Lezen

De zwemvijver

  Het is de eerste hete dag van het jaar. Ik zit in kleermakerszit op mijn badhanddoek en kijk uit over de zonnebadende mensenzee. De zonnebril op mijn neus heeft spiegelglazen zodat ik ongegeneerd kan staren en observeren. Het is een pilootbril. Sinds de film Top Gun moet ik van niets anders meer weten. Ik zie veel tattoos die ooit zwart waren, zonverbrande zwaarlijvigheid in strakke Speedo’s en oververhitte jongens die zwermen rond giechelende meisjes. Kortom, heel Deurne zoekt verkoeling aan de zwemvijver in het Boekenbergpark. En gelijk hebben ze.   Terwijl ik gulzig rondkijk, spreekt een bloedmooie vrouw mij aan. Ze vraagt me vriendelijk om vuur. Haar paarse bikini matcht mooi met haar rosse lokken maar minder met haar witte benen. Deze stoot herinnert mij er aan waarom ik sinds mijn puberteit een spannend broekje onder mijn zwemshort draag. Ze vraagt opnieuw om vuur omdat ik voor me uit blijf staren. Moonstruck. Deze keer toont ze met vragende ogen ook de sigaret die tussen haar ranke vingers zit geklemd. Alsof ik haar niet begrepen heb. Ik schud nee. Teleurgesteld, want voor háár zou ik beginnen roken. Gewoon om haar sigaret te mogen aansteken en zo de sproetjes op haar snoetje te kunnen tellen. Ik hou die gedachte voor mezelf en we nemen afscheid. Ik besluit af te koelen in de zwemvijver.   De temperatuur van het water is 17°C. Ik loop op mijn tippen met opgetrokken middenrif de zwemvijver in alvorens mijn schoolslag aan te vatten. Ik vind het de meest sierlijke der zwemstijlen. Bij crawl heb ik een coördinatieprobleem, vlinderslag heb ik alleen nog maar tijdens de Olympische Spelen gezien en rugslag is om problemen vragen in een overvol bad. Er zwemmen trouwens niet alleen mensen in de zwemvijver. Heel wat insecten spartelen zich een weg naar de eeuwigheid, waaronder helaas ook enkele geteisterde bijen. Andere insecten hebben het vooral op mijn hoofd gemunt. Ik kan ze moeilijk wegslaan omdat het m’n schoolslag zou verstoren. Ik duik onder water en open mijn ogen om mij te kunnen oriënteren. Helaas zonder zwembril waardoor mijn lenzen nu verloren ronddrijven in het groene water. Ik zie geen steek. Zwemmen heeft geen zin meer.   Ik hijs me onzeker uit de vijver en stap verloren richting de zonneweide. Ik kan amper mens van handdoek onderscheiden. Elke 2 seconden tuur ik met dichtgeknepen ogen in de richting van mijn plekje. Ik voel niet alleen de zon, maar ook de blikken op mijn lichaam branden. Laat ze maar kijken, ik zie hun gezichten toch niet. Als bij wonder bereik ik na een eeuwigheid ongeschonden mijn spullen. Angstig door het wazige beeld neemt mijn gehoor het zicht voor een stuk over. Geen lelijke tattoos of verbrande pensen meer. De blijdschap die door het Boekenbergpark galmt, doet de angst van mijn natte lijf glijden. Geluiden uit alle lagen van de samenleving zorgen samen voor de perfecte soundtrack op deze zonnige dag. Tous ensemble in Deurne. Ik leg me neer en sluit mijn ogen.    Kon heel de wereld dit maar horen.    

Antony Samson
3 0

Hoe bruschetta's en Italiaanse les tot excessen leiden

Kent u goedmaakseks? Natuurlijk kent u dat. Zelfs mijn spellingscontrole kent het. Maar daarover gaat dit schrijven niet. Het gaat over goedmaaketen. Nu denkt u natuurlijk te weten wat goedmaaketen is – a propos, wist u dat het proefondervindelijk, onomstotelijk vaststaand bewezen is, (wat een buitengewoon opwindend woord is dát, onomstotelijk) dat artikels waarin binnen de eerste drie regels het woord seks wordt gebruikt, 80 % vaker worden aangeklikt? Alstublieft, u, die behoort tot die 80 %, hou vol! Lees door. Het wordt zelfs nog interessanter. Want uiteindelijk heeft álles natuurlijk met seks te maken. U en ik en ook – goedmaaketen. Ik hou van lekker tafelen. Bijna net zoveel als van seks. (Ziet u wel, alle wegen leiden naar Rome.) Waarschijnlijk denkt u nu dat goedmaaketen geserveerd wordt door één van beide liefdespartners om een ruzie uit te klaren. Net als – u weet wel… Ja, ja, Rome, en alle wegen… Maar nee, het is niet dat.Af en toe ga ik me te buiten aan overdadig schransen: vette kazen, bruschetta’s – met liters olijfolie van eerste persing, zo heerlijk dat hij van tussen mijn vingers druipt –, handgemaakte patatas bravas, dikke côte à l’ossen, koekjes van eigen deeg en profiteroles met ijs en chocoladesaus die aan de ribben blijft plakken. Laten we vooral de wijn niet vergeten. Het begint op dag één en het stopt op dag vijf… Want op de zevende dag ga ik op de weegschaal. Altijd ’s avonds.Na dit soort volle uitschuiver probeer ik alsnog heldhaftig op dag zes en zeven om geween en tandengeknars af te wenden. Oh, heilige Josiane, bid voor mij. Goedmaaketen. Twee dagen lang. Streng, streng, sssjjjtrenggg goedmaaketen. Men neme Des Ochtends een groot glas lauw water. Daarna een lepel havermout met een fruithap; appeltje, bessen, peer.’s Middags water-zooi van groenten, op een bedje van water-kers, als toetje water-meloen. Wáter-combinaties, u heeft ’m. En ’s avonds asperges, met asperges en asperges en peterselie en één overdadig, weelderig ei. Zonder boter. Litertje water. Voor het slapengaan een rijstwafel met een beetje zout en lookpoeder. En alweer een glas water, nat-tuur-lekker.Op de dag des heren – vóór het opstaan – goedmaakseks, jazeker, zegt u het maar, ‘daar heb je háár weer’. Al in de vroege ochtend gaan we van jetje. Of van katoen. Hoedanook. Mijn kerel vindt het geweldig. (Het ís ook geweldig. In één en dezelfde week: slagroomsoezen én een ongebreidelde neukbeurt.) Als het lukt, doen we het ’s middags nog eens over. Niet de soezen. Van ascetisch leven (twee dagen dan toch), word ik high, ik ga zweven door ontbering. ‘Ni te veul ete, da’s goe vurr de prestoatie,’ zei os voader altèd. Thuiswerk, noemen wij het. Een nieuwe invulling van goedmaakseks. Tussendoor drinken we nog een waterke. En een mok minuutsoep. Zonder croûtjes! Ook een taske koffie, met de magerste melk en een zoetje.Om half acht gaat het gebeuren. Ik trek mijn kleinste string aan, een bh zonder vullingen en een flutblouseke met spaghettibretellen . Mijn trouwring en mijn oorbellen doe ik uit. Die jeansbroek ook, ik ga voor de legging… Platte veterschoenen. Slippers in mijn sacoche.Oh,Josiane. I lof joe forever, azda nog goe komt!Op naar de weegschaal.

Goedele Billen
43 0

De Bruiloft

  De eindeloze kasseienweg die naar de trouwerij van het jaar zou leiden, gaf me de rustige doch licht dramatische intocht die ik dacht te verdienen. Een grootse witte hoeve met lapjes vochtige weide er rond neer gepuzzeld, vredig in de valavond gebaden, soppend in de moor. De onstuimigheid van aankomend onweer werd versterkt door de drukke treden van vele arriverende sleehakken en de hoge tonen van gesmaakte kreetjes bij het zien van een vers in gelukszweet gemarineerde bruid. Zelfs ik werd er heel even kirrend van.   Schuin geparkeerd in het hoge natte gras, gaf ik mezelf een honderdste aanblik in de spiegel en vond dat ik er 30 uit zag. De luide kapsels en oog tergende patronen lagen ondertussen mijlenver achter mij en ik vond een toegeeflijke gemoedsrust in mijn sobere make-up en blinkende haren. Ik vond dat ik simpel en eerlijk oogde. Het was zo stilaan genoeg voor mij. Ik had niets meer te bewijzen. Ik dacht dit klinkklaar feit op zijn beurt te demonstreren aan de hand van een pastelkleurig kleed op knielengte. Dana Winner op visite.   Met haar knokige beentjes en zwarte kanten Halloweenjurk volgde ze hem op de voet en gaf me een ingetogen zoen. Hij lachte breed, nog steeds op dezelfde manier, zijn je-m’en-foutisme trots gedragen door een bescheiden postuur. De ongemakkelijkheid ging allemaal best vlotjes aan hem voorbij, terwijl hij ons de armpjes liet kruisen. De nieuwe en de oude. Eentje met veel eyeliner en eentje zonder.   Schuifelende voetjes, blikken in alle richtingen van het rustieke feestsalon. Tijdens de huwelijksceremonie zeiden man en vrouw mooie woorden. Verhalen gemeten op het lijf van hij en ik. Vroeger. Het drong tot me door dat we zo stilaan geen verhalen meer hadden samen. Hij las niet eens meer mijn blog.   Naarmate de drank vloeide en stiletto’s ingeruild werden voor teenslippers, moest ik steeds vaker rook- en plaspauzes inlassen, telkens even vluchtend van vrienden die naar alle waarschijnlijkheid toch niet meer de mijne waren. Ondergedoken in het kleinste kamertje, in de geur van vers gespuid braaksel, dacht ik na over mijn volgende move. Misschien eventjes nonchalant langs het dessertbuffet, daarna is het vast wel weer tijd om een luchtje te scheppen. Mensen die eerder enthousiast naar me toe zouden komen lopen, leken me nu niet te herkennen.   Terwijl de avond onhebbelijk traag in nacht veranderde, werden de ogen van het meisje kleiner en scherper. Mijn arm richting dansvloer sjorrend, trok ze steeds dichter en dichter naar me toe, tot op 5 centimeter van mijn aangezicht en blies haar verwarring mijn neusgaten in. Ik weet niet of het haar onervarenheid was waardoor ze het rebelleren van mijn hele lichaam niet kon signaleren, mijn grenzen niet kon detecteren, zelfs met de gigantische zaklamp die ik haar probeerde aan te reiken. Waarschijnlijk is het de tijd, de dagen en jaren die ons fijn besnaren. Het werd een avond van achteruit deinzen. Op zuurstofrijke afstand van dat vinnig bedwelmde kleintje die duidelijk haar edelmoedige volwassenheid te bewijzen had aan de man waar ze naar op keek. Bekken trekken. Er kwam nooit een spatie voor connectie, al was het maar een petieterig verbond, iets om mee te werken. Ik wist niet hoe ik het hem moest zeggen dus deed ik dat gewoon niet. En zoals het me betaamde, keerde ik huiswaarts.   Wanneer je je eenzaam als de pest voelt naast iemand die twaalf jaar lang iedere dag je onderbroek heeft gezien, is het tijd om naar bed te gaan. Terug door het koele natte gras met de sandalen. Voiture in, faren aan. Een perfect verlichtte tunnel in rechte lijn naar huis. Door de velden en langs de konijnen. Stilte in het landschap. ’t Was goed zo.

't schareke
0 0

Wil je (voor)lezen?

"Lutje wil je lezen, samen op de bank'k heb wel 100 boeken op mijn boekenplank … …boeken groot, boeken klein, boeken lezen is zo fijn!"Ik zit op een bankje tussen de kleuters. 24 paar glunderende oogjes kijken me aan. Ze zingen 'mijn' voorleesliedje. Vol verwachting zijn ze. Hun vierjarige lijfjes klaar voor het avontuur met de mooie prinses, de koene ridder, de stoere jongen of desnoods het kleine ettertje.De voorpret was voor mij. Kiezen, keuren, lezen, prenten kijken, oordelen en veroordelen. Maar nu komt 'le moment suprême'. Het uitverkoren boek zit nog goed verborgen in mijn tas.De juf noemt de namen van het eerste groepje dat vandaag met me mee mag. Acht kleuters volgen me naar ons 'voorleesplekje'. "Lutje, welk boekje heb je mee? …"Gaat het over een monster?" …"Mogen we het al eens zien?  Toe, één prentje maar!" ... Iedereen heeft een plekje gevonden rond mij. Het is muisstil in het klasje. Langzaam rits ik mijn tas open. Het boek komt te voorschijn… Ik neem hen mee op ontdekkingsreis. Samen gaan we op berenjacht. We sluipen zwieperdezwiep door het lange wuivende gras en plonsen flapperdeflop door dikke slikkerige modder. We gruwelen om de Grufalo of kiezen het zeegat met Kapitein Sladrop.Misschien slagen we erin de krokodil uit het voorleesboek te bevrijden…   Blijft het muisstil in mijn voorleesklasje? Nee, natuurlijk niet! Ik lees voor aan vierjarigen. Die zijn als speelse kittens. Elke prikkel hollen ze achterna. Ik voel me dan de moederpoes, die luid spinnend haar kleintjes in het gareel tracht te houden. Grauwen en klauwen doe ik niet. Het moet leuk blijven. En een écht leuk verhaal houdt de kittens rustig en alert.   Voorlezen voor Alfapret. Zo leuk vind ik dat! Ik hou van boeken. Mooie zinnen, leuke woorden, spannende verhalen … ze slepen me mee. En wat is er leuker dan deze liefde te mogen delen met anderen? Wat een voorrecht om kleuters mee te nemen naar deze wondere wereld. Deel mogen uitmaken van de creativiteit van schrijver en illustrator. Hun verhaal mogen tot leven brengen, hun personages tot de jouwe maken. In de huid kruipen van een woeste piraat, een nukkig prinsesje of van een koppige hond die absoluut op balletles wil. Samen met je toehoorders  even vertoeven in een andere wereld…   Nee, niet elk prentenboek is geschikt. Op het eerste zicht bevat elk boek een leuk verhaal en mooie prenten. Daarom doe ik mijn lakmoestest: ik lees het boek luidop. Geloof me, een aantal boeken slagen niet. Ik zoek boeken met schwung, een verhaal met vaart, met zoemende zinnen en sprekende taal, met woorden die de kleuters begrijpen. Een goede keuze merk ik ook meteen aan mijn toehoorders. Dan luisteren ze aandachtig en geboeid. Eens terug in de klas vertellen ze aan hun juf honderduit over het verhaal.   En de voorlezer? Die geniet van de stralende snoetjes en gaat opnieuw op zoek naar een even leuk boek.

Lut
0 0

Nog altijd jong, niet blond, en hij wil wat.

Schoorvoetend als een kleuter op zijn eerste schooldag de speelplaats opgaat, kwam hij de hal binnen. Massimo heette hij. En ja, zijn naam liet geen twijfel bestaan over zijn afkomst. Beetje voorovergebogen, pet achterstevoor en met een jeans die net niet genoeg gescheurd was om van zijn smalle heupen te vallen. Schuifelend baande hij zich een weg door de hoge lichte hal, tjokvol met scholieren uit het technisch en beroepsonderwijs. De krioelende en whatsappende massa was hier om deel te nemen aan de wedstrijd de Gouden Autosleutelhanger.   Massimo vertegenwoordigde een andere tak van de deelnemers. Na een moeilijk en onafgewerkt parcours in het hoger onderwijs, greep hij zijn kans via een Syntra-opleidingscentrum. Hij was vastbesloten. Ging doen wat hij al van kleinsaf wou doen, maar waar zijn ouders geen heil in zagen. Met Massimo zou het niet eindigen zoals met vele jongvolwassenen uit zijn thuishaven. In de stationsbuurt van Genk zag hij dagelijks hoe het niet moest. Rondlummelen, vandalenstreken, drugs. Ben je gek? Nee! Hij leek ineens tien centimer te groeien.   Met zijn 22 jaar was hij misschien net iets minder jong dan de gemiddelde deelnemer, allesbehalve blond, en wou hij duidelijk wat. Namelijk, de titel van beste student autotechnieken in de wacht slepen. Hij was klaar om deel te nemen aan een resem praktische en theoretische proeven van Renault, Educam en Traxio (of de federatie van de autohandel en –reparatie).   Naar jaarlijkse gewoonte zou een laatste proef met vier finalisten de winnaar aanduiden. Een eer op zich. Massimo had ook wel zin in één van de gevulde gereedschapskoffers. Bovendien zaten er in de prijzenpot nog een stuk of dertige toolsets, gesponsord door xx, xx en xx. De tomatenrode kleur, Massimo’s lievelingskleur, was mooi meegenomen. Tja, je hebt Italiaans bloed of je hebt het niet!   Maar in de eerste plaatse mikte hij toch op de hoofdprijs. Zou hij de gloednieuwe Renault Espace full option naar huis mogen rijden voor zijn opleidingsinstelling? Zou hij de stationsbuurt van Genk achter zich kunnen laten?  

Esmé Lemmens
0 0

Mijn grote helden!

De vakantievrijwilligers van Ziekenzorg verdienen alle respect voor hun inzet. Zij maken het mogelijk dat zovele mensen met een chronische aandoening of handicap op reis kunnen gaan. Maar ze zijn niet altijd zo heldhaftig als ze lijken, soms lijken ze eerder personages uit een zo’n absurde tekenfilm. Het is een koude december avond. We zouden vrijwilligers op een gepaste manier bedankten voor hun inzet met een heus buffet. Het team Ziekenzorg werkt hard om de zaal klaar te maken voor de ontvangst van onze helden. De traiteur verzekert ons voor de laatste maal dat 15 extra porties echt wel meer dan genoeg zal zijn. We kunnen op onze beide oren slapen. Het team Ziekenzorg ontvangt de eerste vrijwilligers die als trippelende muizen binnenkomen. De hapjes worden rijkelijk aangebracht. We genieten van het laatste beetje eten dat vandaag onze magen nog zullen bereiken. Na de noodzakelijke plichtplegingen, verwelkomen we onze helden aan het buffet. Als een uitgehongerde groep muizen haast iedereen zich naar het buffet. We merken dat de voorraad in snel tempo slinkt. Zelfs in de ogen van de traiteur zien we de angst verschijnen… Dit had hij niet verwacht en wij al evenmin. Met lede ogen zien we aan hoe de vrijwilligers die als laatste aan het buffet verschijnen, enkel genoegen moeten nemen met wat kruimels. Wij kunnen het al helemaal vergeten. Onze laatste hoop wordt het dessertenbuffet. Maar ook daar merken we snel dat ook dat ijdele hoop is. Ook het pijl van het fatsoen daalt omgekeerd evenredig met het gebruik van alcohol. Enkele helden blijven aan het buffet staan om in hun wangen wat voorraad op te slaan. Maar mijn illusie van gedisciplineerde helden wordt nog meer aan diggelen geslagen. Met de snelheid waarmee Jerry een stuk kaas steelt van een afgeleide Tom, zo verdwijnt ook één voor één onze tafeldecoratie. Wanneer alle muizen opnieuw naar hun holletjes trekken, kunnen we stilaan de omvang van de schade opmeten. Ook de traiteur staat perplex. Dit heeft hij nog nooit meegemaakt. Wanneer ook blijkt dat heel wat vrijwilligers op hun evaluatieformulieren schrijven dat er te weinig eten was, is het absurde verhaal compleet. Mijn helden… zo hebberig en ongemanierd en op vakantie zo onbaatzuchtig en zo zorgend. Wat een wereld van verschil!

Sofie Debognies
0 0

De dag waarop ze alleen wil fietsen

"It's like a jungle sometimes, it makes me wonder how I keep from going under." De woorden van Grandmaster Flash flitsen door mijn hoofd als ik 's ochtends mijn fiets uit de garage haal. "I'm trying not to lose my head", gaat het nog door terwijl ik mijn dochter van vier op het fietsstoeltje hijs. De verwijzing naar de jungle in het nummer is niet gelogen. Om op de school van mijn dochtertje te geraken, doorlopen we een hindernissenparcours. Gewapend met rugzak en handtas vatten we onze tocht aan. Waar ik moet fietsen, is onduidelijk. Dan weer eens op de straat, dan in de tegengestelde fietsrichting omdat er geen plaats is, dan weer worden we afgeleid naar het voetpad. Ik baan me zo goed en zo kwaad een weg door het dichte oerwoud van tuffende auto's en logge vrachtwagens. Daar, een adder onder het gras. Een auto heeft het fietspad verward met een parkeerplaats. Ik fiets er als een ervaren gids gezwind om heen. Even verder heeft een bestuurder last van acute kleurenblindheid. Hij jaagt zijn blikken bolide nog net over het kruispunt, daar waar het licht al op rood sprong. Het fietslichtje wordt groen, ik zet me schrap. Oogcontact maken, vooral geen plotse bewegingen en dan oversteken. Opperste concentratie.   Tijdens onze rit is zij zich - gelukkig -  van geen kwaad bewust. Ze voorziet vanop de 'achterbank' voorbijgangers, huizen, bomen en vogels van de nodige commentaar. Af en toe bereikt mij een vraag, die ik amper versta door de grommende motors. Ik hoor enkel nog 'hè, mama?'. Ik roep haar toe 'dat ik dat ook zo vind'. Benieuwd welke aap er later nog uit de mouw zal komen. Wanneer we veilig aankomen op school, slaak ik een zucht van verlichting. Onze reis lijkt avontuurlijk, maar van deze jungle fever blijf ik liever gespaard. Het kan toch anders. Er bestaan plaatsen waar fietsers wel de ruimte krijgen om zonder gevaar hun bestemming te bereiken. Kijk maar naar Kopenhagen, Amsterdam, Rotterdam… Aparte fietsstraten, -tunnels en –bruggen waardoor verplaatsingen met de fiets veilig en efficiënt kunnen. En nog belangrijker, met minder fietsdoden tot gevolg.  Gemeenten pakken geregeld uit met verkeersexamens voor leerlingen. Goed bedoeld. Maar wat voor nut heeft het als er geen goede infrastructuur is, als de auto in veel schoolomgevingen nog steeds voorrang krijgt? De cijfers liegen er niet om. Het aantal dodelijke slachtoffers in het verkeer daalde ook vorig jaar niet. Toen stierven 56 fietsers bij verkeersongevallen. Nadat ik haar op school heb afgezet, waag ik me alleen in de jungle. Thuis bedenk ik me dat zo'n stresserende fietsrit één voordeel heeft. Er is geen tijd om na te denken. Ik denk liever nog niet aan de dag waarop ze vraagt om alleen naar school te fietsen. 

Mies Cosemans
0 0

Opdracht 4

Meer efficiëntie en minder frustratie (blauwe pen)   De samenwerking tussen Info Support en Phlippo is in het leven geroepen in 2015. In minder dan één jaar tijd is Info Support uitgegroeid tot een belangrijke strategische partner van Phlippo. De ambitie van Phlippo was om met de trein van innovatie mee te reizen door hun bedrijfsprocessen te automatiseren. De agile en iteratieve werkwijze van Info Support met focus op IOT-technologieën was de geschikte match om deze ambitie waar te maken.   Phlippo bestaat uit twee dynamische divisies, Phlippo Rental en Phlippo Trading. Het bedrijf is een koploper met een geschiedenis van 50 jaar in verhuur en handel van professioneel materiaal voor de grote evenementen.   In het huidige tijdperk, waarin de technologische ontwikkelingen razendsnel evolueren, is automatisering en optimalisering van bedrijfsprocessen een onmisbaar wapen. Net als veel andere snelgroeiende bedrijven voelde Phlippo steeds meer de nood aan snelle en goedwerkende software.   Plan   Het beheer van transport en personeel van Phlippo is een serieuze klus. Er werken 50 vaste techniekers en afwisselend aantal freelancers bij Phlippo. Daarnaast heeft Phlippo veel transportmiddelen. Het beheer van transport en personeel vraagt dus een correcte en strikte organisatie en planning.   De managers en de techniekers vonden het oude systeem zeer traag en inefficiënt en daardoor verloren ze dagelijks uren tijd. Dit wekte veel frustratie op bij de werknemers. Het oude systeem vervangen door een standaard software pakket was geen alternatief voor een innovatieve onderneming als Phlippo. De keuze was snel gemaakt om een planningsysteem te laten ontwikkelen door Info Support dat perfect aansluit bij hun bedrijfsprocessen.   “Het project ‘Plan’ is tot nu toe het grootste softwareontwikkeling project geworden. Het is een heel intuïtieve en gebruiksvriendelijke software. We moeten de gebruikers niet echt opleiden. Iets waar we heel veel belang aan hechten. We hebben veel frustratie wegenomen en aan efficiëntie gewonnen omdat we met een zelfde aantal mensen veel meer werk realiseren.”, aldus Gert Bogaerts, ICT manager bij Phlippo.   Gert Bogaert is vol over de kwaliteit van de samenwerking: “Voor ons zijn de sterktes van Info Support dat ze heel flexibel zijn en met ons samen meedenken over de totale oplossing. Ze geven ons heel eerlijke feedback en ze komen zelf met ideeën waar we niet altijd aan denken. Ze zijn niet enkel programmeurs die code schrijven, maar ze gaan net een stap verder en dit is de toegevoegde waarde.”,   Frustratie door verouderde software (zwarte pen) Voor de eerste keer in 2015 vroeg Phlippo hulp en ondersteuning aan Info Support om hun bedrijfsprocessen te automatiseren. Phlippo was wanhopig op zoek naar een externe partner omdat ze intern niet de juiste expertise hadden om hun verouderde softwaresystemen te vernieuwen. De agile en iteratieve werkwijze van Info Support met focus op IOT-technologieën was de geschikte match om deze ernstige achterstand in te halen.   In het huidige tijdperk, waarin de technologische ontwikkelingen razendsnel evolueren, is automatisering en optimalisering van bedrijfsprocessen een onmisbare wapen. Phlippo was echter niet met het juiste wapen uitgerust om de strijd met concurrentie te winnen. Er was duidelijk hoog tijd om alle trage en inefficiënte software te vervangen.   Plan Het beheer van transport en personeel van Phlippo eist veel inspanning. Er werken 50 vaste techniekers en afwisselend aantal freelancers bij Phlippo. Daarnaast heeft Phlippo veel transportmiddelen.   De managers en de techniekers hadden hun buik vol van het oude planningsysteem dat zeer traag en inefficiënt was. Ze verloren dagelijks uren tijd door de trage software. Dit wekte veel frustratie op bij de werknemers.   Tot de grote teleurstelling van het management van Phlippo was er geen alternatief op de markt dat aansloot bij hun bedrijfsprocessen. Noodgedwongen moest Phlippo beroep doen op de expertise van Info Support om een nieuw planningsysteem te ontwikkelen.

Sara
0 0

Harambe is dood! Leve de klimaatopwarming

Heb jij dat soms ook? Dat je eens graag tegen Jan en alleman wil schreeuwen? Tegen hun hoofd wil slaan? Gewoon iets doen om de aandacht te trekken. Toegegeven, tegen iemand roepen, of nog erger iemand slaan heeft bij mijn weten nog nooit het gewenste effect opgeleverd. Hoogstens een ferme ruzie en iemand op z’n paard,… Nee, dat is niet de tactiek. Al moet ik soms op mijn tong bijten en jeuken mijn handen.   Harambe is doodgeschoten. De halve wereld staat op zijn kop! “Waarom moest dat prachtig dier dood?” “Een verdovingsspuitje had toch veel gepaster geweest?” Of nog: “Had die moeder eens niet wat beter op haar kind kunnen passen?” “Waarom maakt de zoo de tralies niet wat dichter tegen elkaar?” En nu is Harambe dood… de wereld en de dierenvrienden treuren. Dit mocht toch nooit gebeuren?   Mag ik even je aandacht? Jij vindt het allicht ook wreed dat zo’n prachtig dier zo aan zijn einde moest komen. Mag ik je dan een hypocriet noemen? Want in al je verontwaardiging vergeet je dat je daarnet een broodje hesp hebt gegeten. Of een blokje kaas bij je wijntje nam… Ja ook daarvoor moeten prachtige dieren sterven. Dat weet je, maar dat zie je niet. Het enige wat jij ziet is een netjes verpakt sneetje vlees of blokje kaas. Kan heus zo erg niet zijn!   Maar misschien vind jij dieren helemaal zo leuk niet? Je vindt dat ze stinken, voor je voeten lopen of gewoon het interesseert je geen bal. Dat mag van mij. Wie ben ik om je te verbieden wat je wel en niet mag vinden en denken?   Je hebt misschien wel kinderen? En die wil je een mooie toekomst geven. Dat mag ik toch hopen! Een toekomst zonder honger, zonder oorlog, zonder die ellendige gevolgen van de opwarming van ons klimaat. Maar je ziet de toekomst allicht helemaal niet zo rooskleurig in. De aarde warmt op met alle nefaste gevolgen. Hittegolven, waterellende, rare winters en de klimaten die langzaam opschuiven. Arme mensen in het zuiden verdrinken. Lijden honger. En slaan op de vlucht. Dat is triest, maar ach, dat is zo ver hier vandaan. Misschien hoor je het niet graag maar jij draagt daar een verpletterende verantwoordelijkheid in. Ja, met elk stukje vlees, met elk blokje kaas, met elk glas melk, met elk eitje, maak je die ellende weer een stukje groter. Wist je trouwens dat een eitje de menstruatie van een kip is? Zo maar even tussendoor… smakelijk! Maar we sussen ons geweten en storten wel weer 40 euro als er een ramp is. Hoera! Dat kunnen we trouwens fiscaal aftrekken! Dubbel winst! Geweten gesust en belastingvermindering. Van een win-win gesproken!   Nog niet zo lang geleden was er de klimaatconventie waar iedereen hoge verwachtingen van had. Daar ging het zaakje geregeld worden. Wat ik ervan onthouden heb? Eén grote farce. De zaken die er echt toe doen werden stilletjes dood gezwegen. Want dan raak je aan mensen hun kleine gelukje. Vlees! Wist je dat als de hele wereld vegetarisch gaat eten we de doelstelling al halen? En als iedereen als veganist door het leven zou gaan we ook gewoon winst maken? Om het simpel te stellen, natuurlijk. Nee, ik ga je niet met cijfers om de oren slaan. Die zijn zeker te vinden. Maar ik lees ze niet graag. Jij misschien ook niet? We moeten dus dringend onze ecologische voetafdruk verkleinen en ja, dat begint op je bord. Zo simpel ligt de zaak. Maar misschien moeten we er toch maar eens over denken om ook minder voeten op de wereld te zetten? Frank Deboosere zei het enkele jaren gelden. Al heeft hij ook voor vier paar voeten gezorgd. Tja, wijsheid komt met de jaren zeker?   Maar toegegeven, ik ben een ezel. Ik doe koppig verder met dat waar ik in geloof. Ik zal in elk geval niet met de kudde meelopen en als zoete koek de ‘boodschappen van algemeen nut’ slikken. En misschien heb jij helemaal geen zin om vegetarisch te eten? Of veganistisch? Ik wil je zeker niet opdringen. Maar mag ik vragen om het gewoon al eens te proberen? Je sterft er heus niet van!  

Helga Van Aken
0 0

Grfsch ontwrpr zkt betlnde klant #bijhetburgerkraam

 Ik huppel met een gloednieuwe paraplu en tussen de plassen door naar mijn afspraak op de Rooseveltplaats. Een nieuwe grafische opdracht voor een jong Antwerps bedrijfje fleurt deze maandag op tussen de regendruppels door. De deur gaat open en opnieuw baan ik me een weg tussen de ondergelopen kelders van het gebouw waar mijn klant zich bevindt. Ik zoek een droog plekje voor mijn laptoptas terwijl ik bedenkelijk het stopcontact bekijk waar water uit gutst. Mijn beperkte maar in dit geval correcte kennis over elektriciteit in combinatie met water doet een alarmbelletje rinkelen. Zoals mijn vader me heeft geleerd, zoek ik onopvallend een mogelijke ontsnappingsroute. Ik ben vandaag op mijn hoede.   “Jade, we geven jou de kans om voor ons een menukaart te ontwerpen. Deze moet morgen klaar zijn zodat we woensdag alles naar de drukker kunnen sturen. Kan je morgen hier komen werken? Dan kunnen we tussendoor feedback geven. Een hands-on-mentaliteit, that’s what we like! En oh ja, er zijn nog twee andere ontwerpers in de running. We vinden het dan ook logisch enkel de ontwerper te betalen die het beste ontwerp maakt. Over andere opdrachten en de vergoeding kunnen we nog discussiëren. Exposure is nu eenmaal ook belangrijk.”   Mijn gevoel dat het vandaag wel eens link kan worden, wordt onmiddellijk bevestigd. Kortsluiting. Goed, snel en goedkoop: magische woorden die ook deze klant in zijn woordenboek heeft staan. Het is niet de eerste keer dat ik dit te horen krijg. Meestal telefonisch of in een e-mail, maar zelden zo onbeschaafd. Ik kijk naar beneden of ik toevallig mijn bordje met “Solden, alles gratis!” vandaag niet rond mijn nek heb hangen. Je weet maar nooit. Terwijl ik mijn hoofd buig, besef ik echter dat zelfs een keten tijdens de soldenmaanden deze slogan niet aan zijn etalage zou plakken. Gratis bestaat nu eenmaal niet tijdens de solden.   Daar, tussen de plassen, voel ik me plots een paparazzo op de rode loper in Hollywood. Nu weet ik hoe paparazzi zich voelen wanneer een celebrity de loper betreed en ze het gevecht onderling moeten aangaan om toch maar een glimp op te vangen van die ene superster. Voor mij zit die ster, een diva, vandaag voor mij en wij, grafisch ontwerpers, liggen spartelend aan zijn voeten.   Die sparteling voel ik sterk wanneer ik toch nog twijfel om de opdracht aan te nemen. Ik sta achter deze klant als organisatie. Ze maken organische, biologische en vegetarisch burgers. Dit idee spreekt me aan, hun huisstijl ligt me dus dat maakt de keuze dubbel. Even word ik verblind door deze superstar, die zo mooi en interessant lijkt te zijn, dat ik er ongetwijfeld een kiekje van wil maken.   Het probleem zit hem dus niet enkel bij de klant. Wij, gedreven Hollywoodfotografen, forceren onszelf om een portret te kunnen nemen van die ene Hollywoodster. Daar wil ik vandaag een punt achter zetten. Ik laat me vanaf nu liever vloeren door de andere fotografen. Ik trek me vanaf nu liever terug met een portie popcorn om het schouwspel van ver te aanschouwen. Al hoop ik dat de show van korte duur is want ook collega-ontwerpers wil ik aanraden hetzelfde te doen.   Het besef komt op dat ik nog over een dosis zelfrespect beschik en vraag hem of het niet beter is te kijken welke ontwerper hem écht aanspreekt, het werk van deze ontwerper te onderzoeken en dan te kiezen voor iemand waar hij oprecht mee wil samenwerken. “U heeft toch mijn website bekeken, veronderstel ik?”   Als kers op de taart kan ik u vertellen dat zelfs onze diva niet wist welk vlees hij in de kuip had. Hij kende me niet, waarom ik ontwerp, welke stijl ik heb en welke opdrachten ik heb gedaan in het verleden. Plots wankelt onze zelfverzekerde celeb op zijn naaldhakken. Hij aarzelt wanneer hij www.jadejanssens.be intypt. Tadaaaaaa, ik heb wel degelijk ervaring en een heleboel referenties waarop hij kan terugvallen.   “Maar u moet uzelf ook eens in mijn plaats stellen. Als een blogster me komt vragen of ze een stuk over ons bedrijf mag schrijven, geef ik toch ook een gratis pakket mee waarvan ze kan proeven?”   Nogmaals verwijs ik naar mijn rijkelijk gevulde portfolio. Dit is mijn visitekaartje. Dit is mijn gratis pakket. “Als u 100 hamburgers zou verkopen en 80 mensen zouden deze burger niet lekker vinden, gaat u er toch ook niet mee akkoord wanneer ze het gevraagde geld er niet voor neertellen?”   Het voorval van een paar maanden geleden, toen #bijdebakker trending was op twitter, schiet me te binnen. #bijhetburgerkraam is hier vandaag wel van toepassing. Betaling moet vanzelfsprekend worden want keer op keer werken voor ‘exposure’ betaald mijn rekeningen niet. Als ik de hoeveelheid #bijdebakker’s bekijk op Twitter, neem ik opgelucht adem. Ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt. Ik hoop van harte dat de andere twee ontwerpers die onze Hollywoodster aansprak dezelfde ontsnappingsroute hebben genomen. Ik hoop dat zij ook het letterlijk en figuurlijk zinkende schip hebben verlaten.   Maar wat nu? Hoe kunnen we klanten in de toekomst een ander voorstel doen waar ze wel op inpikken? Op welke manier kunnen we zulke diva’s een eerbaar voorstel doen waarbij beide partijen er goed uitkomen? Hoewel ik dagelijks mijn brein in bochten wring om met de meest originele ideeën op de proppen te komen, lukt het me deze keer niet een oplossing te vinden. Heb je een idee? Sharing is caring! De factuur voor dit denkwerk mag u opsturen naar info@jadejanssens.be want ik geloof in een kwaliteitsvolle ontwerperswereld waarin ideeën pas vorm krijgen als er waardering getoond wordt en als ik aan het einde van de rit aan het burgerkraam ook mijn eigen burger kan betalen. Een creatief brein moet immers ook gevoed worden.  

Jade Janssens
0 0