakwerk het synchronisatieproces is voltooid ik heb een spiegel voor een zwart gat geplaatst alles is noodzakelijk in een kwantummechanisch proces doe iedere dag een keer precies hetzelfde en je zal oneindig lang leven ik ben psychotisch Waregem is Hollywood Henk is Paul en Ann is Catherine Deneuve alles is noodzakelijk in een kwantummechanisch proces hef één vinger verkeerd en je eindigt in een zwart gat alles zit in het kleinste en het kleinste zit in het grote de waarheid van de wereld is dat, de wereld nog niet is begonnen 2020 zyprexa is de xtc van de onderwereld ik haat je, ava modigliani, omdat je niet bestaat ik wil mijn waarheid van op het spreekgestoelte van Donald Trump aan de wereld voorleggen mijn godsgevoel is aan het downloaden het dilemma is: God worden terwijl je zelfbeeld doodongelukkig verdergaat.

Robijn Bodijn

59 0

het eindigt nooit en dus eindigt het hier, tussen ons

terminaal verdrietig met als eindstation een zakdoek die niks meer absorberen kan een lichaam dat leeft en cellen deelt maar ik doe dat niet meer er is niets meer te vertonen dan atonale noise, zelfs niet meer white maar een vuilig zwart denk-smog (beperkt zicht, begeef u niet deze op de baan of u rijdt sowieso spook) ik wil u wel zeggen hoe het voelt en wat het is en waarom maar elke dag is het verhaal weer anders en je oren worden moe je schouderbladen kraken en je ogen zien niet meer niet wie ik ooit was of kan zijn je zicht beperkt door mijn denk-... een vriendschap met als eindstation een man die niks meer absorberen kan wiens cellen delen maar wij niet meer (einde van de vertoning)

Registrerenistof

7 0

Hoe ik de ziel kocht van een vlogger

Hoe ik de ziel kocht van een vlogger Vorige week werkte ik in de nacht bij een drukkerij. Daar moest ik stickers snijden. Veel stickers voor veel geld. Geld gebruik ik niet, ik kwam voor de reality check. Zo kan het ook zijn, kan ik dat aan? Het antwoord: ja. En nu heb ik geld over. Dus ik kocht een website: verkoopjeziel.online. Het leek mij grappig. De deal was simpel: ‘schrijf je in, met je naam en adres en je ontvangt een tientje’. En een brief, maar dat bleef onvermeld.Om mijn dienst te promoten koos ik voor selectieve marketing. Dit aanbod is alleen voor dagelijkse vloggers, dat had iets met de rentree van een dader te maken. Ik koos een top 5, en spendeerde duizend euro aan gerichte Facebook en Insta advertenties. Ik kreeg één naam en een adres. ☒ ‘ja, ik verkoop mijn ziel en ontvang een tientje’. Ik kijk graag naar Kees van der Spek. Hij kreeg ooit te maken met een waarzegster. Je had twee keuzes: betaal veel, en ze voorspelt je gouden bergen, of, betaal niks, en je voelt je misselijk na haar verhaal. Kees zijn redactielid kwam somber terug na een gesprek met deze vrouw. De redactrice was voorbereid en ongelovig. Toch was de dag, om één uur in de middag, voor haar voldoende. “Wat een nare dingen zegt die vrouw.” Ik heb haar opgespoord, de waarzegster natuurlijk. Ik heb haar euro’s toegeschoven in ruil voor tekst. YouTube heading: “Ik verkocht mijn ziel” (reactievideo) – Kanaal: [op verzoek verwijderd] “Welkom bij mijn vlog, vandaag doe ik weinig. Ik had een plan met deze dag, maar het plan dat is verloren. Ik heb mijn ziel verkocht, daar heb ik spijt van. Het klinkt gek, dat weet ik. Het was via een rare site, ik kreeg er een tientje voor. Ik ben niet bijgelovig, dus ik dacht: gratis geld. Het tientje kreeg ik, snel, ik gebruikte het als korting voor deze nieuwe trui. Maar dagen later kreeg ik een brief. De enveloppe was netjes, met goud versierd en met zo een middeleeuwse stempel. Toen ik begon met lezen kantelde mijn maag. Er stonden nare dingen in, zoals dat mijn ingewanden ziek zijn, mijn geld zal verbranden en dat mijn opa in de hel zit en in mij teleurgesteld is. Het is heel gek, wat woorden met je doen. Peace out, tot morgen misschien.

Dromedaris

9 0

Aan onze buitengrens

om te genezen van noordelijke wintermoeheid,om te genezen van een te weinig of van een teveelkomen wij naar deze godvergeten plek.de dood woont hier in een lege jas, of in de puntvan een verloren schoen. een vrouw beweent zichmet inkt en zwarte verf.traag en duizelig beweegt zij,alsof ze nog voortdurend deining voelt en vreest dat een storm haar leeg zal blazen.haar handen scheuren dunne repen stofvan smalle schouders, haar vlechtenals vlaggen wiegend in de wind.voor wie het niet hebben gehaaldlaat zij een bloem te water, legt voorzichtighet verdriet aan onze voeten neer.

Dirk De Gezelle

81 1

Liefdevol geloof

Liefdevol geloof chaos verbant de rust in mijn hoofd bonzend overstemt hij wat ik hoor verblind door wat ik niet wil zien ben ik bang voor groot verlies stikkend in mijn tranenvloed weet ik niet wat ik nog voel geluidloos is mijn roep om hulp steeds weer al mijn pijn verhuld tot jij me opvangt in je armen, als een deken vol van warmte met woorden fluisterend en lief hoor ik dat je mij graag ziet rustig geef je me weer hoop en zorg je dat ik in geluk geloof.

Sarah D'huyvetters

12 0

Onzichtbaar gevecht

Onzichtbaar gevecht Er is oorlog in de wereld onoplosbaar veel te groot blijven vechten ver van vrede heel de aarde overhoop chaos die ons zicht verblindt door duisternis geveld zoekend naar dat beetje licht een sprankje hoop helder, fel het is een slagveld in mijn wereld onoplosbaar veel te groot blijven vechten ver van vrede en niemand die het ziet of hoort

Sarah D'huyvetters

33 0

Verlichtende liefde

Verlichtende liefde wanneer de wereld ijzig koud lijkt en je verdrinkt in helse pijn wanneer het leven je steeds koud laat en je in chaos ver verdwaalt wanneer de duisternis steeds groter het licht steeds meer vervaagt denk dan aan zijn warme armen als een deken om je heen aan zijn glimlach en zijn ogen die je weer naar lichter leiden aan al zijn kleine dingen die bewijzen dat geluk bestaat

Sarah D'huyvetters

15 0

Tip

Egoïsme

Egoïsme altijd opnieuw Ieder voor zich Empathie verloren In het verlangen van zichzelf Eigen doelen eigen wensen Wat een ander denkt opzij gezet Helpen is niet nodig Als een tegengunst niet komt Levenslang geloven in hun eigen goede zelf Onwetend over tranen Die een ander heeft verteld. Want waarom nog gelukkig Met een ander zijn geluk Waarom zouden we nog luisteren Naar een anders roep om hulp Waarom nog geloven In het samen sterker staan Tot we zelf de nood weer voelen Om samen door te gaan.

Sarah D'huyvetters

153 3

Luister

Luister Varend op mijn gevoelensstroom Lijd ik langzaam weg Stikkend in die ene droom Hoort niemand wat ik zeg Luister naar wat ik zo luid zwijg Naar wat ik wegkijk, Niet begrijp Luister naar wat je niet wilt horen Onzichtbaar voor je hart en ziel Sluit je je af van al mijn woorden Die ik schreeuwend stil aan jou liet zien.

Sarah D'huyvetters

5 0

Drenkeling

Drenkeling Ik weet niet wat ik zeggen wil ik weet niet wat ik zwijg ik weet dat ik gelukkig ben en toch ook vol zit met veel spijt mijn hart loopt over van verwarring een zee van chaos in mijn hoofd vult mijn wereld, overstroomt ze onbegrijpend snel en traag stikkend in een kreet van hulp begrijp ik niet wat ik nog weet een vage waas neemt alles onverstoorbaar met zich mee en laat mij achter onherstelbaar als een drenkeling op zee

Sarah D'huyvetters

9 0

Gebroken hart

Gebroken hart Een gebroken hart elk stukje lijdt zijn deel naar hoop op warmte verborgen in de kou verlicht iemand jouw schouders in het donker duister zwart laat dat jouw hart weer smelten helen door zijn lach

Sarah D'huyvetters

3 0

Overvol

Overvol mijn hoofd raakt vol ik kan het niet luchten mag niet buiten, kan niet vluchten ik wil weg uit het hier en nu naar een toekomst of een droom zolang ik maar bij jou mag schuilen en liefde leven kan.

Sarah D'huyvetters

13 0

Laad meer ...