Lezen

Subatomair

Mocht alles nu eens concreet willen worden. Over de dingen spreken, maakt dingen kleiner, zeg je en alles wordt zo pijnlijk klein dat het ondraaglijk groot wordt, al die kleinigheid, die nietigheid, de woorden maken alles groter, lijnen snijdend alles af. De woorden zijn atomen, denk ik, en de letters; allen sub. En ik zie ze niet, vind ze niet, ik krijg er af en toe te leen. Van die ene lang geleden en van die ander, heel recent. Ze vallen in mijn ogen, glijden door mijn vingers, doorheen mijn zijn van moleculen, doorheen mijn al wat ik niet ben. Als je spreekt, cirkel je rond, zeg je, en je schrijven trekt het recht, maar ik draai steeds sneller verder, tot ik niet meer sneller kan. Op een dag stop ik met tellen, alle rondjes die ik draaide, alle zinnen die ik kromde en laat ik los en zwier ik af.

Lorin Clercq

11 4

Ik wacht tot maandagnacht

de bodem is volkomen vlak dit nachtkastje het leeft zowaar in evenwicht ergens moet de duisternis die deemstering voorzichtig kunnen groeien kies dit zwart het is mijn kleur geloof mij maar verf in potten uit zich niet zo snel de lade van dit meubeltje probeert zeer vaak een landingsbaan te zijn vleugelloze spoken meestal zonder wielen blijven dalen stoppen hier ik steek twee diepe vingers in die schepsels knijp de slokdarm uit hun keel dit nachtkastje is zelden moe dat ergert mij die engelen zijn zo beroerd als ze weer gaan dromen en dat wit verschijnt kropt die lade alles op hoe verwek ik lieve leegte echt ik worstel met de armen van een grijs geruis ik wil de nacht rustig beminnen allerliefste nachtkastje, ik ben je trouw straks bevrijd ik warmte uit dat hout ik ontdoe je van jouw lak en lijm alles voor die hergeboorte van dat zonnekind maandag in die schuif uit de reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

6 1

De Hand van God

Stijl: mijmeringen over voetbal, talent, en waarom sierlijkheid belangrijker is dan resultaat De beste is niet altijd de mooiste. De winnaar is niet altijd elegant of verfijnd De eenzame hoogte is veelal tijdelijk als vergankelijke sakura, de Japanse kersenbloesem verval is pejoratief voor vluchtig wie daar niet mee kan leven is te dicht bij de zon de was smelt Ikaros stort te pletter Japan blinkt uit in esthetiek het is wat anders dan de platonische 'waarheid is goedheid' de gruwel van schoonheid namelijk de beste Braziliaanse voetballer aller tijden O Rei Pelé staat in eigen land in de schaduw van de berooid gestorven goddelijke kanarie Garrincha, Mané, een dribbelkont die allegria bracht een manke Hephaistos met één X-been en één O-been en iedereen op het verkeerde ... voetbal is de kunst van de misleiding van gebronsde namen Sindelar, Masopust, Andrade, Socrates, Leonidas, Teofilo Cubillas Bolivariaanse paradijsvogels uit revolutionaire moerassen en mangroves de koperen ploert hoog aan het firmament daar Equatoriale visioenen van vergoddelijking volksjongens uit de barrio littekens van meervoudig messcherpe duels op de snee het wk van 1966 werd niet gewonnen door gentleman Hurst tegen de BRD maar door De Zwarte Panter uit Mozambique de Portugese Perola Negra Eusebio en de wk's van 74 en 78 zijn natuurlijk gewonnen door het Oranje totaalvoetbal niet Beckenbauer niet Kempes maar Johan Cruyff 'Een pass heeft pas zin als je een tegenstander uitspeelt' dribbelkunstenaar en woordgoochelaar 'Als ik zou willen dat je het begreep, zou ik het beter hebben uitgelegd' want wat zijn genieën eenzaam als het stadionlicht dooft en dan kwam El Pibe De Oro in 1986 Mexico de toorn van Montezuma Argentina nam wraak voor Las Islas Malvinas Pelusa, El Diez, D10S when Inglaterra ruled the waves een zwalpend schip nu Thatcher tegen de tango uit Fiorito de Barrilete Cosmico, Genio, Genio !? en de val, de waanzin van genieën, de poëzie van het afglijden Dionysos, furieën en bacchanten, Ho visto Maradona ... de stijl, charisma, sommigen hebben het nog minder dan Mateus rosé maar Hij, Pluisje, Diego Armando, was eigenlijk guerrillero, vrijheidsstrijder in de arena, gladiator volksheld met sangre Guaraní tot zijn hart het begaf, wereldwijd, van Buenos Aires tot Napoli, lag la pelota stil, geen streling van het leer die dag de belangrijkste bijzaak ter wereld I love football stijl is klasse wk 2016, niemand herinnert zich Frankrijk, iedereen de drie twee van België tegen Japan Robots winnen, mensen begeesteren Stijl is feilbaar De universaliteit van de spanning tussen kunde en kunst is overal Tony Hawk is de beste skater ooit Hosoi de elegantste de eerste maakte salonfähig wat altijd misdadig had moeten blijven skate and destroy verdiende dollars aan PlayStation de tweede zat in de bak en aan crystal meth en is nu een reborn Christian Hosoi's airs zijn iconisch: Christ Air, Rocket Air, de meest gracieuze Method Air in de geschiedenis, het is weer eens wat anders dan een 900° stijl is tijdloos Muhammad Ali Sugar Ray Leonard Mike Tyson Michael Jordan John McEnroe Carl Lewis Marco Pantani Eddy Merckx de kunst van de misleiding stijl is alles Il Pirata De Kannibaal Cristiano Ronaldo over lijken 'I took it personally' Air Iron 'Cassius Clay was a slave name, I am no longer a slave. Muhammad means worthy of all praises and Ali most high' Parkinson's syndrome ... de lichten doven 'Djedjuge, djedjuge, I am still Ali!' In the spotlight het amphitheater de arena, het colloseum, gij zult zijn als goden amoreel aan drank drugs of vrouwen zult gij ten onder gaan Olympus kibbelende Goden op de ijle bergtop Ethos is zwoegen de muze daarentegen is schijnbaar moeiteloos flow alles vloeit panta rhei zij waren bezeten nimmer zichzelf immer zichzelf god’s Geschenk hun geheim controle maar wie over wie over de bal? over de tegenstrever? over zichzelf? stijl, dat is orfisch occult mystiek zij waren mystici ingewijden Godenkinderen Maradona's Napoli teammates are singing that they’re honoured just because they've seen 'Maradona'

Kameraad 60

28 1

Honderd duizend scherven

honden zonder beenderen dragen dapper het terrein blaffen doen ze nooit horden uren slenteren ergens zou een toekomst zijn volgens schele uilen zijn er vele sterren die voortdurend huiveren en ik vermoed dat duisternis al die woestijnen kent waar vuile kleuren schitteren oneerlijk blijven alle nachten echt ze wekken al wat rust terwijl honderd zielen duizelen en dwalen door het ijle land waar duizend zwervers struikelen zij eten zand en scherven sterven onderweg uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

11 1

Lente

klimopbladeren weer volop in training - lentezon

Margaretha Juta

4 0

Mijn vermoeidheid schuurt

De moeheid schuurt aan mijn lijf, mijn hart doet pijn, het brandt. Ik heb mijn zwakte laten zien, vóór de helft van de weg, gestrand. Ik dwaal rond, ik huil, er scheurt iets uit mijn borst. Ik ben verstomd en koud, leeggebloed, van binnen dorst. Dromen wisselen sneller dan het licht, de dagen zijn een lege stroom. Onze maag regeert ons nu, hij verslindt elke grote droom. Iedereen zoekt alleen genot. Ik ook, het spijt me, ik ook. Daarom die onrust in mijn lijf, mijn ziel is stil, als rook.

RubiMartha

9 1

Tip

Niet voor niets

Ik kan wachten. Geduldig, dag na dag, terwijl de uren verkleuren en de kalender leeg raakt. Ik kan blijven staan, zolang ik maar weet dat jij daar ook bent. Ik loop met je mee, over elke weg, door elke wind. Niet omdat ik moet, maar omdat ik het wil. Zolang ik maar voel dat we dezelfde kant op kijken. Zolang het ergens toe dient. Ik geef je wat ik heb, mijn tijd, mijn stilte, mijn lach. Geen grote woorden, geen beloftes van goud. Gewoon, dit moment. Zolang ik maar weet: ik doe dit niet alleen.

RubiMartha

57 4

Verzonken wortels

Drink niet uit de oceaan, of de zee,de struik bij pa verhongert van de dorst;op haar smalle hals zweert een droge korst,de warme zomer zit tot nu niet mee. Haar tere huid omringt ze met jong blad,ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,die de schade van de dorst nog niet omvat. Zijn hand verfraaide haar sterke onderkin,die zuchtte onder de droogte die schreef;en haar lompen uitstalde op ’t land. Ze trok zich niets aan van het begin,ook niet toen hij bij het snoeien overdreef;haar bladeren raakten bij het graf verzand.

Wijnand

6 2

DE LIEFDE SPREEUWT HAAR HART UIT

In een schreeuw scheur ik de realiteit Aan de tanden van het hart- ge berg te En de woorden betrapt in vilt: dichten is spelen van snaren over het rode rouwspiegelmeer Een muziekkoker van vlees scheurt, maakt de mensen benauwd in de dunne stadsgleuf: Een man in de goot Een vrouw in de greppel Een doodsvogelgrip Ze ontmoeten als messen gedwee erotisch Hun lippen tasten een gevallen liefdessnavel De opengereten bek splijt het aaien van de handen in het hart Het liefdesnest stroomt in bloed- rood door de eierklarinet van het Universum

Koan

6 1

mea culpa

ik smeer een boterham met honing omdat ik dat lekker vind ruim daarna het ontbijt op ruik onder mijn oksels - toch maar de douche in ik ga niet zeggen dat het geen zin heeft - maar onschuldig ben ik niet - ik leid je af geef je geen lach geef je niet veel - gewoon even een duif die overvliegt - in een rechte lijn - ik ben vluchtig en het is allemaal zo voorbij

Hans Van Ham

15 1

( Natte) droom van een chemicus

Zonder schroom Leun ik lui en loom Tegen een boom Om braaf en vroom Met jood en broom Een droom In vervulling te zien gaan… Dus, Erg timide Produceer ik uit deze 2 chemische stoffen Dijodiumtribromide P. Claes, 23/3/2026© Gepubliceerd in 'Briefnieuws', editie april 2026 ( De Hulster vzw)

Canniball

1 0

Lentetuin

keukenschortje - nooit met lege zakken naar binnen

Margaretha Juta

5 0

Paazhaaz

ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is dit jaar is de veldleeuwerik de vogel van het jaar nipt won hij van de patrijs en de boerenzwaluw generaties lang was de veldleeuwerik symbolisch voor het Vlaamse boerenlandschap en dan ga ik net niet over mijn nek want wat is Vlaanderen enkel dan boers, stuurs, wantrouwig, verongelijkt ‘wie gaat dat hier betalen?’ altijd de pias, altijd de vlijtige mier en baggerboer, land van pokdalige, melaatse, immer katholieke kneuterigheid en veldrijders uiteraard in dit nooit te hete, nooit te koude, nooit te natte en nooit te droge slijkland, modderland, slib, prut en blubber terwijl ik snak naar een slipje, een kut, en liefst zonder rubber want ik ben zo gebekt, ik ben de haas, de Vlaemsche shamaan, Houtekiet, Joseph Beuys, mijn zielsverwante vet-en-vilt-kunstenaar wij zijn de bunzings, de coyotes, wij schijten op The Wall Street Journal want dat doen visionairen, revolutionairen, psychoten en atavisten meer dier dan mens een ander soort queer identificeren doen we ons met de walrus die opduikt in Scandinavische havens en bootjes als hangmat misbruikt met de wolf die Vlaemsche schaapjes verscheurt met de zwaardwalvissen die in de Golf van Biskaje zich vergrijpen aan de plezieryachtjes van niet zo plezierige decadente rijkeluizen want zo zal het verlopen, zo zal het vergaan, de mens verdwijnt, de kakkerlak gedijt dat is kung fu, of skaten, één van de drie POSSESSED TO SKATE Suicidal Tendencies 1987

Kameraad 60

17 0

Tip

Droomzaad

Ik word graag bevrucht. Tegenwoordig komt daar geen man meer aan te pas. Daar heb ik theater wel voor. Tenminste: goed theater. Het soort waar geen anticonceptie tegen opgewassen is. Voor je het weet ben je bezwangerd —ontluikende gedachten die wat broedtijd vragen. “In dromen kan je geen zaden openen.” Mannen hebben zaad, vrouwen droomzaad. Kweken maar.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

192 10

Hangbrug

aan die hangbrug wacht ik denk ik dank ik wat ik oprecht worden wil is wijze waanzin wat die malloot mijden moet is onmacht afkeer van die hangbrug weet ik krijg ik mag ik steek dan over proef die wil jij zielepoot word misschien een koord jij klein bestaan onder die hangbrug breek ik lig ik lach ik die vezels voelen alles het was blind beloofd een snoer houdt vast bevrijdt ik kon het slechts proberen uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

8 3

Shiogama

muren tegen de zee - horizon gekaapt Na de Tōhoku-aardbeving en tsunami van 2011 veranderde de kust van Noord-Japan ingrijpend. Langs grote delen van de zee, ook rond Sendai (de schrijver bezocht Shiogama) en verder langs de Sanriku-kust, verrezen hoge, betonnen muren. Sommige zijn wel tien tot vijftien meter hoog en strekken zich uit over kilometers. Ze moeten beschermen tegen wat ooit opnieuw kan komen: een tsunami die zonder waarschuwing alles meesleept. Die muren brengen veiligheid, of op zijn minst het gevoel daarvan. Tegelijk hebben ze iets anders weggenomen. Waar vroeger de zee altijd zichtbaar was — als horizon, als werkplek, als ademruimte — is ze nu vaak verborgen. Je hoort haar nog, soms ruik je het zout in de lucht, maar het uitzicht is verdwenen achter beton. Voor veel bewoners is dat een pijnlijk gemis. De zee was nooit alleen een bedreiging, maar ook een deel van hun dagelijks leven en hun identiteit. De nieuwe kustlijn voelt daardoor niet alleen als een bescherming, maar ook als een scheiding: tussen mens en water, tussen herinnering en heden. Zo ontstaat er een spanning die moeilijk op te lossen is. De muren houden het gevaar op afstand, maar nemen ook iets essentieels weg. Ze beschermen het land, maar kapen tegelijk het uitzicht.

Margaretha Juta

0 1

De leegte lonkt

nu geen wolk mij nog aanspreekt geen ster mij nog vraagt om een oog rest nog stilte die weegt mijn hart voelt koud en leeg het is een uil die overgave braakt de wraak van al het lome leed sterft vredig in zijn hol mijn ziel gelooft berust de einder zweeft straks krijg ik het heelal het is voorbij de spijt vergaat uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

4 1

Lente equinox

Tot iets goeds, gezamenlijk, wensen dat mensen blijven geloven, beloven dat de lente de winter kan afsluiten en zo iets nieuws mag openen. Dromen die stilletjesaan beginnen uit te komen.Als ontluikende bloemen, geplante zaadjes, kunnen we hetgeen er toedoet benoemen: beloven blijven geloven, dat mensen wensen, gezamenlijk, tot iets goeds.

Zonsondergangdromen

44 1

Paarse lente

De zon probeert nog maar de nacht houdt vol. Pionnen schrijden nog vooruit, riskeren het. Over autostrades veel te kleine stappen zetten is gevaarlijk. Bedaar, onmacht. Verlicht, zwart gat in de kosmos. Pissebedden zijn zo zacht dat niemand ze nog strelen durft. De egels trekken voort naar Stekelburcht. Lig daar niet te dicht bij mekaar, zeggen twee magneten met bevrijdingszucht. En toch. Alles wil lelijk botsen. Machtsvertoon doet bloeden en ze worden weer vermoord. Kinderen, hoop, onschuldige vormen die de aanzuigkracht van het geweld trotseren moesten. Rien ne va plus. Het is een croupier met rode ogen die zijn laatste woorden prevelt. Was ik maar blind, doof en gevoelloos, zoals de distels voor de nooduitgang. Kon ik maar die dode rook niet ruiken. Rust dan in mijn valse schoot. Zo spotten oude manen spotten met dit wereldje. Ook dat is echt gelogen gelijk leiders die beweren landen te besturen kunnen, zomaar oorlog mogen voeren. Zo. En wat nu, mijn beste zon? Zullen er nog bloemen groeien met verlegen namen, durven vlinders nog verschijnen? Straks dan breken alle spades in de grond, storten wrede tuigen neer en slaat het avondrood met paarse kleuren. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

4 0

Onder voorbehoud

Een schommel waait met frisse tegenzin en krakende gewrichten het venster binnen. Kinderen meten zich met Icarus. Maart is als vanouds lente onder voorbehoud en ik tuin erin.

Ingemar Spelmans

6 0