Lezen

Groetjes aan Oscar Wilde

en de ernst? och ja de ernstik heb de ernst uit de geschiedenis gewistvan mijn smartphoneen wat overbleef tot mijn grote verbazinghield zowat het midden tussenvrolijk cynisme en slechte standup comedyvertelt een man luidop in de trein thuis probeer ik de man te imiterenprobeer uit alle machtom de man uit mijn geheugen te wissen

Erwin Evens
0 0

Galaxykikker (Melanobatrachus indicus)

ode aan dit kikkertje dat met uitsterven is bedreigd   geen godvrezende azteek hierdie wacht op rimpelloos waterom er een gespiegelde melkweg in te zienvoorbijschuivend als een nachtelijke riviermaar een ondermaanse fotograafdie alles vlug in scène zethet zeldzame vastlegtvoor de ingebeelde eeuwigheid:wie gehuld in onzichtbaar zwartsterren vangt op zijn rugfonkelt in het donkervan zijn voorbijgaande tijd      

Erwin Evens
0 0

Sluipschutter

niemand schiet het wildbehalve de sluipschutterde sluipschutter is blindvoor de dood, kijkt nietwanneer de dood naar hem grijnstde sluipschutter wil nietgezien worden, mikt naar het hartdat niet kijkto, de reebruine ogen!

Erwin Evens
1 0

Achterhaald gedicht over geluk en verbeelding

ik las het in een oude krant:geluk is niet te koopstel je voor!dat ik daar op hoop

Erwin Evens
10 0

Groetjes aan Michelangelo Buonarotti

op een ochtend schreef ik een gedichtin één vloeiende beweging leek het welalsof het al die tijd klaar had gezetenwachtend op bevrijdingdaarom loop ik elke ochtendmijn lichaam warm, neem de penter hand, hou me klaarwacht ik op bevrijding

Erwin Evens
5 0

Tijger

iets jaagt de kat de gordijnen iniets wat sneller danze voor mogelijk had gehoudenin beeld - dat van jou -was verschenen of ietswat daar niet hoorde te zijn- ik bijvoorbeeld - die jij nuhaar tijger noemt

Erwin Evens
8 0

Kiertje

uit haar deur   altijd op een kiertje klinkt haar gesnurk als een slaapliedje  voor huisgeesten 

Margaretha Juta
2 0

Vul...kan...en?

Als we de frictie van het leven niet meer als groei zien,maar als een symptoom dat "opgelost" moet worden,verliezen we de spierkracht om simpelweg menste zijn.

Kakofoon
14 1

estranger

sincere thanks, you say for a crumb of comfort chocolate   from pale, blind hands that probe but cannot reach what you sank here upon arrival in concrete sarcophagi into layers of sucking clay   candy cabinets drawers filled with sweethearts in wrappers cheerful folding boxes and trays of liquorice wherein dreams embraced sorrows numbed and how you sniffed your welcome daily from the salty scent of caramel   like a mendicant you had to go to God knows where still warm the smell of bakeries where tongues do not taste of gunpowder where the weather forecast pours golden honey over the tears and shreds of your gritty grey awakening   northwards, they said northwards   but don't venture too far there you crying

Marc Terreur
6 0

aber jungle

aber jungle

Koen Vlerick
10 0

Kernallergie

Was allergie lucratief, ik was rijk. Mijn motor draait erop, al zoek ik al even een nieuwe brandstof. Ik speel het nochtans graag, een potje mens‑erger‑je. Oefening baart allergie. Ik ben er bedreven in. Ik smaak haar, maar wek haar zelf ook op. Misschien moet ik haar temmen, krijgt ze te veel vrij spel. Het blijft een kopbreker. Alleen kom ik er niet uit. En zo beland ik bij Ofman, die er ook zijn hoofd over brak en zijn bevindingen in een kwadrant goot. Het leidt me van kwaliteit naar valkuil.En zo van uitdaging naar allergie. Handig voor wie in vakjes past. Met allergie als kwaliteit pas ik nergens in. Niet eens in een kwadrant. Ik kan dus goed allergisch zijn. Mijn valkuil: dat ik té allergisch word. Aan alles. Aan iedereen. Mijn uitdaging: verdraagzamer worden. En zo word ik allergisch voor wie té verdraagzaam is. Volgens Ofman kan ik die dus beter mijden. Al erger ik me aan uitstel, toch stel ik de uitdaging uit. Ik ben niet bereid haar af te geven, mijn zopas ontdekte kwaliteit. Ik koester haar nog even, de dwarse energie - mijn kernallergie.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
129 13

Sterke bloem

toegangsexamens - de boer teelt een bloemsoort  die niet snel verlept     In Japan valt maart samen met de periode van toelatingsexamens, een maand van intense spanning voor scholieren.

Margaretha Juta
4 0

OILSJT

... waar we straks  toch maar mooi weer  al je onvolkomenheden verhullen  omdat we nergens anders,  nee écht nergens anders  één klein plekje  zo voor lief nemen  als hier. 

Matthias Van de Velde
5 1

Lijst van dingen die de dag een gouden randje geven

De eerste hap van een warme croissant met echte boter. Frieten van de frituur met nét iets te veel zout. Een toast met préparé op zondag terwijl ge eigenlijk “licht” ging eten. Verse pannenkoeken met gesmolten suiker die knispert. Gelukkig zijn er pannenkoeken. De korst van lasagne. Alleen de korst. Met uw vinger door de saus gaan terwijl ge zogezegd aan het afruimen zijt. Chocolade die eigenlijk “voor het bezoek” was. Een raketijsje in november. Omdat het mag. A sunday in the middle of the week.  De eerste slok koffie wanneer ge al te laat zijt. Nieuwe lakens. Zon-gedroogd. Fris als een nieuw begin. Een parkingplaats vlak voor de deur. Een dutje van twintig minuten dat voelt als een wedergeboorte. Een leeg huis met uw muziek te luid. Solden waar ge 70% korting krijgt en denkt dat ge winst maakt. (Vrouwenwiskunde.) Iemand die zegt: “Ik heb gekookt.” Een hand op uw onderrug in een drukke ruimte. Lepeltje-lepeltje terwijl het buiten regent en ge nergens moet zijn. Het moment vlak voor een kus. Dat zweven. Uw hoofd op iemands borst leggen en het ritme vertrouwen. Een man die spontaan de vuilzak buitenzet zonder zucht of PowerPoint. Een berichtje dat begint met: “Ik moest aan u denken.” Uw naam horen fluisteren. Iemand die zegt: “Ik regel dat wel.” Een applaus dat nét iets langer duurt dan beleefd. De stilte na muziek waar niemand doorheen durft te praten. Een opgegroeid kind dat onverwacht uw hand vastpakt. Een volwassen zoon die plots groter is dan gij, maar nog altijd “mama” zegt met dezelfde stem. Vriendinnen voor het leven die geen cava nodig hebben, maar weten dat het vandaag koffie moet zijn. Die niet vragen “hoe gaat het?” maar zeggen: “Kom. Zitten. Vertel.” De eerste zon op uw gezicht na weken grijs. Een lege stoel die pijn doet, maar ook bewijst dat ge kunt houden. Denken dat ge het niet meer gaat doen… en het toch doen. En heel even geloven: misschien wordt het toch nog schoon.

Katrien Daniels
42 2

Uitgestoken hand

in Japan  waar origami tot kunst is verheven   toiletpapier gevouwen als een uitgestoken hand 

Margaretha Juta
0 0

Mensen voor Mensen (over armoedebestrijding)

Wanneer je wieg op drijfzand Of op oorlogsgebied staatAls het lijkt of je met vertragingDe startblokken verlaat Een parcours vol obstakelsEen berg schuldenEen zwaardere rugzakDingen die je een leven lang moet dulden De bril waardoor anderen je zienOordelen op hun gelaat af te lezenTerwijl je ook maar gewoon blijft gaanWant laat dat vooral duidelijk wezen: Geen tegenslag groot genoegOm je uit je lood te slaanEn al had je 't graag anders geleerdJe kan wel je mannetje staan! Schuif de verschillen eens opzijEn focus op de raakvlakkenDie zijn er tenslotte ruimschoots Laat het onbegrip afzwakken Terugkeren naar onze kernNaar wat we onze geliefden toewensenEr door dik en dun, arm of niet, voor elkaar kunnen zijnGewoon. Als Mensen voor Mensen.

annakdotes
1 0
Tip

Verzamel ze allemaal

Ik beken. Ik was er deze middag. En ik ben door de drive-thru gereden. Ik at een kleine friet. Een cheeseburger. En water. Dat detail vind ik belangrijk. Water. Ik doe dat nooit natuurlijk. Behalve soms. Zoals vandaag. Het was geen wilde uitspatting. Geen rock-’n-roll. Gewoon een middag waarop ge denkt: vooruit, snel, efficiënt. En dan rijdt ge onder dat grote gele M-teken door, dat u ontvangt alsof ge thuiskomt in een wereld waar keuzes simpel zijn. Menu 1, 2 of 3. Groot of klein. Met saus of zonder. En toen zag ik het.Dat kon ook niet anders. In grote letters. Met kleuren die roepen. 'Verzamel de Friends-mokken.' Mokken. Ik stond daar met mijn kleine friet en mijn moreel verantwoorde water en voelde iets wat ik niet had zien aankomen: nostalgie. Want mokken doen iets met mij. Ze sleuren mij meteen naar die Smurfenmokken in de kringloopwinkel. Altijd per twee of drie. Nooit volledig. Een Brilsmurf zonder Grote Smurf. Een Smurfin die haar dorp kwijt is. En ik kan dat niet gewoon zien. Ik verzin daar levens bij. Een oma die stempels spaarde voor haar kleinkinderen. Zondagen met chocomelk. Koekjes die te lang in de tas bleven hangen en dan met een lepeltje gered moesten worden. Of een man — noemden we dat toen al een geek? Bestond dat woord in de jaren tachtig? — iemand die ze opstelde in een vitrinekast. Met spotjes. Nooit gebruikt. Want koffie in een verzamelobject, dat is heiligschennis. Of gewoon gewonnen op een quiz. Ge zijt laatste. Ge moogt nog kiezen tussen Smurfenmokken of onderleggers van de KBC. En ge kiest dan toch de mokken. Omdat dat nog het meest lijkt op een overwinning. En dan? Wordt dat uw vaste tas? Of verdwijnt die achteraan in een kast, wachtend op een betekenis die nooit meer komt? Ik ga niet sparen voor die Friends-mokken. Zeg ik nu. Ik zag die reeks trouwens niet eens zoooo graag. Die lachband was mij te veel. Dat publiek dat applaudisseert omdat iemand een kamer binnenkomt. Rustig jongens, hij komt gewoon binnen. Maar ik begrijp het wel. Het gaat niet over mokken. Het gaat over compleetheid. Over iets kunnen afvinken. Over een rijtje in uw kast dat klopt. Misschien verzamelen mensen geen dingen. Misschien verzamelen ze momenten waarop alles simpel leek. Twintig minuten. Een grap. Gelach op commando. En daarna opgelost. Ik dronk mijn water. Alsof dat iets rechtzette. En ik reed door zonder mok. Maar ik geef toe, ik heb wel even gekeken welke er allemaal waren.

Katrien Daniels
154 8

Poppen van inkt

Het schemert. De bomen uit haar raam zijn doordrenkt in zwarte inkt. Daar waar elke vogel zijn potjes kleeft aan de blote takken. Onwetend dat hun eeuwigheid als boomstandbeeld begint. Daar waar de bomen hun bladen tegen de ramen plakken.Het schemert dus de lichten doet ze uit. Zo blijven de schaduwen dansen op muziek zonder geluid. Een donker dat zich niet tegen of in haar keert. Enkel in de donker schaamt ze zich niet meer.De poppenkast vangt de inkt. Dat straalsgewijs het raam afglijdt. Betty, Lida, Lilly, Luka, Robin. Krijsend op een rij. Want een paar nagels op de kast graaft zich zijn krassen in. En de enige die dat niet hoort is zij.Vanaf haar schaduw op vloer is ze naakt voor al hun ogen. Betty, Lida, Lilly, Luka, Robin. Aangekleed in kleertjes doordrenkt in zwarte regen. Poppenkleertjes voor hun lichamen van was. Tien glinsterende kralen als ogen in ieders kas geregen. Daar waar randen van lijm. Sporen laten van ogen die al eerder uitgevallen zijn.Haar ruggengraat duwt ze diep in de houten planken van haar bed. Naast de dansende schimmen heeft ze zich vannacht weer neergezet. Daar waar zij onwetend moedig zal waken. Voor de schaduwen die ‘s nachts haar kasten komen kraken.Het schemert. En haar ruggengraat bestaat uit zenuw en uit bot. Het schemert. En de schaamte is niet langer deel van haar lot. Het schemert. Daar waar ze het even helemaal kan vergeten. Het schemert. Daar waar haar nagels zijn afgesleten.

Tess Declercq
4 0

Wat niet loslaat

mijn volgekrabde schoolkamp shirt vond ik terug onder de schimmel de namen nog half leesbaar alsof ze me vasthielden       

Margaretha Juta
4 0

Zes maal in de duisternis

Onveilige grens Rusten in stabiliteit  Onduidelijkheid    Angstige zielen  Maatschappelijke kwesties  Verborgen moorden    In deze tijden  Moderne kruisigingen Vergane glorie    Onzekerheden  Angsten nemen het over  Of toch een puppy?   Partner loopt over  Egocentrische zaken  Waar kan ik naartoe?   Snel terug naar spoed  Waar is de ambulance  In stilte wachten   

Céline M.
5 0
Laad meer ...